zou dat een troost kunnen zijn?

Ze post zelden iets op Facebook, maar als ze het doet, is het goed raak. Zoals enkele dagen geleden. Een vraag om een cartoon met tekst te delen. Een cartoon met een tegenstelling van formaat. Iets in de aard van:

toen ik last had van mijn rug: kaartjes, wensen en lieve boodschappen.

toen ik depressief was: stilte.

Het verwoordt wat mensen die, om wat voor reden ook, door een moeilijke periode gaan, vaak ervaren: ze voelen zich alleen, in de steek gelaten, eenzaam zelfs. Omdat anderen vaak niet goed weten hoe ze moeten reageren en dat dan maar niet of te weinig doen. De cartoon suggereert dat je, ook al ben je geen therapeut of peptalker, altijd wel een kaartje of opkikkertje kunt schrijven, een oewist-vraag mag stellen of een sms kunt sturen met een hartje van medeleven. Of misschien een poging tot gedicht.

Voor haar dus en zoveel anderen …

en als je je verdriet

kon dichtvouwen

als een versgestreken laken

~

je boosheid of ontgoocheling opplooien

met van die kraaknette hoeken

~

en ze dan samen

– al was het maar voor even –

opbergen

in een doos met woorden?

~

zou dat een troost kunnen zijn?