babyborrelen in stijl

Nostalgie klopte gisteren aan het raam. Want waar is de tijd dat kraambezoek in de gang van het moederhuis stond aan te schuiven! Dat elke klop op de deur een verrassing inhield. Van wiens hoofd achter het muurtje zou verschijnen. Dat je daar in het beste geval een koelkastje op de kamer had met champagne en fruitsap om te klinken op het nieuwe leven. Dat tantes en nonkels erop stonden thuis “naar ’t kinneke” te komen kijken. Dat je tussen de voedingen door nog snel een cake of taart bakte om de mensen “voor te zetten”. Dat je blij was met elk bezoek dat kwam. Ondanks de hectiek van de eerste dagen en weken. Ondanks de slapeloze nachten.

Hoe anders gisteren. Een beetje bevreemdend ook na de begrafenis voor de middag. Leven en dood, blijdschap en verdriet in één dag. De officiële uitnodiging – via de oma en de plusopa – kwam samen met het geboortekaartje, zo ongeveer een half jaar geleden ondertussen.

Buiten lag de rode loper uitgerold. De bestelwagen van de traiteur stond verdekt maar toch nog leesbaar opgesteld. Mensen liepen met bloemen en geschenken in de armen en openden de deur van de stijlvolle locatie. Een mooie en grotendeels gerenoveerde art nouveau-zaal. Metalen spanten in een blauw dat harmonieert met de letters op dit blog.. Organische motieven op de tegels aan de muur. Kleurrijk glas in lood. De geur van net geverfd. Het gerestaureerde parket fris geboend en een al even glimmende papa die de gasten daarop verwelkomde.

Overal tafeltjes met witte tafellakens en schalen vol witte viooltjes erop. Torentjes met hartige en zoete versnaperingen op elke tafel. Personeel in wit en zwart om de gasten van droog en nat te voorzien. Tussen de gesprekken door een optocht van kommetjes met warme scampi. En smaakvolle asperges à la flamande. Snoeptaarten. Koffie met minigebakjes. Een pronktafel vol cadeaus en bloemen. Een speech. Veel volk en een blozende baby in het wit die olijk de zaal in keek op de arm van zijn trotse mama.

Het was een babyborrel nieuwe stijl voor ons. In een beschermd art nouveau-decor. Het kan verkeren. The times, they are a changin.

Categorieën:het burn-out beestje, huis-tuin-keuken, losse gedachten, mooie plekkenTags: , , , ,

annaberg

wifty op zoek naar schoonheid en positiviteit

35 Comments

  1. The times they are a’changing. Bob Dylan wist het al.

    Sommige geboorterecepties hebben iets van een trouwerij. Maar overaltijd vind ik het leuk om aanwezig te zijn, de baby blijft baby, de ouders trots een gelukkig.

    Prachtige locatie, daar kan geen woonkamer tegenop.

    Liked by 1 persoon

  2. Zo indrukwekkend. Prachtig kader. Sjieke hapjes. Neen, zo was het destijds beslist niet.
    Ik werd onlangs uitgenodigd op een ‘babyshower.’ Dat was een voor mij onbekend concept en een totaal nieuwe ervaring. Helaas, het voelde niet goed. Ik begreep er niets van en voelde mij alsof ik op Mars zat. Help ik kan niet meer mee! ☹️

    Liked by 1 persoon

  3. Babyborrels? Weer iets nieuws? Nu raakte ik net gewend aan de babyshowers, al enige jaren, maar dat kennen jullie nog niet, had ik ooit ergens begrepen, maar hier heb ik nog nooit van gehoord.

    Overigens, het idee, van dood en party op dezelfde dag ken ik ook.. maar dan crematie beste vriendin, om dan door te racen naar de diploma uitreiking van mijn dochter…. ik weet dus hoe gek dat is…

    X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.