als liefde pijn doet

In de wachtkamer van de kinégroepspraktijk is het druk. Een man met een muts en een jongetje scrollen over hun smartphone. Zijn mama kijkt over zijn schouder mee terwijl het kleine meisje op papa’s schoot haar haar wulps naar achter gooit. Ik kijk wat rond en wacht. Op de achtergrond speelt een radio. Net luid genoeg om Clouseau te horen zingen:

had ik hier een tijdmachine staan

dan maakte ik mijn fouten ongedaan

dan waren wij de littekens weer kwijt

voor altijd

*

dan ging ik achterwaarts in vogelvlucht

en plukte ik de donder uit de lucht

dan waren onze zorgen zo voorbij

voor altijd

Ach, altijd weer dat wee van de liefde. De pijn van graag (ge)zien. En dat in een week vol roodkleurige beloftes. Netjes tussen Valentijn en de Dag van het Huwelijk in. Waarin we gebombardeerd worden met harten, knuffels en mooie woorden. De Love letter box van Neuhaus. De Bloomon Valentijnsactie. Een abonnement op de krant. Een liefdesontbijt bij de warme bakker. Romantiek op Vitaya. … Het kan niet op.

En toch spatten er zoveel liefdesliedjes uit mekaar. Blijken nu ook Borsato’s eigen dromen bedrog. We zagen het ook gebeuren bij familieleden, vrienden en kennissen. De stellen van toen zijn makkelijk te tellen. Relaties lopen niet van een leien dakje. Hun pad niet over rozen. De redenen daarvoor zijn legio: kapers op de kust. Loerende gevaren. Een niet-solide basis. Stress en jachtigheid. Verloren vertrouwen. Verliefd op een ander. Divergerende zielen en verlangens. Problemen met de kinderen. Financiële tegenslag. Ziekte. Ongeval. …

Impulsieve woorden
Een ondoordachte daad
De puinhoop die ik achterlaat

Hoe kon het zo ontsporen

Er wordt zelden vlotjes over gepraat. Niet in het oog van de storm. Ook niet als de wind is gaan liggen en de zee weer rustig. We pakken ons falen niet graag uit. Geven niet graag toe dat graag zien soms niet genoeg is/was. Zelfs niet aan goede vrienden. We slikken onze verhalen in, zuchten nauwelijks hoorbaar en hullen ons in zwijgen. Tot het niet langer kan.

Echo’s uit de toekomst
Beelden zonder klank
Je koffers op de achterbank

Terwijl de mens toch lijkt te dromen van openheid en transparantie. Terwijl hij wil geloven in de kracht van kwetsbaarheid. Die tonen, als liefde pijn doet, is nog lang niet evident, dacht ik daar in die wachtkamer.



De gecursiveerde regels komen uit het lied Tijdmachine van Clouseau.

22 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Mrs. Brubeck schreef:

    Wat mooi Anna, treffend.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dank je. Het was het liedje. ☺

      Liked by 1 persoon

  2. vlinderke schreef:

    een meisje als ‘volleerd verleidster’??? Dat is een seksistische projectie…

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Bij manier van spreken. Ik heb de tekst aangepast. Het is niet de bedoeling dit soort reacties uit te lokken.

      Like

  3. Vief schreef:

    Ik weet even niets zinnigs te zeggen op zoveel juiste woorden.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      😀Dan zeg je toch gewoon niets.

      Liked by 1 persoon

  4. omabaard schreef:

    Zo is het.
    Het doet pijn.
    En praten wordt moeilijk, omdat de juiste woorden er niet altijd zijn, omdat je verdrinkt in je verdriet, verstikt in emoties……
    Je kwetsbaar opstellen is vaak moeilijk, ook al biedt het veel mogelijkheden….
    Gevoelig onderwerp…

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Delicaat, ja. Ik heb er alle begrip voor dat problemen niet aan de grote klok worden gehangen, maar vond het soms lastig om nietsvermoedend plots voor een voldongen feit gesteld te worden.

      Like

      1. omabaard schreef:

        Ja daar kan ik van meespreken.

        Liked by 1 persoon

  5. ms schreef:

    Als het aanvoelt als falen wil je er echt niet veel over kwijt.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Dat is menselijk denk ik.

      Like

  6. Matroos Beek schreef:

    Te lang wachten om het probleem aan te kaarten, zich hulden in stilzwijgen, niets durven zeggen, zwijgen voor de rust… enz… Open communiceren is toch zo belangrijk…

    Liked by 1 persoon

  7. groengenot schreef:

    Wow, jij hebt daar serieus zitten mijmeren in die wachtkamer.

    Liked by 1 persoon

  8. wonenincaldese schreef:

    Mooie gedachten tijdens het wachten…

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Ik kan niet aan niets denken. 🙂

      Like

  9. Een mooie beschrijving van de enscenering in de wachtkamer en de mijmeringen die er bij je werden opgeroepen. Het is allemaal zo herkenbaar … achteraf bekeken.

    Liked by 1 persoon

    1. anna b. schreef:

      Zijn er nog mensen die het niet van dichtbij of veraf hebben meegemaakt?

      Like

Laat een reactie achter op Matroos Beek Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.