het gouden randje

  de dag ging aan de haal met het gouden randje van de waterkant    

Zomaar een dag

Voor duizelingwekkend groot verdriet bestaat geen medicijn. want we weten maar beseffen niet hoe onvoorstelbaar kwetsbaar wij wel zijn (uit Wat nog komen zou, Bart Peeters en Ronny Mosuse) Het is één van de eerste liedjes na de wekker. De ochtend dempt verdriet dat niet overgaat. Verdriet om vriend en broer Robert Mosuse die al…

#Throwback Thursday 3

Winter aan zee Ook toen ik vijftig werd, wilde ik geen feestje. Ook geen rist cadeautjes. Ik wilde alleen een winterweekje aan zee. Van jaar wisselen met uitzicht op de baren. Zo last minute een betaalbaar appartementje voor vier met uibreidmogelijkheid naar zeven (de drie oudsten zouden met Nieuwjaar twee dagen langskomen) vinden, bleek geen…

een ‘loper’ op het strand

soms zijn obstakels  ook het pad en veranderen struikelstenen in stapstenen   De foto nam ik eind september, ergens tussen strandpaviljoen ‘De Strandloper’ in Burgh-Haamstede en Renesse. 🙂

zaterdagochtendbeeld

zo staan en liggen ze loeiend in hun vel en koe aan koe onder de vriezende kou ~ het land dampt nog na van een nacht vol maan ~ ik hou in, kadreer en kringel een wolkje warme adem de ochtend in ~ er roert niet eens een blad Foto genomen aan de zorginstelling van…

(on)roerend erfgoed

op de top en met de zegen van boven … de schaapjes op ’t droge ————————————————————– Sint-Servatiuskapel (1755) in Rommersom (Hoegaarden)

van feniksbossen en een Postkantoor met grote P

Het is 2 november. De dag van alle zielen. Levende en dode. In een decennium dat bijna zijn laatste adem uitblaast. Najaarswinden waaien over tuinen en kerkhoven. Blazen weg al wat los(zi)t. maar zelden de herinnering aan wie er niet meer is. Verdriet uit liefde slijt niet, zegt men. Of misschien toch. Ooit. Maar tergend…

met alle zintuigen

hoog boven de vogels uit kon je de stilte horen ruisen tegen de wind ~ je kon de stilte ruiken als vocht dat uit holen slaat ~ de stilte kon je proeven herfstzwammend tegen je huig ~ de stilte kon je voelen in elke porie van je wandelhuid ~ en overal kon je haar zien …

met de stroom mee en soms ook niet …

“als iedereen altijd de stroming van de rivier volgt,  eindigen we allemaal samen in zee” Pascal Kerkhove in De Zondag Een hapklare, behapbare quote. Tussen een slok koffie en een hap van mijn pistolet in, op een onbewaakt zondagochtendmoment, moet hij naar binnen zijn geslopen. En voor ik er erg in had, zat ik erop…

heimwee naar een zomers terras

Het is volop herfst in Zuid-Dijleland. Het natuurstenen terras blinkt van het nat terwijl gevallen bladeren door de wind van de laatste dagen zonder pardon in de hoek zijn gezet. Het druilt en het pruilt de hele zondag lang. Wolken van lood klitten samen en laten hun lip hangen als een kind dat z’n zin…