déjà vu’s

i am water soft enough to offer life tough enough to drown it away   Rupi Kaur Een zee van indrukken spoelt op mijn netvlies aan. Beelden van ver en nabij. En niet voor het eerst. De plassen in de Lommelse Sahara. Een zoon en de ondergaande zon op het water van Connecterra. Instagramfoto’s van…

woorden bij wat foto’s

er zijn nu éénmaal dingen die zich lastig laten insnoeren ~ je kunt dan wel dijken leggen en gordels van steen of zomen tegen het rafelen ~ dingen komen en gaan  ~ in golven ~ sijpelen weer door of ritsen zich een weg waar je het niet wil ~ het water en  nog wat meer…

waterkracht

  “There is a sacredness in tears. They are not a mark of weakness, but of power. They speak more eloquently than ten thousand tongues. They are the messengers of overwhelming grief, of deep contrition and of unspeakable love.” Washington Irving En “… of unexpected joy” ook wel een beetje. Want vreugdetranen willen zo nu…

een beving

Dat Moeder aarde onvoorstelbaar is. Onvoorspelbaar. Nu eens oneindig mooi, dan weer ongenadig destructief. In Midden-Italië weten ze er alles van. Van beide kanten. Sinds gisteren likken ze weer hun wonden, verzorgen ze hun gewonden, meten ze de schade, ruimen ze het puin. Voor de zoveelste keer. De beelden prikken op mijn netvlies en ergens…

de kracht van positief denken

Vanmorgen had ik een déjà vu. De zon scheen en omdat Sabine later vandaag regen voorspelde, trok ik vroeg naar buiten voor een mind-volle wandeling naar het dorp. De aan de Opaalkust verzwikte voet deed voor één keer geen pijn en daar moest ik van profiteren. Bovendien had ik de tijd. En er moesten boodschappen…