over de warmste week, de kortste dag en ook wat lekkers

 

Ik zou bloggen over de dingen die me bezighouden, schreef ik hier begin september.

Iets als de warmste week bijvoorbeeld. Letterlijk, want de voorbije dagen was het zeldzaam zacht voor de tijd van het jaar*. De zon scheen, de lucht rook naar lente en dus trokken we met de rolstoel naar buiten voor niet éen, maar twee wandelingen met zoon vier. Soms doet dat een mens goed. Dat de auto ondertussen door andere handen ontdaan werd van alle Saharastof was mooi meegenomen.

Figuurlijk ook, zo midden in de Warmste Week van Music for Life. Al die initiatieven ten voordele van ThinkPink, Kom op Tegen Kanker, de Mucovereniging of Ganspoel doen ons en vele andere mensen goed.

En vandaag is het bovendien de kortste dag van het jaar. De echtgenoot en ik trokken naar het oosten, op zoek naar … toch nog een nieuwe winterjas. Je weet maar nooit wat januari en februari nog in petto hebben. We aten een warme wafel en lunchten in een taverne waar je geholpen wordt door jonge mensen met een lichte mentale handicap. Een mooi inclusieproject. Het was een leuk uitje met z’n twee, zeldzaam zacht en dichtbij voor onze leeftijd*.

En ondertussen staat de kerstboom hier te fonkelen voor het raam. De pakjes wachten vol ongeduld, de bestellingen zijn geplaatst, de grote boodschappen gedaan.

Want met Kerst mag het iets meer zijn.

Dit jaar hou ik het klassiek. De zonen en de echtgenoot lusten namelijk wel een oestertje of wat. Een makkelijke opener voor een kerstavond met het gezin. Daarna – we blijven in maritieme sferen – serveer ik een halve warme kreeft met een vissausje van het huis. En dan is het pakjestijd. Terwijl de papierdoos zich langzaam vult, kan het lamsvlees in de oven rustig verder garen. Ik geef er kroketjes bij en winterse groenten. Voor het dessert haal ik de feestelijke serveerglaasjes boven, om ze te vullen met tiramisu en frambozenmousse, of iets in die aard. En als afsluiter is er natuurlijk koffie met kerststronk. Eindelijk nog eens een uitvlucht om crème au beurre te eten! Eén van mijn allerliefste zoete zondes. Terwijl ik de broze glazen afwas en zoon vier al te slapen ligt, trekken de echtgenoot en de zonen die dat nog willen naar de nachtmis in het dorp. Een echte nachtmis hebben we hier nog, om klokslag middernacht, met warme chocolademelk of Glühwein en een kerstwens toe.

Het wordt vast weer een mooie Kerst.

*uit het gedicht Onder de appelboom van Rutger Kopland

2 gedachtes over “over de warmste week, de kortste dag en ook wat lekkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s