van feniksbossen en een Postkantoor met grote P

Het is 2 november. De dag van alle zielen. Levende en dode. In een decennium dat bijna zijn laatste adem uitblaast. Najaarswinden waaien over tuinen en kerkhoven. Blazen weg al wat los(zi)t. maar zelden de herinnering aan wie er niet meer is. Verdriet uit liefde slijt niet, zegt men. Of misschien toch. Ooit. Maar tergend…

knipjes in de tijd

Met het gebrul van ik-weet-niet-hoeveel kikkers op de achtergrond en kleverige, roze bloesemblaadjes onder mijn sandalen, loop ik de laatste meters van mijn ochtendwandeling naar huis. Dan flitst het in mijn hoofd: een foto is een snap uit de werkelijkheid. Snel, haastig, hapklaar. Een knipje in de tijd. Puur natuur en onversneden of schilderachtig-dromerig zoals…

de zon en haar bloemen

We zeggen en schrijven de vooravond van Allerheiligen. Buiten is het herfst ten voeten uit: donker, nat en kil. Een nichtje maakt zich op voor een Halloweenfeestje en post een selfie in griezelmake-up. Dan gaat de bel en uit twee aarzelende kinderkelen klinkt een dreiging. “Snoep of dood!“. De echtgenoot kiest voor zijn leven en…

onrustwekkend

Ik weet niet hoe het bij anderen is, maar bij mij wekken opsporingberichten altijd onrust. Alsof een fractie van de rusteloosheid van de gezochte en de ongerustheid van de zoekenden zich via de ogen een weg naar binnen baant. Want de foto’s zijn zelden flatterend. De blikken zelden gelukzalig. En het maakt niet uit of…

oma gaat dood

Hoe zeg je dat aan kinderen zonder hen bang te maken of pijn te doen? Kan je hen wapenen tegen verdriet? Hoe bereid je hen voor op het afscheid van een geliefde? De Deense schrijver Glenn Ringtved vond geen antwoord op die vragen. Toen zijn moeder, de oma van zijn kinderen, te horen kreeg dat…