ouderinfonamiddag

Een veel te koude vrijdagnamiddag voor oktober, vandaag iets meer dan een week geleden. De echtgenoot en ik, op weg naar een infonamiddag over de toekomst van zoon vier. Vol verwachting om eindelijk te weten hoe het Perspectiefplan 2020 van Minister Jo Vandeurzen nu precies in elkaar zit. En wat dat concreet betekent voor ons en onze zoon uiteraard.

Ouderavonden of -namiddagen in een Buso-school verlopen lichtjes anders dan die in een andere school. Bij aankomst staan er koffie en koekjes klaar en voor wie wegens een zwakke maag de koffie links wil laten staan, is er een assortiment frisdranken met of zonder prik en stokjes met dipsausjes. Je moet er niet eens voor betalen. Eerst een gemoedelijke babbel met een therapeut of verpleegster of andere ouder links of rechts en dan begint de voorstelling.

De directrice is een oud-leerlinge van mij. Altijd grappig. Want terwijl je de uiterst ernstige info probeert te vatten, denk je automatisch terug aan de speelse en mokkende puber die ze ooit was. Binnenpretjes gegarandeerd. En als ze de info dan ook nog grotendeels van haar blad afleest, bedenk ik dat we in de les toch op een andere manier ‘spreken voor publiek’ geoefend hebben. Een opstoot van beroepsmisvorming en ik ben momenteel niet eens didactisch actief.

Hebben we iets bijgeleerd?

Buiten het onvermijdelijke vakjargon uit de sector, niet veel, maar dat ligt niet aan de directrice. Wel aan de beleidsmakers die nog niet alle concrete gevolgen van hun plan naar de instellingen gecommuniceerd hebben, of nu pas inzien dat ze een aantal dingen over het hoofd hebben gezien… Onduidelijkheid troef, voor iedereen. Maar een zorggarantie, die krijgen we wel, wat dat ook moge betekenen.

Wat we wel zeker weten, is dat er dingen zullen veranderen als gevolg van het ‘decreet persoonsvolgende financiering’. Het systeem is een getrapt systeem geworden, met basisondersteuningsbudgetten en rechtstreeks of niet rechtstreeks toegankelijke ondersteuning. En je mag kiezen voor een voucher, cash of een combinatie van beide. In gewone mensentaal: de budgetten worden anders verdeeld en de gehandicapte kan de regie van zijn leven meer in eigen handen nemen. Als dat al kan, natuurlijk. De meeste ouders in de zaal zullen die regie zelf moeten voeren voor hun dochter of zoon.

In afwachting staat zoon vier dus gewoon op de wachtlijst samen met duizenden volwassen gehandicapten die op zoek zijn naar een vaste opvangplaats. Binnenkort gaan we voor alle zekerheid een aantal instellingen bezoeken om te kijken waar zoon vier zich door de week zou kunnen thuis voelen. Het beste zou zijn dat hij gewoon kon blijven waar hij nu al 18 jaar is, op amper vier kilometer van huis. Maar die eenvoudige oplossing en garantie biedt het Perspectiefplan 2020 niet.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s