stekelbaarzen tussen nu en toen

Het kwam door de stekelbaarzen. En door de mannen die in hun donkergroene waterpakken plots uit de beek omhoog gekropen kwamen. Vissers van de wetenschap. Verzamelaars voor hun onderzoek: de stekelbaarspopulatie in welbepaalde Vlaamse beken in kaart brengen. Ik werd ter plaatse teruggeworpen in de tijd. Naar het einde der jaren zestig. Naar het dorpsschooltje…

die ochtend in het park …

De dag vlijt zich aan mijn voeten neer. We hebben samen niet minder dan 12 uur tijd in het verschiet want de echtgenoot breit nog een vergadering aan zijn toch al goed gevulde werkdag en zal dus laat thuis zijn. Er is zon beloofd. Veel zon. Een hele dag lang. Maar in de tuin hangt…

sneeuwval

Door de band/k krijg ik het niet warm van Belgische winters. Hun koppige grijstinten en lichtarme dagen kunnen me zelden bekoren. Maar soms hebben ze verrassingen in petto en opvallend veel kleur. Nauwelijks een dag na het rood van de bloedmaan en het azuur van blauwe maandag heeft het winterwit ons wereldje in zijn greep….

regen boven Achouffe

We hadden duidelijk niet de beste voorjaarsdag uitgekozen om naar de Ardennen te trekken. Het was koud en nat – op Baraque Fraiture lag zelfs nog sneeuw – en het wandelweer allesbehalve ideaal. Maar het uitstippelen van de wandelroute moest nu éénmaal gebeuren want de tijd dringt. Volgende week is weer jaarlijkse congrestijd en daar…

vingeroefeningen bij een foto

ik zag wolken in het water en water in de wolken *** wolken hangen in het water als een vijver de hemel spiegelt *** haastige wolken leggen zich even te rusten op een gastvrij waterbed *** wit van wolken en waterig blauw mengen zich met het oude groen *** wolken wegen op het water zoals…

en toen begon het te regenen

Er hoeven geen schokkende dingen te gebeuren om blogideetjes te doen opborrelen. Ze sijpelen tussen de dagen door als de regen in de afvoerpijp bij het slaapkamerraam. Vandaag is dat niet anders. Globaal gezien grossiert deze webstek in het kleine. De dingen van elke dag. Zoals ik ze zie, hoor, ruik, voel en beleef. Soms…

een verwarde slak met uitstelgedrag

“ik wacht tot ik kan vliegen” Bijna had ik haar niet gezien. Dan waren deze foto’s er niet geweest. En was de huisjesslak naar de filistijnen. Vertrappeld onder mijn zware voet. Nog nagenietend van de mei-se avondbui, schuifelde ze zo ontzettend langzaam over het wandelpad naast het water dat ik er zelf rustig van werd…

een leerrijke wandeling

Het is zaterdagnamiddag en de zon schijnt van harte. De echtgenoot slijpt tegels voor het lagergelegen terras waardoor het gras achter hem grijzig blauw kleurt. Binnen vindt zoon vier geen rust. Hij verveelt zich en niets is goed. Tiktak, Hopla, Teletubbies, Plop, Musti en weer Tiktak. Hij blijft de afstandsbediening in mijn handen duwen, maar…

spring is in the air and on a tree

Een ochtend in februari en over de tuin hangt een lichte mist. Een witte sluier over een belofte van lente. Maar deze wandelfoto’s zijn het bewijs. Ze komt. Voorzichtig en toch zeker. 🙂 een zweem van lente nestelt zich warmrood op takken van winterlinde

18 ~ een wandeling door de voorbije week

Grasduinend door mijn fotorestjes, stuit ik op dit exemplaar. Besef ik bovendien dat het leeuwendeel van die restjes bestaat uit struinfoto’s. Wandelfoto’s uit eigen streek. Soms leiden die kliekjes van kiekjes tot proeven van poëzie als elfjes en e.d.i.t.s, soms tot een veeleer prozaïsch penneprobeersel zoals vandaag. Deze probatio pennae is een doordeweekse wandeling geworden….