Maggie krijgt een brief

Beste Maggie,

je hebt gelijk. De trends van langdurig ziekteverzuim zijn zorgwekkend en het kan zo effectief niet langer. Niet enkel de kosten swingen de pan uit, ook het menselijke leed achter de cijfers is niet om aan te zien. We zien ze dagelijks als loopbaanbegeleider, de mensen die gecrasht zijn en het niet meer volhouden op hun werkplek. Sommigen zijn op weg om uit te vallen, anderen zitten al even thuis. Meestal omdat ze het net tè lang volhielden. Omdat ze dachten dat ze gewoon harder hun best moesten doen. Beetje volhouden.  Gewoon wat vroeger naar bed. Als dat kan tenminste, want in de 24u-economie zijn de verwachtingen naar snelheid om e-mails te beantwoorden hoog gespannen. Leerkrachten verbeteren zich in de late uren suf na de zoveelste vakgroepvergadering. Zelfstandigen die nooit stoppen met werken want zij konden gelukkig van hun passie hun beroep maken. Medewerkers die door hun omgeving soms echt zo geterroriseerd worden dat ze nachtmerries hebben, elke nacht. En nog vele anderen, zoals de ‘youngsters’ van nog geen 30 die nu al op het tandvlees zitten. En de enkele 58-plussers die ik zag, die het niet meer aankonden maar waar op de werkplek blijkbaar geen deftige oplossing voor te vinden was.

Ze zijn op. Pompaf. Mentaal en fysiek leeg. Ze schamen zich voor hun ‘falen’ en zouden niets liever willen dan terug aan de slag gaan. Anders kwamen ze immers niet tot bij ons. En ze zijn bang. Bang om terug te moeten keren naar een situatie die hen ziek maakte, een samenwerking die ongezond was, een job die veel te zwaar was of gewoon onzinnig. Ze huilen bij ons wel eens. Of bij hun therapeut. Ze beven soms ook letterlijk. Wat werk met een mens kan doen als het niet goed zit. Ik stuurde recent nog een klant naar de huisarts omdat ik effectief vreesde voor een wanhoopsdaad als ze in die situatie zou blijven. Zowel de arts als de controle-arts vonden het terecht. Ze ging heel erg diep en de weg naar herstel is lang. Zo kan het effectief niet langer.”

Het zijn de eerste alinea’s van een Open Brief die loopbaancoach Els Deboutte vandaag richt aan Minister van Volksgezondheid Maggie De Block. Een vrij dramatische brief, en hier en daar, tussen de regels door, ruik ik verdoken reclame voor haar eigen winkel: de loopbaancoaching. Ontegensprekelijk een lucratief handeltje. Gesubsidieerd door de overheid bovendien en via de loopbaancheques zeer betaalbaar voor gecrashten als u en ik. Maar de bezorgdheid die mevrouw Deboutte in haar brief uit, is terecht. En oprecht, hoop ik. Ze mag hier dan wel appelleren aan de verantwoordelijke minister, in haar boek Goesting! Opnieuw plezier vinden in je werk én je leven – een werkboek voor jobcrafting en lifecrafting – inviteert ze elk individu om zijn eigen baan, zijn eigen leven te boetseren. Te modelleren, te kneden naar de vorm die bij hem of haar past. Een vorm die als gegoten zit rond wie je in essentie bent. Alsof je een perfect maatpak aantrekt. Iedereen zijn eigen kleermaker, of iets van die strekking. Zo eenvoudig liggen de dingen meestal niet. Want tussen droom en daad liggen …

Ik dwaal af. Wil terug naar de brief. Aan het eind doet de coach Maggie nog enkele voorstellen om haar beleid bij te sturen, te craften, om in het loopbaanjargon te blijven. Benieuwd of Maggie er wat mee kan.

“Leer werkgevers na te denken over aangepast werk. Gun mensen in herstel de nodige tijd en maak het systeem van loopbaanbegeleiding algemeen en uitbreidbaar, desgevallend op doktersvoorschrift. Maak psychotherapie betaalbaar. En maak werk van preventie. Maak werkgevers bewust van de kosten ook voor henzelf en maak werknemers én zelfstandigen bewust van hun eigen aandeel: op tijd aan de bel trekken en tijdig alternatieven onderzoeken. Maar vooral: als je je bedreigd voelt in je financiële situatie omdat het wat lang begint te duren, laat het niet sneller gaan. Dus ja, je hebt gelijk. Het kan zo niet langer.”

De hele brief vind je vandaag op http://www.demorgen.be/binnenland/maggie-de-block-we-zien-dagelijks-mensen-crashen-op-de-werkvloer-b93fb0d7/

9 gedachtes over “Maggie krijgt een brief

  1. Hier in Nederland is het al niet veel anders. Jonge mensen, ouderen met een burn-out. In mijn vrienden kring kan ik er zo een aantal opnoemen. Een stapje terug doen mag vaak niet van de werkgever. Daar is geen plek voor, daar ben je re duur voor. Aangeven dat het niet meer gaat helpt vaak ook niet eens. Dop je eigen boontjes en val er ons niet mee lastig. Zwak zijn mag niet en er voor uit komen al helemaal niet. Er komt wel weer verandering in deze trend maar daar gaat zeker nog een tiental jaren overheen. Velen hebben daar niets meer aan en hebben hun leven totaal op zijn kop zien gaan. Ik kan er zo boos om worden. Die lat die voor iedereen zo hoog gelegd wordt.

    Liked by 1 persoon

    1. Bij mij was het niet de persoonlijke werkdruk, maar de hele sfeer die je verhindert om je werk naar behoren te doen. Het gebrek aan visie en vernieuwingen die veel te traag doorsijpelen.

      Like

  2. De waarheid. We lopen massaal vast in jobs waar we geen voeling mee hebben. Ik ben alleen bang dat het niet enkel foute jobkeuzes zijn, maar dat het probleem het hele systeem omvat. Goed dat er mensen zijn die dit aanklagen.

    Liked by 1 persoon

  3. Zo waar, die brief! De druk op mensen is volgens mij het allergrootste probleem. Zelf heb ik het geluk gehad een carrière-switch te maken en echt van mijn hobby mijn beroep kunnen maken. Maar velen kunnen dit natuurlijk niet.
    Ook de psychotherapie minder duur maken.. daar moet echt dringend werk van gemaakt worden.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s