Het stond vandaag in onze krant.

“Verwondering is essentieel.” Opgetekend uit de mond van Annemie Van Der Linden, beeldvormer en hoofd van een onderzoeksgroep aan de Universiteit Antwerpen. Meer dan twee millennia na Aristoteles, in een andere taal weliswaar, om ons eraan te herinneren dat we de “kriebel die verwondering heet”, zouden moeten blijven voelen, als kind, als verliefde tiener, als eerstejaarsstudent, wetenschapper, kersverse ouder, natuurgids of honderdjarige. Om zin te blijven zien, om zin te blijven hebben, in wat dan ook, om wat dan ook.

Ook als je diep in je burn-out kolk zit, kun je een restje verwondering gebruiken. Om je boosheid, frustratie, schuldgevoel, ongeloof, …,  te milderen. Om niet volledig meegezogen te worden in zelfbeklag of zelfmedelijden.

Vandaag zie ik dat in. Tien maanden geleden (nog) niet. Verwondering dus

“to see the world in a grain of sand and a heaven in a wild flower” William Blake.