Plaats zat …

… dezer dagen. Om te beginnen, op het pad. Want …   met bermen netjes geschoren kunnen er weer twee naast mekaar: mijn wandelende ik op rechts en daarnaast een zee van ruimte voor de rest. Dacht ik … tot een mannelijke fluoloper vond van niet, net als een fietser met bel noch stem, de…

de tweede schooldag

denkend aan de tweede schooldag en de traantjes die dan ~ vaker dan men delen wil ~ vloeien. om het afscheid en in het besef dat waar je zo lang naar uitgekeken hebt toch niet zo leuk, gezellig en geestverruimend geweldig was; dat dit nu maanden, zelfs jaren, je leeuwendeel wordt en vakantie een reikhalzend,…

lenige landschappen 1 ~ de zee

  zonder last van stramme spieren of schurende scharnieren rekt ze zich tot aan het strand, doet wat koprolletjes en plooit nadien weer helemaal terug. meerdere keren per dag, jaar in, jaar uit, en ontelbare eeuwelingen lang. corpulent maar met nauwelijks iets om het lijf turnt ze soepel voort. Hoofdschuddend bewonder ik haar, elke keer…

het water is nog altijd nat

Van zodra schaarste dreigt, wordt de mens weer dier. Gaat ie scharrelen, hamsteren of ophopen. Zonder buidel maar mét bidons. En maar water zeulen van hier naar ginds en terug. Een struggle for life met een survival of the quickest. Het plaatje heeft gelukkig ook iets geruststellends: ondanks de kurken droogte blijft het water nog…

in de ban van het WK

dit  land is in de ban: van bouwvakkers en dakdekkers over bakkers en brouwers, kinderen op de speelplaats, juffen en hun meesters, tot rusthuisbewoners toe. In de Spar of op café, in voetbalgebakjes en spirelli … tot zelfs hier thuis. Zo dadelijk eten we gele frieten met balletjes in het rood en onze tv is…

de dag waarop Zjef een beeld kreeg

rijst de vraag of zjef zelf in de wolken zou zijn met zijn beeld. niet met een houten maar een bronzen kop hangt hij sinds een zotte zondagmorgen voor paal tegenover een gebouw dat hij tekende, middenin de stilte van het Dijleland dat hij bezong. “een zachte melodie, als een teken van de verre overkant”….

Anna zag de Verdronken Zwarte Polder bij grijsweer

    Zo oogde het daar op zondag: grauw en kleurloos als een drenkeling die levenloos aan land lag, geborgen onder een zompig grijswollen deken. Een aan-wakker-ende wind vernevelde zilt zeewater op onze aangeslagen brilglazen en vertroebelde het zeezicht. De Polder mag dan al een rouwband dragen, niet de schapen: zij graasden rustig voort, ongewild helemaal ton-sur-ton….

moet er nog geel zijn?

En dan kleuren akkers weer uitbundig geel, alsof ze ’s nachts een wolk saharastof over zich heen kregen of een bolwassing met saffraan. En als je goed kijkt, zie  je de hand van een impressionist, die ijlings het momentum vangt en er snel een zon bijveegt aan een staalblauwe hemel. Hij doopt het ‘Impression soleil éclatant’.  

een meisje uit de bronstijd

Een huismus was ze niet; eerder een tegendraadse trekvogel zo je wil. Een meisje mét status én een dood kind, samen vereeuwigd in een boomkist van Deense eik. Een brons-tijdelijk mysterie dat ongewoon lang bewaard bleef: met tanden, haren, een doorkijkrokje en een riemplaat met de zon erop. Het meisje van Egtved ten voeten uit?…

metaforen

Vanochtend las ik in het dS weekblad een boeiend stuk over metaforen en hoe ze ons leven zijn gaan definiëren. Naar het schijnt gebruiken we gemiddeld 1 metafoor elke 8 woorden. Je hoort het goed. 1 op 8. Veel is dat. Heel veel. En zowat iedereen gebruikt ze, die metaforen. Overal te wereld. Wat eens een onschuldig…