de wachtkamer

Er zijn drie soorten van wachten: het verveeld wachten, het angstig wachten en het verlangend wachten. En als we dames en heren die het kunnen weten mogen geloven, zijn we dat wachten in ijltempo aan het verleren. Rennen we weg van zittend duimdraaien zonder onmiddellijk resultaat. Terwijl het wachten, en zeker als daar ook wat smachten in zit, net de hummus van geluk zou kunnen zijn.

Daar dacht ik zoal aan toen ik vanmorgen, zoals elke woensdag, in de wachtkamer van de kinégroepspraktijk in een naburig dorp zat te wachten om professioneel onder handen te worden genomen. En hoeveel aangenamer dat wachten zou zijn als de ruimte waarin je wacht warm, aangekleed en gastvrij zou aanvoelen. Niets van dat alles.

De genoemde wachtkamer is een ongeïnspireerde, koude en tochtige ruimte met twee rijen plastic stoelen om op te zitten, één stoel die dienst doet als betaalkassa, een bureautje met een computer, een hometrainer en een trap naar een open zweetruimte met kweltoestellen. Elke trap en zucht, elk woord dat valt of niet valt, hoor je tot waar je zit. Vijf deuren geven uit op de wachtruimte. Rond elke wissel van de wacht de setting voor een heuse deurenkomedie. Plinten zijn slordig geplaatst, bakstenen muren te haastig en met te weinig verf gewit. Aan de muren hangt geen enkele afleiding. Als goed wachten een kunst is, zou een meer artistiek kader helpen om het wachten in te kleuren en op te fleuren.

Met een beetje verbeelding en weinig geld is er nochtans heel wat mogelijk. En het hoeft voor mijn part echt geen poster van het menselijk lichaam te zijn. 😉 Waarom geen dromerige natuurfoto’s om het koude wit te breken? Wat ingelijste IG-spreuken om op te kauwen? Gedichten om van te proeven? Een Waar-is-Wally poster voor wie zoekt en graag vindt? Een afwasbare wandtekening die we zelf mogen inkleuren? Waarom geen mand met wol, haakpennen en breinaalden voorzien? Met een uitnodiging om collectief iets te doen voor het goede doel? Warme wintersjaals voor daklozen bijvoorbeeld? Een kopje koffie en thee (ik wil het zelf zetten en er ook voor betalen 😉 ) zou ook helpen. Zo krijgt het wachten kleur en zin. Zo houden de wachtenden het op weg naar Kerstmis lekker warm.


Foto genomen in Versailles.

40 gedachtes over “de wachtkamer

  1. Hè bah, dat is toch helemaal niks. Een beetje moeite en een beetje fantasie en geld erin steken en je hebt zomaar een mooie wachtplek. Moet middelste eens vragen hoe het in Brussel is maar zoiets maak ik hier toch nooit mee. Ook niet van dat direct betalen trouwens 🙂

    Geliked door 1 persoon

  2. Helemaal mee eens. Tot mijn blijde verrassing is bij mijn tandarts de nieuwe wachtkamer gewoon echt gezellig! Een mooi bankstel, een lange tafel met gemakkelijke stoelen er omheen, mooie lampen, planten, leuke tijdschriften over natuur en lifestyle en mooi speelgoed voor de kinderen. Ik zie er altijd als een berg tegenop om naar de tandarts te gaan, maar dit maakt het zoveel meer ontspannen!

    Geliked door 1 persoon

  3. De wachtkamer van de kinépraktijk waar ik ga is klein, maar knus. De behandelingen gebeuren in aparte en geluidsdichte kamers. De oefenzaal is boven. Ik mag dus niet klagen. Hoewel, een kopje koffie tijdens het wachten zou welkom zijn. 🙂

    Geliked door 1 persoon

  4. groot gelijk. Onze maatschappij is arm aan sensualiteit (= zintuiglijkheid), alles is ‘doods’ en klinisch ingericht. Onze omgeving, in dit geval de inrichting, bepaalt hoe we zijn. ‘Leven’ is in te brengen via wat kleur, planten,… zo uitnodigend. Trouwens, ook het interieur zegt vaal over de mes(en) die er wonen of erin werken: hoe doodser en sterieler, hoe minder expressie van hart-elijke warmte…

    Geliked door 1 persoon

  5. Dat is een herkenbaar relaas, Anna. Over het algemeen heb ik weinig problemen met wachten. Maar de inrichting en aankleding van een wachtkamer kunnen het gedwongen verblijf wel enigszins verlichten. Eerlijk is eerlijk: zo bont als in jouw wachtruimte heb ik het hier nog niet meegemaakt.

    Geliked door 1 persoon

  6. Eén voordeel: je hebt er de tijd en ruimte om dit soort ideeën te bedenken.

    Maar tocht en koude… brrrr neen.

    Ik heb de laatste jaren ook heel wat tijd doorgebracht in wachtkamers. Ik heb geleerd niet meer ongeduldig te zijn (bij de dokter, bij de slager & co. lukt dat al wat minder), maar waar ik nog steeds een probleem mee heb, zijn de slechte stoelen. Pijn aan de rug / het achterwerk is maar al te vaak mijn deel.

    Geliked door 1 persoon

  7. Oh ja, die wachtkamers… verschrikkelijk, overal! En die boekjes, dat is her aller, aller, aller, allervieste wat er bestaat 👿.
    En wat jij zegt, je hoort bijna overal, zelfs met de deuren gesloten wat er gezegd wordt, kan tellen qua privacy.

    Geliked door 1 persoon

  8. Persoonlijk vind ik dat opendeurengedoe best leuk. Ik luister al eens wachtend mee naar gesprekken. Voor mij veel zinvoller dan een boekje zitten lezen of naar een poster van een perfect gesculpteerd lichaam te zitten kijken.
    Maar misschien kun je volgende keer vragen of je de keer erna al wachtend wat verbeteringen moogt aanbrengen?

    Like

  9. Bij mijn laatste kinesist waren er 2 harde plastic stoeltjes naast de inkomdeur, IN de oefenruimte. Gelukkig hadden de behandelkamers wel deuren en stond er steeds een (te luid) muziekje op dat voor wat relatieve privacy zorgde.

    Eigenlijk hou ik wel van wachten. Raar he? Als je alles met het openbaar vervoer doet, heb je weinig keuze. Wachten op de bus, wachten tot de luidruchtige schoolkinderen afgestapt zijn, wachten tot jouw halte. Zolang ik een uitzicht heb, ben ik tevreden – zitten of staan en niets specifieks te doen hebben is de gedroomde setting voor meditatiebeoefening. En anders ben ik altijd gewapend met koptelefoon en boek om me af te sluiten van extreem lawaai of extreem veel volk.

    Geliked door 1 persoon

  10. Oh ja wachten en meestal ben ik nog graag op tijd ook, wat ik meestal doe, hangt ervan af waar ik moet gaan wachten, is een boek mee nemen of pen en papier. Dan ga ik tijdens het wachten wat nuttigs doen, of lezen dus, of schrijven, en soms blijkt dat observeren ook leuk is.

    Fysio therapie, dat is een terug kerend item, daar ga ik op een tijd naar toe dat ik niet zolang hoef te wachten, maar ik ben in de gelegenheid om alvast naar de oefenzaal te gaan en ik maak thuis mijn besluit, of even op de telefoon? Als er al mensen zijn even bijkletsen een hoop ken ik namelijk daar in de zaal, of ik ga zo vroeg dat ik verzekerd ben dat ik zelf even wat oefeningen kan doen voor ik geroepen wordt. Dat betekent de loopband vaak en wat krachttraining voor mijn benen en borsten, maar op dit moment lukt dat even niet, en lopen doe ik vooral buiten. 😉

    X

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.