van een oorwurm naar een snipper uit een oude liefdesbrief

Ik vond er nooit veel aan, aan de liedjes van Yasmine. Toen niet en nu, 10 jaar na haar dood, nog niet. Maar ik kan er niet omheen want ze zitten overal: op tv, op de radio, ja, zelfs in de krant. Met het gevolg dat mijn hoofd, poreus en onderhuids, nu even vol Porselein zit. Wachten op de hittegolf heeft geen zin. Porselein smelt niet bij temperaturen hoog in de dertig. 😉 Maar die vervelende wurm, die moet ik wel kwijt.

Aan iets anders denken dan maar en hopen dat het oorbeest overstemd geraakt. Met een grasgroene foto voor ogen probeer ik het met Tom Jones en zijn The Green Green Grass of Home. De crooner werkt. Ik ben thuis en het gras is groen. Vol en zomers. Maar hoe lang nog? Misschien brandt de zon er straks wel bruine gaten in.

Voor ik om boodschappen voor het weekend ga, lees ik nog een stuk in de Standaard der Letteren. Het gaat over de vertaalde verhalenbundel van J.M. Coetzee die voor schrijver Erwin Mortier de aanleiding vormt om op wandel te gaan met Elizabeth Costello, het vrouwelijke hoofdpersonage en alter-ego van Coetzee, en zijn gedachten daarbij de vrije loop te laten in 9 punten.

Mijn oog valt op punt 7. Het is een fragment uit een liefdesbrief van Gustave Flaubert aan zijn minnares Louise Colet. Liefdesbrieven savoureren – vooral ook als die niet voor jou bestemd zijn – kan een palet aan smaaksensaties opleveren: hemels, fantastisch, verrassend, prikkelend, intrigerend, instigerend, schokkend, explosief, vies, … .

En vaak smaken ze naar meer. We zijn gulzige voyeurs. Aapjes die likkebaardend meekijken over de schouder van een vertwijfelde ander. In het diepste van een ziel. Je wordt er geen beter mens van, lees ik. Ook geen betere lezer. Heel misschien wordt je ziel wat voller … .

Ik ben bang dat ik kil ben. Dor, egoïstisch. Ik zeg je niets van wat ik wil zeggen. Mijn zinnen hikken als ademstoten. Als van iemand die naar lucht hapt. Om ze te begrijpen, zou je alle stiltes moeten horen tussen mijn adem. Dat zul je doen, nietwaar? Dromen bij elke letter, bij elke wending van het handschrift? Wat ikzelf doe wanneer ik je kleine bruine pantoffeltjes bekijk en me de beweging van je voeten voorstel wanneer die ze vullen, wanneer ze warm aanvoelen. …

Gustave Flaubert aan zijn minnares, de dichteres Louise Colet

(Correspondances, neergepend ergens rond het midden van de 19de eeuw)

Categorieën:gdpr, het burn-out beestje, huis-tuin-keuken, losse gedachtenTags: , , , , , ,

16 Comments

  1. Ik zie Yasmine wel her en der in de kranten opduiken, maar horen doe ik haar niet. En ik vind oorwurmen verschrikkelijk. Er zijn een paar prachtige liedjes die ik niet meer wil beluisteren omdat ze blijven plakken.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.