de kleuren van het zwijgen

  Wat is kleur? Kleur is gebroken licht. Het licht van de zon is wit en onzichtbaar, maar dat verandert als het ergens tegenaan botst. Wat je werkelijk ziet als je bijvoorbeeld naar een rijpe tomaat of groene verf kijkt, is licht dat van zo’n oppervlak terugkaatst, je ogen in. Je zou dus kunnen zeggen…

IKIGAI

Een bonte, multiculturele collectie. Samen op éénzelfde tafel in een boekhandel in de stad. Neuzen in dezelfde richting, de ruggen niet naar mekaar gekeerd. Zo lagen ze daar, de boeken over hygge, lagom, mindfulness, shinrin-yoku en ja, ook ikigai. Er ging een bel aan het rinkelen, want vorige week hadden we het er nog over toen…

’n graptjen

Ik ben stapel op stoffen. Heb er dan ook een hoop. 😉 Flauw, hè.

Anna keek wat fillemkes

De laatste weken voor we met vakantie kunnen, zitten voor de echtgenoot vol hectiek, avondvergaderingen en andere – al dan niet culinaire – verplichtingen. Voor mezelf betekent dat veel tijd alleen. Gelukkig is er het WK. 😉 Voor een match of drie per dag draai ik mijn hand niet om. Dat lukt best. Maar die…

in de ban van het WK

dit  land is in de ban: van bouwvakkers en dakdekkers over bakkers en brouwers, kinderen op de speelplaats, juffen en hun meesters, tot rusthuisbewoners toe. In de Spar of op café, in voetbalgebakjes en spirelli … tot zelfs hier thuis. Zo dadelijk eten we gele frieten met balletjes in het rood en onze tv is…

van Instagram en eigen kweek

Ik zit nu al een tijdje op Instagram. Nu ja, zitten … .  In deze context is dat eigenlijk best wel een raar woord. Want je zit er natuurlijk niet echt bovenop. En zeker niet elk zittend moment van de dag. Zitten is statisch. En passief. En eigenlijk is Instagram dat niet. IG is een…

losse gedachten

als de avond valt, delen dan ook de sterren in de slaapbrokken ?  🙂 heupwiegend in de wind, deze ‘lavender blues’. zo voelt hoogzomer   21 juni vandaag en weer twee restfoto’s uit de vergetelheid gehaald. 😉  

het beloofde land

gekooid en betralied alsof vluchten op zich niet erg genoeg is Het ging door merg en been gisteren. Het huilen en het horen huilen. De beelden van een kooi. En kinderen daarbinnen. Als kleine welpjes achter slot en grendel. Zonder ouders die voor hen kunnen vechten. The Land of the Free … !?    

woorden bij wat foto’s

er zijn nu éénmaal dingen die zich lastig laten insnoeren ~ je kunt dan wel dijken leggen en gordels van steen of zomen tegen het rafelen ~ dingen komen en gaan  ~ in golven ~ sijpelen weer door of ritsen zich een weg waar je het niet wil ~ het water en  nog wat meer…

pet peeves*

Het is niet omdat ik hier doorgaans focus op wat in mijn ogen mooi, interessant en waardevol is, dat ik de hele tijd als een happy smiley rondloop of me niet eens stoor of erger aan mens en ding. Dat eerste is echt niet altijd het geval. En dat tweede doe ik heel zeker wel…