het stof dat van dromen valt

Een prachtige titel, vind ik. The dust that falls from dreams.

Ik las ‘m vanmorgen in het uitstalraam van een boekhandel in de buurt. En ook de kaft had iets zweverigs: een luchtballon, een handvol soldaten errond en een dame met sigaret in een Great Gatsby-achtige outfit op de voorgrond. Louis de Bernières heeft blijkbaar een nieuwe roman uit. Jaren geleden was ik vol van zijn Captain Corelli’s Mandolin, maar misschien lag dat meer aan de waanzinnig mooie beelden in de film of aan de magie op het witte doek tussen Penelope Cruz en Nicholas Cage. Het was alleszins een droomlocatie daar, op dat Griekse eiland Kefalonia … een naam die van zon en zee doet dromen. Ook al was het oorlog.

En nu is er dus een nieuw oorlogsverhaal van de Bernières’ vertellershand. Een familiekroniek over Wereldoorlog I in Engeland en hoe die oorlog een einde maakt aan dromen van mensen. Ik wil weten of al het stof zal vallen en markeer de titel met stip op mijn zeker-te-lezen lijstje.

Even later vanmorgen ging ik de winkel echt binnen, op zoek naar een cadeau voor een goede vriend van de echtgenoot. Geen makkelijke opdracht. De man is al een tijdje met pensioen en we weten niet goed waarmee we hem een plezier doen. Omdat ook een telefoontje naar de echtgenote ons niet echt wijzer maakte, besloten we te gaan voor iets dat we zelf leuk vinden: een full breakfast voor twee, aan huis geleverd, op een trage ochtend naar keuze.

In diezelfde boekhandel vanmorgen: op de tafel met de Top 10 van meest gelezen boeken Het geheim van mijn man van de Australische Liane Moriarty. Momenteel nummer 1 in Vlaanderen, zo blijkt. Ik vond haar twee jaar geleden op Bookdepository.com en ik hou wel van haar stijl. De betere chicklit, zeg maar, al klinkt chicklit in dit geval iets te denigrerend. Psychologisch spannend en eerlijk in hun kleinmenselijkheid zijn haar boeken. En het motto van Pope suggereert ook een onderliggende, christelijke inslag: “to err is human; to forgive divine”. Zou je niet onmiddellijk verwachten van chicklit.

Wat ik vooral knap vond aan My husband’s secret is hoe Moriarty je op sleeptouw neemt om het geheim van Cecilia’s man samen met haar te ontrafelen. Ze speelt in op ons voyeuristisch trekje en voedt het vermoeden dat de man een dikke scheve schaats moet gereden hebben. Wat uiteindelijk niet het geval is …  Maar het ontrafelen van zijn geheim zorgt er wel voor dat Cecilia’s dromen voor de toekomst onder een laag stof verdwijnen.

Dromen die vol stof hangen dus, stof dat van dromen valt. En wij die mogen lezen over die dromen.

Of zoals Clint Eastwood het onlangs zei in The Bridges of Madison Country : 

The old dreams were good dreams; they didn’t work out but I’m glad I had them.

Opmaak 1 moriarty

3 gedachtes over “het stof dat van dromen valt

  1. Stoffige dromen heb ik niet.
    Of juist wel.
    Vaker en vaker droom ik raar en luguber.
    Momenten van vroeger schieten in mijn dromen voorbij.
    Wakker wordend onthoud ik vooral de vervelende draaien uit mijn dromen.

    Misschien moet ik gewoon een mooi boek gaan lezen en daarna vermoeid in slaap vallen.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s