een beving

Dat Moeder aarde onvoorstelbaar is. Onvoorspelbaar. Nu eens oneindig mooi, dan weer ongenadig destructief. In Midden-Italië weten ze er alles van. Van beide kanten. Sinds gisteren likken ze weer hun wonden, verzorgen ze hun gewonden, meten ze de schade, ruimen ze het puin. Voor de zoveelste keer.

De beelden prikken op mijn netvlies en ergens voel ik ook de angst die er in en tussen de huizen hangt. In mijn hoofd ontspint zich een metafoor. Want binnen het raam van een mensenleven is een ernstige burn-out ook een soort van aardschok. Onmeetbaar voor de seismograaf en ook niet levensbedreigend, maar evenzeer indringend. Een beving die de grond onder je voeten doet openbarsten. Die je mee de diepte in sleurt als je je niet kan vastklampen aan sterke halmen of rotsen.

Gelukkig had ik die wel. In mijn gezin, bij mijn vriendinnen, bij de therapeute. Bij al wie echt met je verbonden is. Want zij geven tijd en luisteren naar je verhaal. Zij leven mee, ook al hebben zij de schok zelf niet gevoeld.

Ik lag dus een tijdlang in puin. Met de grond gelijk. Maar met de stresstherapie begon steen voor steen de heropbouw. Omdat ik bouwstenen kreeg waarmee ik zelf aan de slag kon. Relaxatietechnieken bijvoorbeeld en inzichten. In mezelf, in anderen, in het verleden. Onder andere via lectuur. Van persoonlijke verhalen en ervaringen, maar ook van artikels van psychologen en andere professionals.

Want een hevige aardbeving liegt niet. Ook nadien niet. Wat sterk was, blijft overeind en verborgen gebreken van jaren tonen zich in groter wordende barsten of gedeeltelijke instortingen. Zo’n beving legt ook andere dingen bloot.

Als de tijd rijp is, zal ik die dingen misschien ook in woorden gieten. Anderen hebben al de moed gehad om dat te doen. Met hun verhaal naar buiten komen. Schrijfster Griet op de Beeck bijvoorbeeld. Klara schreef er, naar aanleiding van Griets optreden in Zomergasten, een indringend stuk over.

“Tegenover Thomas Erdbrink zit op zondag 21 augustus een sprankelende, mooie en charmant Vlaams sprekende vrouw die mij van het begin van de Zomergastenaflevering tot het eind aan haar lippen heeft. Gedurende de uitzending komt zij steeds dichterbij. Zij vertelt haar verhaal dat zo eng veel op dat van mij lijkt, dat haar getoonde kwetsbaarheid mij soms bang maakt en tegelijkertijd uitdaagt om die angst van mij af te werpen. Dat pad van herstel van traumatische jeugdervaringen waarin schrijfster Griet op de Beeck met hart en ziel gelooft en er deze avond een groot pleitbezorger van blijkt te zijn, bewandel ik al een tijdje, maar zo ver als Griet is, ben ik nog niet. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik bij sommige vragen van Thomas wel door die tv heen zou willen kunnen springen, zo de studio in, om Griet te beschermen. ‘Je hoeft hier geen antwoord op te geven, Griet. Zo veel kwetsbaarheid hoef je niet te geven, zo veel hoef je niet van jezelf te laten zien!’ Maar Griet blijkt prima in staat om zichzelf te beschermen.

Wat natuurlijk scheelt, is dat haar ouders niet meer leven. Zij kan hen met dit televisieoptreden niet meer tegen zich in het harnas jagen. Naast dit gegeven lijkt Griet echt op een missie te zijn. Met veel passie en energie nodigt zij kijkers uit ‘te werken aan een stuk grond onder uw voeten, waar ge eindelijk van uzelf eens op mocht gaan staan’. Prachtig! Maar wat zij vervolgens zegt in hetzelfde fragment, raakt mij nog dieper: ‘Juist iemand die van ver komt, vindt het heel makkelijk om heel erg blij te zijn met al het goeie wat er komt.’ Pats-boem, de spijker op zijn kop!

Zo zit het in elkaar. Ik wist het al langer natuurlijk, diep van binnen. Dat het van buitenaf was ingeprent, dat ik een zwartkijker was. Dat daar waar ik problemen aankaartte, ik gedwongen werd mijzelf als het probleem te zien, als iemand met een zwartgallig karakter, niet in staat om zijn ‘zegeningen te tellen’. Maar iemand die niet wegkijkt van het ‘zwarte’, het durft te benoemen en aangaat, die is juist geen zwartkijker, maar iemand met lef en levenslust. En met deze zin rukte Griet in één klap een doek voor de spiegel weg, waardoor ik mijn eigen intrinsieke vrolijkheid zonder gene in de ogen keek. Niet alleen de woorden die Griet uitsprak, boden een aanmoediging van te mogen zijn wie ik van binnenuit ben, maar zeker ook de van passie doordrongen rotsvaste overtuiging waarmee ze die woorden uitsprak. Mijn eigen diepgewortelde, blije oorsprong stond door de weerspiegeling in de intens vreugdevolle ogen van deze Vlaamse auteur ineens in het volle licht. Hij werd – voor in ieder geval dat moment – ontdaan van alles waarmee hij ooit besmeurd is geweest.

Het was een avond vol treffende televisiefragmenten en wijze uitspraken van Griet op de Beeck, waarbij er wat mij betreft nog één niet ongenoemd kan blijven: ‘Er wordt vaak gezegd dat er een soort onvoorwaardelijke liefde bestaat van ouders voor kinderen. Maar dat is natuurlijk helemaal niet waar. Er bestaat maar één soort onvoorwaardelijke liefde en dat is die van kinderen voor ouders.’ Ik vermoed dat voor slachtoffers van narcistische mishandeling door een ouder of door ouders, dit geen enkele toelichting behoeft. De woorden zijn glashelder en raak. Maar ook hier treft mij de ruimte die Griet met een dergelijke uitspraak durft in te nemen. Als ikzelf op de gedachte van deze rake zinnen was gekomen, zou ik in de fase van het herstel waarin ik mij nu bevind, ze hooguit voorzichtig en met veel ingebouwde mitsen en maren, durven fluisteren, mezelf timide proberen te beschermen voor het geval er iemand in mijn buurt zou zijn die tegengas gaf.

Maar Griet staat vierkant achter haar beweringen, omdat zij ze doorleefd heeft, omdat ze er keihard in gelooft en omdat ze ervan overtuigd is dat ze er niemand kwaad mee doet, sterker nog, omdat ze er anderen met jeugdtrauma’s mee wil aansporen te knokken voor herstel. Met al haar wijze woorden en al haar liefdevolle energie heeft ze mij een enorme boost gegeven om gestaag voort te gaan op dit moeilijke, maar waardevolle pad van herstel. Daarnaast heeft ze mij bewust gemaakt van de verantwoordelijkheid die we als mens hebben om de impact van geestelijke en emotionele verwaarlozing en mishandeling te onderkennen en taboes in de samenleving op dit gebied te doorbreken.”

Klara

 

bron: http://www.hetverdwenenzelf.nl

8 gedachtes over “een beving

  1. Nu vind dat je al een goeie beschrijving geeft van de puinhoop waar je midden in zat.
    Hoop het nooit mee te maken…
    Zag het wel in mijn omgeving en die hebben daar heel veel en lang last van gehad.
    Maar er komen ook goeie dingen uit voort…wat je bv beter niet meer kan doen.
    s6 met het opbouwen

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een stevig stuk. Ik moest het telkens even wegleggen. Heb vandaag ook mijn dag niet en ik herken en voel ieder woord. Pijn….
    Prachtig hoe je de aardbevingen in Italië weet te verweven met de pijn en uitputting van het jezelf altijd moeten overtreffen totdat je je eigen bodem verliest. Hulde. Liefs xx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s