causerietje op zondag

Zondagmorgen, 7:30. Ik zit op een retro-wave en hobbel op mijn fiets naar de bakker. Terwijl ik ook de auto had kunnen nemen. Niet dus. Vandaag werk ik op twee wielen. En dat is verkwikkend. Want op het pad naast de beek kom je geen kat tegen. Alleen wat eenden, een kudde schapen in de verte en een reiger die een prooi vond in ÊÊn van de vele huisvijvertjes rond de Ijse.

Bij de bakker ben ik tweede. Ik doe beter dan vorige week toen ik als achtste over de bakkerijdrempel stapte. Ik vraag – vriendelijk-neutraal – of er vandaag geen zondagskranten geleverd zijn en krijg een snauw terug: “dan zulle ze vandoog giejen gebrocht emme.” De moeder van de bakker is ook retro – vintage eigenlijk 🙂 -, maar zelden vriendelijk. Ik laat het niet aan mijn hart komen en bol met broodjes en koeken in mijn fietszakken naar huis terug.

De zon schijnt en we ontbijten buiten. Bucolisch en ook weer wat retro. Met huisbereide bramenjam van bramen uit de tuin en koffie uit retro-koppen zonder oor maar met bolletjesmotief. Zoals bij de bomma vroeger, maar dan nieuw. We eten met zicht op de scharrelende kippen in hun ren. Zitten even in de slow lane en genieten ervan.

Die behoefte aan vertragen, dat teruggrijpen naar dingen van vroeger is in se romantisch. Een back-to-the-past vlucht als je wil, maar verankerd in het hier en nu en in onze dromen over de toekomst.

Vertragen en verstillen doen een mens goed. Zijn een noodzakelijk tegengewicht voor de jachtige en vluchtige borderline-times* waarin we leven. Vanuit een hang naar al wat natuurlijk en authentiek is. Doorleefd en met een hoek af, in plaats van blinkend wit en strak.

Je merkt het zowat overal. In de spulletjes van Dille en Kamille, Casa of Ikea. In de rij platenspelers en grammofoons bij Fnac. In het succes van Troc of kringloopwinkel. In de volkstuintjes die weer ‘in’ zijn. In houten speelgoed, paspoppen of behang met oude bloemenmotieven. In de vele brocante- en naai-, haak- en breiboekjes in de krantenwinkel. In …

Soms moet je oude spullen gewoon bewaren. Zoals de foto bovenaan dit stukje. Net op tijd gered toen zoon vier in zijn ontledingsdrang een kader aan het demonteren was.

Dat dacht ik zo op deze zondagmorgen. En ook: lang leve onze gouden Nafi Thiam!

*Dirk De Wachter

8 gedachtes over “causerietje op zondag

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s