griezelen in de zorginstelling

Het is woensdagnamiddag, iets voor half drie. Ik parkeer mijn auto aan de zorginstelling van zoon vier voor een opdracht binnen mijn redactioneel vrijwilligerswerk. Het is feest vandaag en al wie middenin deze herfstvakantie niet naar huis is, is halloweenig welkom. Ik verwacht dus overwegend volwassen feestgangers te begroeten maar ben lichtjes verrast door het…

het is weer lettertijd

Lieve lezer De meeste draken halen hun neus op voor lezen. Ze briesen en roken en broeden op hun vangsten. Een sappige ridder als avondeten is het enige wat ze willen (het zwaard spuwen ze gelukkig uit 😉 ). En daarna gaan ze slapen op hun hopen van gulzigheid. Honger voor het geschreven woord kennen…

met alle zintuigen

hoog boven de vogels uit kon je de stilte horen ruisen tegen de wind ~ je kon de stilte ruiken als vocht dat uit holen slaat ~ de stilte kon je proeven herfstzwammend tegen je huig ~ de stilte kon je voelen in elke porie van je wandelhuid ~ en overal kon je haar zien …

maandagochtend

Tegen de heuvel aan de overkant van onze tuin kleeft mist. Een wazige, gelaagde sluier die het felle geel en het roestige bruin van de herfst tempert. Vandaag is rozezakkendag*. Een moment van gluren bij de buren. Want willen of niet, wat er in hun zakken zit en hoeveel het er zijn, vertelt iets over…

(g)een kinderspel

in de wilg hangt nog een pompoen; wie niet weg is, is altijd gezien 😉 Fijne zondag!

hoe het leven te leiden

Wolken leunen op het land, delen en dragen samen hun zwaarte. foto: Wolken boven ons dorp vanochtend. Flow. Hoe leef je het leven? Inzichten voor daily life. Het boekje lag bij een vriendin op de salontafel. Woorden die troosten in dagen vol ellende. Enkele minuten houvast als alles wankelt. Iedereen lijdt, iedereen heeft het lastig,…

met de stroom mee en soms ook niet …

“als iedereen altijd de stroming van de rivier volgt,  eindigen we allemaal samen in zee” Pascal Kerkhove in De Zondag Een hapklare, behapbare quote. Tussen een slok koffie en een hap van mijn pistolet in, op een onbewaakt zondagochtendmoment, moet hij naar binnen zijn geslopen. En voor ik er erg in had, zat ik erop…

zonder titel

En weer lag er zo’n brief in de bus. Handgeschreven en helemaal in drukletters. Alsof elk woord nadruk behoeft. Het eerste wat ik dan doe, is de echtgenoot bellen. Om stoom af te laten, om te kalmeren. Nadien zoek ik een tweede, betere adem en als dat gelukt is, probeer ik het restje storm dat…

pompoenvers met karamelsausje

pompoenen op een bankje, badend in de zon ~ ik wou dat ik zo’n huidje had waarin ik blaken kon ~ geel, oranje, wit of groen de kleur maakt echt niets uit ~ het vlees, de pit erbinnenin dáár is het om te doen 🙂 ~ toch? afbeeldingen via Google Images