griezelen in de zorginstelling

Het is woensdagnamiddag, iets voor half drie. Ik parkeer mijn auto aan de zorginstelling van zoon vier voor een opdracht binnen mijn redactioneel vrijwilligerswerk. Het is feest vandaag en al wie middenin deze herfstvakantie niet naar huis is, is halloweenig welkom. Ik verwacht dus overwegend volwassen feestgangers te begroeten maar ben lichtjes verrast door het relatief hoge aantal kleutertjes en lagereschoolkinderen.

In de grote zaal zijn de tafels aan de kant geschoven om plaats te maken voor een dansvloer. Het licht is stemmig gedempt terwijl de Ketnetband en Samson en Gert door de bescheiden luidsprekers schallen. Druppelsgewijs rollen de stoelen en de zitschelpen binnen, al dan niet voorzien van sondevoeding en pratende drukknoppen. De autonome stappers komen er in bosjes en trosjes achteraan gehuppeld. Twee heksen met zwarte punthoeden en griezelige tanden tonen me trots hun gelegenheidsoutfit.

Achteraan, op de grens met de keuken, staan de versnaperingen bijtensklaar. Ideetjes gekaapt van Pinterest, vertrouwt initiatiefneemster Nele me toe en met trots gemaakt door de ‘beste’ bewoners – lees: zij die nog zelfstandig en in opdracht dingen kunnen doen. Er is dampende pompoensoep van het zuiverste oranje, er zijn bananenspookjes, mandarijnpompoentjes met een steeltje van komkommer, kazige heksenbezems, uitpuilende ogen en afgebroken vingers die baden in het bloed. Een streling voor het oog die de meeste aanwezigen door hun visuele beperking jammer genoeg ontgaat.

In een hoek van de zaal staat een schminktafel. Meisjes in hun rolstoelen staan er te drummen voor een gelaatsbehandeling. Mondige Koen wil een gezicht vol spinnen. Een drietal enkelingen zijn niet van de dansvloer weg te slaan. Ze dansen rondjes met zichzelf tot ze dronken worden in hun hoofd. Even verder staan twee jongens gewoon te staan. Ze laten mekaars hand niet los. Ze genieten op hun eigen, authentieke en onnavolgbare manier van deze namiddag. Zoon vier vindt de hele drukte maar niets en trekt zich in zijn eentje in de keuken terug of trekt aan mijn arm om kiekeboe te spelen achter de deur.

Voor sommigen is zo’n sociale activiteit al snel te druk. Zij kunnen terecht in een stille ruimte voor een luisterverhaal en in een apart zaaltje wacht basaal belevingstheater. Rond de twee oer-Vlaamse handpoppen – Maria en Jef! – wordt een Halloweenverhaal gebreid. Met voelspinnen in voelwebben en rammelende doosjes vol Halloweensnoepjes. Het publiek is niet stil maar dat deert hier niet. Een begeleidster probeert één van de gasten te kalmeren en slaagt daar alleen in door haar lievelingslied te laten spelen. Dwars door het verhaal heen.

Als ik naar huis terugrij, is de zon anderhalf uur lager gezakt. Aan het kerkhof zie ik mensen met armen vol chrysanten. Halloween en Allerheiligen. Twee uitingen van hetzelfde. Van ons denken aan en omgaan met leven en dood. Het kan allemaal onder dezelfde zon.

 

30 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Prachtig stuk! Pompoensoep van het zuiverste oranje 🙂 Zijn Maria en Jef ongeveer hetzelfde wat in Nederland Jan Klaassen en Katrijn zijn?

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Het waren de meest voorkomende namen onder vorige generaties. 😊

      Liked by 1 persoon

  2. omabaard schreef:

    OH die hapjes💛. Pinterest geeft zijn geheimen bloot.
    Fijn dat ze in de instelling met zorg de mensen verwennen, elk op eigen maat.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Ze doen er met minimale middelen erg hun best.

      Liked by 1 persoon

  3. liesonderweg schreef:

    Eigenlijk zware kost…
    De mandarijnpompoentjes met komkommer en de heksenbezems zijn prachtig !
    Lie(f)s.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Het is een deel van ons leven. De bezems vind ik ook heel knap gemaakt.

      Like

      1. liesonderweg schreef:

        En weer wil ik niet op ‘leuk vinden’ klikken… ‘k Zucht…

        Like

  4. Matroos Beek schreef:

    Ontzettend lief dat men zoveel inspanning doet. De hapjes zijn heel leuk gemaakt.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Drie keer per jaar proberen ze naast de gewone activiteiten iets speciaals te doen.

      Liked by 1 persoon

  5. Eilish schreef:

    Ik heb torenhoog respect voor mensen die werken in zorginstellingen! Van welke aard dan ook.
    Echt mooi, die hapjes. Al kan ik me voorstellen dat ze voor veel bewoners amper betekenis hebben.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Ze hebben er toch van gesmuld.

      Liked by 1 persoon

  6. Wat er gevierd wordt maakt niet uit, het belangrijkste is dat er duidelijk met zorg en liefde werk gemaakt is van het feest en dat ieder het feest op eigen manier mag beleven of ondergaan.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dat is inderdaad het belangrijkste. Dank je.

      Liked by 1 persoon

  7. Vlinder1960 schreef:

    Bij ons in NL vieren we geen Halloween. Je ziet er niets van. In WO (België) – waar ik straks definitief ga wonen, wordt het ook gevierd en versieren sommige bewoners hun tuintje. Ik vind het wel leuk. Weet niet of er ook kinderen aan de deur komen.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Ik dacht dat Nederland net meer Halloween minded was. 😉

      Liked by 1 persoon

      1. Vlinder1960 schreef:

        Ik merk er niets van in mijn omgeving.

        Liked by 1 persoon

  8. groengenot schreef:

    Prachtig hoe ze er daar in de zorginstelling hun werk van gemaakt hebben! Dat getuigt van passie en betrokkenheid van de zorgverleners.
    Halloween is een feest dat wij als kind niet kenden. Onze kinderen wel. Eerst knutselden ze een outfit (ze mochten van mij niets kopen) en dan gingen ze van deur tot deur. Ik wachtte hen op met pompoensoep. Gezellig…

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Ik denk dat ik voor het eerst van Halloween wist toen ik aan de unief zat. Bij ons was het koukleumen met Allerheiligen.

      Liked by 1 persoon

  9. joke_dev schreef:

    Dit is echt om U tegen te zeggen. Wat heerlijk dat die jongeren verwend worden en volledig in het thema. Er zal weer veel werk van vele handen voor nodig geweest zijn.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Het zijn altijd dezelfde enthousiastelingen die het op poten zetten.

      Like

      1. joke_dev schreef:

        Dat vreesde ik al.

        Liked by 1 persoon

  10. willyfotoblog schreef:

    mijn respect voor allen die zich in zo’n zorginstelling inzetten

    groeten

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dat verdienen de meesten ook echt.

      Like

  11. Villasappho schreef:

    Allerheiligen vind ik wel een heel mooie traditie. Hier in Nederland zie ik nog zo vaak verwaarloosde graven. Mooi dat werk in die zorginstelling, die mandarijntjes zijn echt enorm leuk bedacht zeg.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      En zo eenvoudig te maken. 😉

      Like

  12. wannderful schreef:

    Wauw! Heel mooi gedaan allemaal! En zo veel aandacht voor detail – zoals die hapjes <3!

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Ja, schattig hè.

      Like

  13. fluwijn schreef:

    Die hapjes zijn heel vindingrijk gemaakt. Ze hebben enorm hun best gedaan in deze zorginstelling.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Ja hè. Mag gezien worden.

      Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.