Tussen pakkende stiltemomenten en droeve herdenkingen door is dit een doodgewone, doordeweekse dag. Zo’n dag om met beide handen vast te pakken en niet meer los te laten. Klein geluk dat ik vang in weinig woorden en veel beeld.

Het begon vanochtend thuis, in alle vroegte.

Toen de echtgenoot vertrok, volgde een uurtje ochtendgymnastiek.

Een uur later mocht ik met zoon vijf door het mooie Meerdaalwoud. En Le Vent nous Portera op de radio. Ik reed heen

en terug. En dan nog eens heen en weer terug.

Maar ook van korte lesdagen krijg je honger en dus aten we een kommetje gezond.

Daarna was er even tijd voor een zonnige wandeling en mooie plaatjes onderweg.

Tijd om te chillen op het terras ook,  met een zoete zonde en zomerse lectuur.

En bovendien was er ook nog koers op tv.

Ondertussen stonden de potten voor het avondeten klaar op het fornuis. Maar de curry was nergens te bespeuren. Dan maar als de bliksem naar de winkel in de buurt.

En nog snel dit plogje in een logje gieten.

En straks, als iedereen na de werkdag weer naar huis komt, eten we samen ovenschotel Maison en een stuk meloen als dessert. De rest van de avond ligt nog open. Als een vraagteken en een uitroepteken op deze 22ste maart.

Je n’ai pas peur de la route
Faudrait voir, faut qu’on y goûte
Des méandres au creux des reins
Et tout ira bien

Le vent l’emportera

(Noir Désir)