grillen

Met de regelmaat van de klok werk ik met een snelkookpan. Liggen de ingrediënten gewoon voor het rapen – mise-en-place is essentieel – en flans ik de logjes in geen tijd in elkaar. Met kruiding en al. Soms staan de logjes te pruttelen op een zacht vuurtje. Een soort van slow cooking, zeg maar. De…

déjà vu’s

i am water soft enough to offer life tough enough to drown it away   Rupi Kaur Een zee van indrukken spoelt op mijn netvlies aan. Beelden van ver en nabij. En niet voor het eerst. De plassen in de Lommelse Sahara. Een zoon en de ondergaande zon op het water van Connecterra. Instagramfoto’s van…

wollige gedachte bij een wandelfoto

de wolkenvanger sloeg veel wit aan de haak maar niet die ene zwaan  Met dank aan een wolkenloze lentedag, Connecterra en zoon drie. 🙂

kringloopgedachte

Het oudste en kleinste hondje van zoon twee en zijn geliefde is niet meer. Wat rest, ligt in hun tuin te rusten. Onder een vers aangeplant olijfboompje mét opschrift. Opdat ze verder kan leven. In hun verdriet zit symboliek. De kringloop van leven en dood. Ik vind het mooi. Vanuit mijn luie zetel kijk ik…

dwars door de Sahara

verloren lopen in een oase van zand: woestijnervaring water achter ons, en sporen naar een uitweg: exodusverhaal Lentewandeling door de Lommelse Sahara. We lopen net niet verloren, zijn het uitgestippelde spoor even bijster, maar net als de zon door de wolken breekt, vinden we het terug. Dubbel en diep. Our lucky stars. One happy day….

Alles komt terug

De ochtend opent blauw en klaar. Vogels tweeten er vrolijk op los (ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar hier wemelt het ’s ochtends van de gevleugelde vrienden). De schrijfopties zijn legio. Zo zou ik het bijvoorbeeld kunnen hebben over zoon drie die het voortaan zónder wijsheidstanden moet doen en mét een zweempje…

er zijn nauwelijks woorden voor

Midden het zoeken naar zin in onze tijdelijkheid, slaat zinloosheid weer genadeloos toe. Van Christchurch – what’s in a name!? – tot Utrecht doet wapengeweld slacht-offers en hun geliefden schrijnen, wordt haattaal verknipt, gedeeld, herhaald en zelfs belichaamd. In naam van wie? Van wat? En wij maar dromen van een wereld als veilig schrijn van verbindend samen-zijn.  …

het voorbijgaan

… haar kleur sloop in mij laat niet meer los alleen dan als het witte laken van voorbij zijn eens mijn gezicht voorgoed bedekt … (uit: Als de magnolia bloeit – Laurens Windig) Niet toevallig, denk ik, als ik het stukje van Guinevere Claeys vanmorgen lees. Niet toevallig dat de magnolia beeld én decor is…

een welgelegen ontbijt

Toen ik enkele maanden geleden, op zoek naar een B&B voor één nacht en niet te ver van de congresstek, het wereldwijde net afschuimde, viel mijn oog op Hoeve Welgelegen in Vlissegem-De Haan. Zoals altijd voor ik toehap, las ik recensies van vroegere gasten en die staken stuk voor stuk de loftrompet, in het bijzonder…

Gezandstraald

Als verwachtingen hoog gespannen staan, wil de realiteit die wel eens neerslaan. Loeihard, als de regen die gisteren viel. Striemend als stormwinden aan zee. Je raadt het al. Ons allereerste bezoek aan het door sommigen onder jullie bejubelde kustplaatsje De Haan aan Zee (Coq sur Mer zonder Le in het Frans!) viel letterlijk en figuurlijk…