“life is a beach”

over het water klinkt toekomstmuziek. ik draag voetzolen van wind Bij het struinen door ik-weet-niet-hoeveel digitale foto’s – zoon vijf had een originele foto nodig voor de chat-app die hij geprogrammeerd heeft – stuitte ik op deze schelpenfoto. Vorig jaar in mei genomen op het strand van Breskens. Tussen het natte en het mulle zand….

dat licht

aan zee breekt het licht anders dan aan land maar o zo rimpelend mooi Wij waren zelf helaas niet aan zee met Oudjaar. Dan maar surfen op deinende gedachten. Grasduinend tussen foto’s. Me lavend aan het licht van een kakelvers jaar en bubbelzoete herinneringen. Gelukkig Nieuwjaar!

lenige landschappen 1 ~ de zee

  zonder last van stramme spieren of schurende scharnieren rekt ze zich tot aan het strand, doet wat koprolletjes en plooit nadien weer helemaal terug. meerdere keren per dag, jaar in, jaar uit, en ontelbare eeuwelingen lang. corpulent maar met nauwelijks iets om het lijf turnt ze soepel voort. Hoofdschuddend bewonder ik haar, elke keer…

terwijl het buiten regent

onder het zeil blies nauwelijks wind het uitspansel bleef strak blauw Met hier en daar een sliertje wit. ­čśë Elfje bij een foto uit ons “Hemelvaartweekend-archief Breskens”.    

van ditjes en datjes

3 uur en 6 minuten. Zoveel slaap had mijn ‘nachtwacht’ van maandag op dinsdag geregistreerd. Zoon vier was niet in zijn nopjes, om het met een understatement te zeggen, en dan moeten ook wij het bed uit. Hij wilde zijn hoofd niet neerleggen, had ergens last van en ook lichte koorts. Bij gebrek aan spraak,…

ballonvaart

zwevend tussen wit gewolkt en gasblauw ~ luchtkastelen in een draagmand ~ beneden wuift nietsvermoedend het fluitenkruid┬á restfoto: Breskens, Hemelvaartweekend 2018.  

in gedachten

  aan zee is het strand net zo afgeborsteld* als de lucht erboven een heel klein scheepje op een volle zee en wij daarin met z’n twee schelpjes rapen, waar is de tijd? een kind vergeet in geen eeuwigheid *afgeborsteld: is ook Vlaams voor ‘netjes of deftig aangekleed’, ‘feestelijk uitgedost’, ‘onberispelijk’.    

schieten, schieten, altijd weer schieten

Toen ik het voorbije weekend in mijn fotoborders zat te grasduinen met het oog op wat wieden, stuitte ik op bovenstaande foto. Vorig jaar rond Pasen ge-schoten aan het Fort van Breskens. De foto zette mij aan het hoofdgritselen. Gedachten gingen aan het turnen. Maakten bokkensprongen van hier naar ginder en weer terug. Van een…

41 ~ een vlieger op het strand

zwevend tussen paal en strand … de echtgenoot in volle vlucht afgedrukt ­čÖé Deze restfoto is genomen op het strand van Breskens, Pasen 2017.

Breskens, aflevering 2 : de vuurtoren

op weg naar huis langs Nieuwesluis staat hij op mij te wachten mijn lichtpunt in donk’re nachten gekleed in gestreept wit-zwart vertrouwd en bikkelhard gemaakt van gietijzer, ruw metaal beveelt hij in eenvoudige, klare taal kom-blijf, aan-uit, aan-uit, oplichtend en zonder geluid opwindend het vaste, ritmische gelonk van mijn altijd aanwezige zeebonk Bea Ryckaert Wie…