Anna zag de Verdronken Zwarte Polder bij grijsweer

    Zo oogde het daar op zondag: grauw en kleurloos als een drenkeling die levenloos aan land lag, geborgen onder een zompig grijswollen deken. Een aan-wakker-ende wind vernevelde zilt zeewater op onze aangeslagen brilglazen en vertroebelde het zeezicht. De Polder mag dan al een rouwband dragen, niet de schapen: zij graasden rustig voort, ongewild helemaal ton-sur-ton….

moet er nog geel zijn?

En dan kleuren akkers weer uitbundig geel, alsof ze ’s nachts een wolk saharastof over zich heen kregen of een bolwassing met saffraan. En als je goed kijkt, zie  je de hand van een impressionist, die ijlings het momentum vangt en er snel een zon bijveegt aan een staalblauwe hemel. Hij doopt het ‘Impression soleil éclatant’.