een dag van aquarel

De laatste dag van het schooljaar. Een beladen dag voor zoon vier en voor ons. Want het is voor vele dingen de laatste.

De laatste dag BUSO. De laatste dag in de Aquarelklas waar hij bijna 10 jaar verbleef. De laatste keer bij de twee juffen die het hele secundaire traject met hem liepen. De laatste van de wekelijkse mails van diezelfde juffen. Met foto’s, filmpjes en een ontroerende afscheidsbrief. Zijn laatste schooldag ooit. Jammer, heel erg jammer.

Bij zo’n afzwaaien, horen ook documenten. Officiële zelfs. Geen diploma zoals bij de andere kinderen, maar een ATTEST MAATSCHAPPELIJK FUNCTIONEREN EN PARTICIPEREN IN EEN OMGEVING MET ONDERSTEUNING van de Vlaamse Gemeenschap, Departement Onderwijs en Vorming. Meer dan een mondvol. Zoon vier kan er niet veel mee, maar ergens is het toch een blijk van erkenning. Hij kreeg daarbij ook een ingekaderd diploma van Superruiter. Een soort van groen licht voor een voortzetting van de hippotherapie in de volwassenenwerking. Hoe het daar verder zal lopen nu de schoolstructuur voorgoed wegvalt, weten we nog even niet.

Ik hou van het aquarel in de benaming van de autiklas. De zachte kleuren, het doorschemerende wit, de waterige look. Je kunt over deze jongeren met je onderwijs ook geen dikke laag plakkaatverf aanbrengen. Dat hoeft ook helemaal niet. Ze kleuren uit zichzelf al anders, maar daarom niet minder mooi. En de juffen hebben dat gelukkig gezien. Het pakt me keer op keer. Tot tranen toe.

En toen ik vanmorgen de afscheidssporen van mijn gezicht waste, realiseerde ik me dat we hier in huis ook meestal gaan voor de waterlook. Dat we weinig volle kleuren hebben hangen. Alleen een stuk of wat aquarelletjes. Reproducties uiteraard of soms zelfs gewone kleurenkopieën van afbeeldingen die ik op het internet vond. Zoals die in de badkamer. (zie foto bovenaan) Ze schreeuwen niet. Zijn niet onderhevig aan kleurenhypes.

En bij het googlen, stuitte ik bovendien op een simpel gedicht van Bart Moeyaert. Het heet, kortweg, Aquarel. Over gemengde gevoelens onder andere. Over verdriet en liefde en niet altijd alles weten. Een geknipte afsluiter dus voor een bewogen dag als vandaag.

Dit is een aquarel: een schilderij van waterverf
op dik karton. Ik wist niet wat ik wou toen ik
eraan begon en nu het af is heb ik er nog
het raden naar. Wat doet die vlek daar op dat schip,
wat doet die vrouw, waarom een zee, had ik dan
blauw in overschoot, dat denk ik niet, ik denk
haast nooit als ik mijn vinger doop in mijn verdriet
of in het jouwe en ermee schrijf of teken, maar
ik moet niet doen alsof. Per slot van rekening
weet iedereen dat alles – alles – over liefde gaat.

(via Meandermagazine.net)

 

41 gedachtes over “een dag van aquarel

  1. Ook ik voel/lees tranen van ontroering, ik ken je zoon niet, ken jou niet (in het echt), maar je schrijven zorgt hier gewoon voor.
    Ik begrijp waar je nu – na al die vertrouwde jaren- doorheen moet. Jouw zoon heeft heel veel geluk met een moeder als jij.
    En wat schrijf je toch weer gevoelig mooi!

    Liked by 1 persoon

  2. Geverfde kleuren
    zijn niet natuurlijk
    Komen te hard binnen
    als je het filter mist
    Ogen wat dicht doen
    kun je overwegen
    maar wat water
    spoelt de felheid weg.
    Kun jer tenminste
    wat langer
    naar blijven kijken
    Er niet rap
    aan voorbij moeten gaan…

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s