het stond in de krant …

Zo ben ik niet

De bovenburen hebben een kind op bezoek. Het kind bleef bij de bovenburen slapen. Urenlang trippelden kindervoeten boven me heen en weer. Mijn plafond zakte net niet in van een kabouterdans. In de gang ruikt het naar stront.

Ik moet me beheersen om niet de trap op te lopen, het kind vast te grijpen en het kind door het raam te gooien.

Maar zo ben ik niet.

Ik ben lief voor kinderen. 

Daarom loop ik de trap op, neem het kind in mijn armen en zeg zachtjes in het oor van het kind dat mama en papa haar nooit hebben gewild.

Te kort verhaal van Joke Van Caesbroeck in de Standaard van 16 januari 2019

 

Al een tijdje print onze krant deze te korte verhalen. En al even lang weet ik niet goed wat ik ermee aan moet. Soms vind ik er iéts aan. Meestal niet, maar ik blijf lezen omdat ik van verhalen hou. In velerlei soorten. Warmbloedige én onderkoelde.

Maar met dit genre heb ik het moeilijk. Het is niet grappig en ook niet (helemaal) ernstig. Denk ik. De verteller kan dit toch niet menen. Denk ik ook. Tenzij het ironie is of zelfs straffer. Het ene moment denk ik dat de stem alleen maar met zichzelf spot, het andere dan weer niet.

Als ik de bladzijde omsla, verandert het vertrouwde bladertochtje in een koudeluchtstroom. Kippenvel steekt op en een onbehaaglijk gevoel. Op zoek naar boodschap of bedoeling, strand ik bij de laatste regel.

Een kind influisteren dat het niet gewild is.

Veel kouder kan het niet worden.

 

Categorieën:fotorestjes, huis-tuin-keuken, losse gedachtenTags: , , , , ,

40 Comments

  1. Ik lees de korte verhalen soms wel, soms niet, maar bijna altijd vind ik ze ‘vreemd’. Ik dacht dat het aan mezelf lag omdat ik de boodschap (weeral) niet begrepen had.

    Net zoals dit, ik weet totaal niet wat hiermee wordt bedoeld?

    Wat wij denken erin te lezen, lijkt me zo onmogelijk? Het voelt aan als of Joke hiermee wil choqueren en schofferen?

    Maar nogmaals, ik begrijp én weet niet…

    Liked by 1 persoon

  2. Ik vind het een mooi stukje. Mooi in de zin dat alle volwassenen een kind soms wel achter het behang willen plakken, of even opsluiten in een donkere kast (vroeger in het kolenhok…), of vul maar in. De schrijfster kiest woorden die voor mij in overtreffende trap uitdrukken wat we ‘allemaal’ wel eens voelen of gevoeld hebben. Zijn we daarom een beetje geschokt door deze woorden, omdat we het gevoel wat achter de woorden zit herkennen maar vinden dat we het niet mogen hebben?

    Liked by 2 people

  3. Hilde De Schuyteneer

    En toch, als ik het nu herlees is het jammer genoeg realiteit. Ik denk aan dat kindje dat deze week in het ziekenhuis achtergelaten werd door het slachtoffer van een tienerpooier. Een meisje van 18 jaar bevalt met een keizersnede van een baby en vlucht de dag nadien weg uit het ziekenhuis. De baby blijft achter: blind met hersenschade en moet nu nog maanden afkicken. Dan blijft bij mij de vraag: wie heeft deze baby ooit gewild? Stel je zo het begin van je leven voor.

    Hilde

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Rimpelingen Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.