adagio

hoe alles weer lijkt te worden wat het was ~ een congregatie van bogen en pilaren in voetsporen van lang geleden een halfopen boek van mos en steen ~ heel even hoor je hun zingen ~ en na sluitingstijd vogels onder een windstille maan Abdij van Villers-la-Ville, Waals-Brabant, woensdag 22 juli 2020. Zeker een bezoek…

de sjel van connecterra

Lavish views can make you lose your sight that’s why many choose to close their eyes It’s by daring not to turn away that you reach the essence … (inside the Sjel, Eisden-Maasmechelen) Waar ooit zwartgeblakerde en vermoeide compels in hun mijnse kooien naar boven werden gehesen, ligt nu Connecterra, een uitgestrekt natuur- en wandelgebied…

erfgoedlogies in Haspengouw

Een dag later dan gepland, staan we er opnieuw. Nog wat laverend tussen ontgoocheling en verbazing, tussen verrassing en vertrouwdheid. Er zijn zo van die plekken die kloppen: een rustige en groene ligging, een authentiek gebouw, een oogstrelende aankleding. En het is niet alleen omdat we toevallig houden van wonen en leven in landelijke stijl….

“kom opladen in Limburg”*

It’s time to recharge my soulI’m zippin’ up my bootsGoin’ back to my roots, yeah To the place of my birthBack down to earth Zippin’ up my boots Goin’ back to my roots (Odyssey 1977) Omwille van corona ruilden we tot dusver 9 zuiderse nachten in voor één Belgische op verplaatsing. Een uitstapje links en…

van zoon vier naar Zwette Jean

De week werd doormidden gesneden door een kort bezoek aan zoon vier. Amper had ik hier geschreven dat we een contact ‘arte plexi’ – zittend achter een kuchscherm – niet zagen zitten of de sociaal assistente van de zorginstelling belde ons op met sussend nieuws. Als we dat wilden, mochten we met hem op de…

eindelijk

There’s a place up ahead and I’m goin’Just as fast as my feet can fly Creedence Clearwater Revival Eindelijk is ze nog eens op het appel. De zon. Stralend aan een staalblauwe hemel met hier en daar een wolkje wit. Ik breng zoon vier naar de zorginstelling en besluit het inclusiepad af te lopen. Of…

zondag met Dennis

het waait, het rammelt het loeit en het knapt; uit een foto stijgt rust op Met dank aan mijn Facejaardag die deze foto in herinnering bracht. Ik nam ‘m een jaar geleden in het Park van Tervuren. Op een koude, maar volstrekt blauwluchtige dag. Van wind was toen geen spoor.

het gouden randje

  de dag ging aan de haal met het gouden randje van de waterkant    

Zomaar een dag

Voor duizelingwekkend groot verdriet bestaat geen medicijn. want we weten maar beseffen niet hoe onvoorstelbaar kwetsbaar wij wel zijn (uit Wat nog komen zou, Bart Peeters en Ronny Mosuse) Het is één van de eerste liedjes na de wekker. De ochtend dempt verdriet dat niet overgaat. Verdriet om vriend en broer Robert Mosuse die al…

#Throwback Thursday 3

Winter aan zee Ook toen ik vijftig werd, wilde ik geen feestje. Ook geen rist cadeautjes. Ik wilde alleen een winterweekje aan zee. Van jaar wisselen met uitzicht op de baren. Zo last minute een betaalbaar appartementje voor vier met uibreidmogelijkheid naar zeven (de drie oudsten zouden met Nieuwjaar twee dagen langskomen) vinden, bleek geen…