schieten, schieten, altijd weer schieten

Toen ik het voorbije weekend in mijn fotoborders zat te grasduinen met het oog op wat wieden, stuitte ik op bovenstaande foto. Vorig jaar rond Pasen ge-schoten aan het Fort van Breskens.

De foto zette mij aan het hoofdgritselen. Gedachten gingen aan het turnen. Maakten bokkensprongen van hier naar ginder en weer terug. Van een kleurrijk en vredig paasweekend aan zee naar de grote oorlogen en de miljoenen die toen vielen. Van kanonnen ter verdediging en verovering naar wapens ter ombrenging. In de vuile, langvergeten handen van piraten à la Black Sails (serie op Netflix) én in die van overal en altijd opnieuw opduikende ‘gekken’ vandaag. Geen land of streek blijft ervan gespaard. Zelfs geen school.

Ik heb die fascinatie met wapens nooit begrepen. Zeker niet toen ik kind was en de ergste haantjes op de speelplaats oorlogje speelden. Of aan de Sint een speelgoedgeweer vroegen. En ook niet toen ik ouder werd en zelf kinderen kreeg. Ik begrijp het nu, in mijn herfst, nog niet. De drang om wapens te kopen bijvoorbeeld. De hardnekkigheid waarmee men aan het recht op wapenbezit vasthoudt. Ondanks de duiding en de rationele, strategische, economische of wat-voor uitleg van specialisten, begrijp ik dat niet. Hoe regeringen miljarden blijven investeren in wapentuig. Van het (on)menselijke verhaal achter het lucratieve snap ik geen jota. Behalve dan dat er heel lang geleden een zeer taai en winterhard zaad moet zijn gezaaid. Dat altijd opnieuw wortel schiet en overal opduiken kan. In gelijk welke situatie, in gelijk welk geloof. Een rotsvaste overtuiging dat I’ll take what’s yours and protect what became mine normaal en gerechtvaardigd is.

Misschien blijft het daarom gebeuren. Altijd opnieuw. Blijven wapens in verkeerde handen vallen en onder die handen vele slachtoffers. Zo wordt de wrede kant van geschiedenis altijd opnieuw zichtbaar.

Tot we ons durven te roeren. Zoals groepen jongeren in de VS vandaag. Ik juich hen toe en hoop dat ze met hun schoffelende en schoppende stemmen de wieders van de wet wakker kunnen schreeuwen.


 

Categorieën:fotorestjes, het burn-out beestje, huis-tuin-keuken, losse gedachten, mooie plekkenTags: , , , , , , ,

annaberg

wifty op zoek naar schoonheid en positiviteit

35 Comments

  1. Het is een van de krachtigste lobby’s, Monsanto en hun vriendjes verbleken erbij. Verschrikkelijk. FN Herstal bvb levert ons land heel wat miljardjes op. Gelukkig is het hier niet zo erg als in Amerika wat betreft privé wapenbezit, maar elke slechterik kan zonder problemen aan geweren geraken.
    Ja, het moet heel diep in de genen zitten, lees er Sapiens van Harari maar op na. Vanzodra de nomadenstammen sedentair werden, kwam er de behoefte aan bescherming van hun have.

    Liked by 1 persoon

  2. Er is al veel over gezegd en geschreven en dat zal nog wel even doorgaan. Dat er eindelijk jonge mensen opstaan tegen die gekkigheid stemt hoopvol.
    Maar helaas is het zo dat bijna alles wat de mens creëert ook op een negatieve manier kan worden ingezet. In mijn werkzame tijd binnen de Forensische GGZ heb ik zelfs een pen (het gereedschap van ons bloggers) onherstelbare schade aan zien brengen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.