hoog bezoek

Nee, natuurlijk was het niet onze koning met zijn koningin, al was de auto bij nader inzien wel even zwart als de hunne… Aan de nummerplaat wist ik het zeker. Er stonden te veel letters en cijfers op die plaat.

Alle gekheid op een stokje. Vandaag is de grote baas – mijn werkgever dus – op bezoek geweest en anders dan bij de Koning der Belgen mag ik hem tutoyeren en met de voornaam aanspreken. Er bestaat geen protocol op onze school, of toch niet in deze ik-bezoek-een-zieke-werknemer context. Ik kreeg zelfs een zoen op de wang.

Binnen enkele dagen zit ik een jaar thuis met deze burn- en/of bore-out en het was – als ik enkele korte mails niet meetel – het eerste gesprek sinds de crash. Ik moet eerlijk toegeven dat ik best wel nerveus was. De koffie en bijhorende zoetigheden stonden bijgevolg veel te lang op voorhand klaar en ik wist met mezelf geen blijf. Ik liep maar wat te ijsberen. Van zetel naar stoel naar tafel en terug. Je moet toch iets doen terwijl je wacht – hoog bezoek mag te laat komen – en het had toch geen zin om nog aan een nieuwe taak te beginnen.

Er spookte bovendien van alles door mijn hoofd: hoe ongemakkelijk zou het zijn? Zou ik open en eerlijk kunnen spreken? Zou hij louter als werkgever reageren op mijn burn-out? Of als mens? Als mens-werkgever? De beruchte piekerstop die ik in de stresstherapie leerde, heeft vandaag zijn nut bewezen, net als de oefening van de diepe, ontspannende ademhaling. En toen ging de bel.

Het viel achteraf beschouwd allemaal nogal mee, al heb ik geen blad voor de mond genomen. Dat had ik de voorbije jaren trouwens ook al niet gedaan toen ik de ene na de andere frustratie bottom-up communiceerde, via mail of van vrouw tot man. Elke keer weer gaf het team van bazen me de indruk dat ze echt luisterden naar mijn grieven, af en toe zelfs begrepen waar de problemen zaten, maar om de één of andere reden werd er top-down niet ingegrepen. Met de gekende outcome voor mezelf. De anderen bleven in mijn ogen buiten schot.

Toch ben ik niet één en al boosheid en frustratie. Ik kan ook dingen en gebaren appreciëren. Zoals dit bezoek, bijvoorbeeld. Wat meer is, ik heb van de baas excuses gekregen. Excuses omdat ze – de baas is namelijk niet alleen, maar dat had je al begrepen – achteraf beschouwd op de werkvloer de gevolgen van een aantal beleidsbeslissingen verkeerd hebben ingeschat, omdat ze de dingen gemismanaged hebben. Op zo’n moment is dat jargon zelfs fijn om te horen, echt waar, maar het verandert spijtig genoeg niets aan het nu.

Voor we het tenslotte over de kinderen en andere kalfjes hadden, heeft hij nog meegedacht over hoe het met mij nu verder moet en zelfs al een voorstel gedaan voor als ik terugkom. ALS ik ooit terugkom…

3 gedachtes over “hoog bezoek

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s