zorg(en) in coronatijd

on

vrijdagavond 17 maart 2020

We zitten met z’n allen nog maar net in deze nieuwe tussentijd als het “you’ve got mail”- belletje op mijn smartphone pingt. Een mail van de directie van de zorginstelling en het zorgmanagement. Ik krijg kippenvel. De door te hakken knoop snijdt even de adem af. We moeten nú kiezen. Zoon vier vijf weken in de instelling laten is geen optie. Hem voor minstens vijf weken naar huis halen evenmin. De echtgenoot moet nog naar school en zoon vijf, die sowieso risicopatiënt is, werkt sinds maandag van thuis uit. We kiezen voor de middenweg met weekends thuis en een leefgroep die hij niet kent.

maandag 20 maart 2020

Zoals elke maandag brengen we hem om 9u30 naar de zorginstelling. Kusje, dag en tot vrijdag. Een uur later rinkelt de telefoon. Het is de dokter. Er zijn drie zieken in de leefgroep. Mét de gevreesde symptomen en dus mag ze geen enkel risico nemen. De hele leefgroep gaat op slot. Isolatie voor de zieken, quarantaine voor wie gezond is. Ons 5/7 – plan valt op dag één al in het water. Het hoofd begrijpt maar het hart sputtert tegen. Zoon vier is nog nooit langer dan 7 dagen aan één stuk moeten blijven. Hoe zal hij reageren als de bel vrijdag niet gaat? Praten kan hij niet. Met hem bellen of skypen is dus geen optie. En wat als verveling toeslaat nu al wat leuk was, wegvalt? Hoe lastig zal dat zijn? Ik hou het niet droog, maar weet dat daar blijven nu even de beste oplossing is.

de dagen nadien

Om de paar dagen bellen we om te horen hoe het gaat. De berichten zijn positief. Zoon vier lijkt van de opsluiting geen last te hebben. Hij mag nog altijd door de gang hossen en buiten op het koertje roepen en luisteren naar de grasmaaiers. Hij mag aan de computer. Bij wijze van test stuur ik een filmpje van zoon twee met ons prinsesje. Misschien is er interesse. Misschien ook niet. Het is duidelijk ‘niet’.

Het eerste weekend zonder hem voelt raar. Er is gemis, zorgen hoeft niet, maar we zwemmen in een zee van tijd. Meubels en speelgoed blijven op hun plaats, de lakens droog, de ruiten proper. En toch hopen we dat hij vrijdag naar huis mag. Als de echtgenoot dinsdag belt, wordt ook dat onzeker. De middenweg bestaat niet meer. Het is óf daar, óf hier. Geen hier én daar. Een tweede bittere pil om door te slikken. Een nieuw dilemma op ons bord. Want de kans is groot dat de bijtende maatregelen verlengd worden. En we kunnen hem wel halen, maar dan mag hij niet terug. En weken zouden wel eens maanden kunnen worden. En hoe moet het dan met het thuiswerken? Met de eindstage van zoon vijf? En wat als we zelf ziek worden? Wie zal dan voor hem zorgen?

We wachten noodgedwongen verder af. Zoon drie maakt een leuk filmpje met een kiekeboespelletje dat ik naar de leefgroep stuur. Niet veel later komt er een filmpje terug. Het ontroert en stelt gerust. We zien zoon vier nietsvermoedend aan de computer zitten als plots zijn broer – in een gekantelde versie weliswaar 😉 – in beeld springt. Hij heeft het eerst niet door, maar dan gebeurt het: herkenning, een lach van hier tot in Wuhan en een eskimogroet. Hij kruipt nog net niet in het beeldscherm. Hij geniet en op de achtergrond horen we een andere bewoner luid meelachen. Opgelucht halen we onze zakdoek boven … .


(Ik schreef dit dagboek voor de nieuwsbrief die de zorginstelling vijf keer per jaar publiceert.)

62 reacties Voeg uw reactie toe

  1. michaelblogt schreef:

    Mooi geschreven artikel over een niet zo mooie/leuke tijd.
    Moeilijke tijden…

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dankjewel. Het is wennen!

      Liked by 1 persoon

  2. lem2 schreef:

    Wat een grote zorg inderdaad. Fijn dat hij het kennelijk toch goed heeft. Sterkte ❤

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Gelukkig maar hè. Hij lijkt ons voorlopig niet erg te missen.

      Liked by 1 persoon

      1. lem2 schreef:

        Er worden wel veel nieuwe deuren geopend

        Liked by 1 persoon

      2. anna b. schreef:

        Ja, dat is zo. Er zullen wel wat nieuwe gewoontes ingang vinden. 🙂

        Liked by 1 persoon

      3. lem2 schreef:

        ❤ Ik ga heel hard duimen voor een goede afloop ❤

        Liked by 1 persoon

  3. omabaard schreef:

    Bij dit schrijven breekt elk moederhart in 1000 stukjes, het is de situatie die ik ook op zoveel plaatsen herken.(bij vriendin, broer, in logjes…)

    Die vreselijk moeilijke knoop moeten doorhakken van volledig hier (wat vaak niet kan) of volledig daar, wat een harde maar vaak nodige beslissing is. Maar gelukkig voor zoon zelf lijkt het mee te vallen. Hopelijk heeft hij geen te groot tijdsbesef, en leeft hij vooral van dag tot dag.

    Heel lief van het personeel om zo met hem én jullie begaan te zijn, ze houden contact, voorlopig enkel via schermpjes. Een echte rijkdom in deze moeilijke tijd.

    Ik duim met je mee, heel hard, dat deze situatie niet te lang duurt, en ook ik wil even elk tijdsbesef verbannen.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      We denken niet dat hij een tijdsbesef heeft. Maar wat wel gek is … op vrijdagavond staat hij toch vaak op de uitkijk. 🙂

      Like

      1. omabaard schreef:

        Misschien omdat ze hem dan verwittigen?

        Liked by 1 persoon

      2. anna b. schreef:

        Dat denk ik niet. Omdat op vrijdagnamiddag de bel aan de leefgroep wat vaker gaat misschien?

        Like

  4. wonenincaldese schreef:

    Dit zijn wel extra barre tijden voor jullie. En toch lees ik een ‘eind goed, al goed’ . Houd moed!

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      We zijn ook niet alleen, hé. Nogal wat ouders van zorgkinderen zit in hetzelfde schuitje.

      Like

  5. Mrs. Brubeck schreef:

    Ik pink een traan weg, mijn moederhart vindt het jouwe.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Da’s lief. Ik word weker met de dag, vrees ik.

      Like

      1. Mrs. Brubeck schreef:

        Erg hé, hier net hetzelfde, voor jou is het nog 100keer erger, als Oudste “jouw verhaal” vertelt van de mensen in haar woonhuis moet ik altijd aan jou denken. 💙

        Liked by 1 persoon

  6. MyriamC schreef:

    Het liefst zou je in tijden als deze je hele gezin onder je vleugels hebben hé. Kiezen, zoals in jouw geval, lijkt me zo moeilijk. Gelukkig lijkt je zoon nog geen last te hebben van de verandering in zijn leefpatroon.

    Liked by 2 people

    1. anna b. schreef:

      Alle kuikens rond moeder kloek. 😊

      Liked by 1 persoon

  7. Vief schreef:

    Het is een keuze die geen keuze is. Het zou niet mogen…

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      ‘Beste oplossing’ is dezer dagen heel relatief en allesbehalve een superlatief.

      Like

  8. saturnein schreef:

    Slik… ik leef met je mee. Wat een moeilijke, onmogelijke beslissingen. Wat een hartepijn. Maar ook: erg mooi geschreven.

    Liked by 1 persoon

  9. Matroos Beek schreef:

    Mijn hart breekt als ik dit lees. Dit is heel hard.
    Heel veel sterkte en het beste voor jullie zoon.❤️

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dankjewel. Het is nu even niet anders. Gelukkig wordt er goed voor hem gezorgd.

      Like

  10. Jemig, wat heb je dat weer mooi omschreven, Anna.
    Gelukkig lukte het me dankzij de verrassende wending om de ogen vochtig, maar nog net niet nat te krijgen. Het allerbeste voor jullie allen in deze onzekere tijd. ♥

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dank je. Het is soms een rollercoaster.

      Liked by 1 persoon

      1. Ik weet er alles van, zij het in andere setting.

        Liked by 1 persoon

  11. Rimpelingen schreef:

    Heel veel sterkte. Hartverscheurend, de keuzes die nu moeten gemaakt worden.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Moeilijke momenten volgen elkaar op maar tussendoor is er rust en hoop.

      Liked by 1 persoon

  12. liesonderweg schreef:

    Woordeloos…
    Lie(f)s.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dat is helemaal oké. 😊

      Liked by 1 persoon

  13. Ach Anna, wat is het toch een vreselijke tijd …..

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Er zijn positieve en negatieve kanten aan …

      Like

  14. ms schreef:

    De beste oplossing voelt in deze tijden niet altijd als de goede oplossing. Maar speciale situaties eisen wel speciale oplossingen. Hoe hard ook …

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Inderdaad. Niet veel aan te doen.

      Liked by 1 persoon

  15. KnutzEls schreef:

    We zullen er allemaal doorheen moeten. Sterkte voor jou en je gezin.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dankjewel. Iedereen is gezond en dat is het allerbelangrijkste.

      Like

  16. enerziek schreef:

    Zo mooi geschreven. Veel sterkte daaro

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dankjewel. We stellen het allemaal goed.

      Liked by 1 persoon

  17. Kathleen schreef:

    Lijkt me zo ontzettend zwaar dat hij niet naar huis kan komen… Maar wat een opluchting moet het voor jullie zijn geweest te zien dat hij het zelf allemaal licht opneemt.
    Sterkte en moed aan jullie allemaal!
    Er is licht aan het einde van deze tunnel.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Ongetwijfeld. 🌞

      Like

  18. Anja Roeygens schreef:

    ❤ mijn moederhart leeft met je mee. Sterkte!

    Liked by 1 persoon

  19. joke_dev schreef:

    Ik wens je heel veel moed en een dikke knuffel!

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Da’s lief. ☺

      Liked by 1 persoon

  20. anna b. schreef:

    Da’s lief. ☺

    Like

  21. matroos schreef:

    Het filmpje was dus een schot in de roos,kun je wat mee.Misschien heeft zoon 4 niet zoveel tijdsbesef als je denkt.Maar het blijft een reuze dilemma,veel sterkte❤

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Het filmpje was helemaal raak!

      Like

  22. Toch een mooi en positief bericht in deze moeilijke corona-tijden.

    Liked by 1 persoon

  23. Flavie schreef:

    Geen gemakkelijke keuze.. maar: hij geniet… super!

    Liked by 1 persoon

  24. Anuscka schreef:

    Ach Anna… ‘bijtende’ maatregelen ja. Ik zit hier met tranen in de ogen, van verdriet om het begin, en van ontroering om het eind… ❤

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Het zijn de emoties van de tijd hè.

      Liked by 1 persoon

      1. Anuscka schreef:

        Ja, en die mogen er zijn. Moeten, misschien wel…

        Liked by 1 persoon

  25. evavertelt schreef:

    Pfoew wat moeilijk… nier is het omgekeerd: wij haalden ons Kadeeke voor onbepaalde tijd naar huis. Het is heel moeilijk om de juiste keuze te maken en dan nog…
    Dikke knuffel x

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Niet evident hè. En lukt dat dan voor jullie?

      Like

      1. evavertelt schreef:

        Hij moest normaal gezien 2 weken geleden geopereerd worden. Is uiteraard gecanceld. Maar hij heeft veel pijn…

        Liked by 1 persoon

      2. anna b. schreef:

        O nee. Jullie hebben ook al wat achter de rug. Hoedje af. 💚

        Like

  26. Marry schreef:

    Bijzonder fraaie foto.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Vijver in avondlicht. 😃

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.