de Opaalkust


“Quelle galanterie!” riep de verbaasde Fransman op het strand tussen Cap Gris Nez en Cap Blanc Nez toen de echtgenoot mij door de veel te grote plassen en over de veel te glibberige keien droeg. Zijn vrouw keek hem bijna verwijtend aan. Wij glimlachten verlegen en onderschreven zijn besluit met een overtuigd “ah, oui, bien sûr”.

De binnenpret in onze ogen zag de man niet. Evenmin kon hij vermoeden dat de hoofse scène waarvan hij getuige was een logisch gevolg was van een aantal eerdere, letterlijk te interpreteren “faux pas”. Enkele minuten voordien had een misstap – een galant sprongetje eigenlijk – van de echtgenoot ervoor gezorgd dat zijn schoenen, kousen en broek doornat waren van het zilte zeewater. De dag voordien had een hoogst on-galante misstap van mijn kant ervoor gezorgd dat ik onzacht tegen de straatstenen van Boulogne-sur-Mer belandde en mijn voet en middenvinger verzwikte. Allebei gezwollen en blauw natuurlijk én een streep door onze weekend-wandelrekening. Om een lang verhaal kort te maken … het kwam allemaal eigenlijk gewoon goed uit. De echtgenoot was toch al nat en ik kon door zijn “galanterie” mijn voet even sparen. Bovendien liet hij bij het Franse koppel een onuitwisbare indruk na. En dat kan je van onze voetstappen op het immense Opaalkuststrand niet zeggen.

Het weekendje weg met Bongo was overigens prima: ons logeeradres een plaatje, het weer voor oktober mooier dan mooi en de schilderachtige streek de files op vrijdag meer dan waard. Nee, dit is echt geen reisblog, maar ik geef graag enkele tips mee. Je weet maar nooit of ze de Franse economie een extraatje opleveren.

We bezochten achtereenvolgens Boulogne-sur-Mer, Fort Mahon Plage, Le Crotoy aan de Baai van de Somme, Fort Vauban en zowat alle kustplaatsjes en uitzichtpunten tussen Wimereux en Cap Blanc Nez. De mosselen zijn er lekker en goedkoop, de drankjes net iets minder. Je rijdt er door sympathieke dorpjes en de kleuren van de velden zijn er zachter en mistiger dan bij ons. Alsof ze de krijtkleuren van Flamant willen imiteren. Of is het andersom?

En ik kan nu beamen wat ik in een eerder stukje al schreef van horen zeggen: la Côte d’Opale, de zee slaat er – bij vloed – echt tegen de krijtrotsen, het licht is er onwezenlijk mooi en de kleuren Frans opaal. Je moet er alleen opletten wat je zegt … er zijn daar namelijk meer Vlamingen dan je denkt. Maar het binnenpretje dat daar bijhoort, blijft voorlopig privé.

5 gedachtes over “de Opaalkust

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s