gezocht: verzuimcoach (m/v)

“En hoe ver staat het met de loopbaanbegeleiding?” vroeg zoon één enkele dagen geleden.

Euh, ja … die zit momenteel ergens achteraan in het onderste vriesvak. Om verschillende redenen. Maar ik heb wel drie van de vier sessies achter de rug. De eerste twee waren zeer verhelderend. Kerntalentenanalyse enzo. De derde was dat iets minder. De uitleg over hoe mijn LinkedIn-profiel eruit zou moeten zien was me te vaag, het voorbeeld helemaal niet geschikt voor educatief-creatief werk. Er is dus nog één sessie te gaan: hoe solliciteren? Een nachtmerrie voor een 50-plusser die 30 jaar op dezelfde werkplek kleefde. For the time being wacht ik en ik doe niets.

Maar als de zin om opnieuw buitenshuis te gaan werken zou terugkeren, is er perspectief: verzuimcoach, een beroep met toekomst, de job van je leven volgens Jobat.be. FOD Financiën heeft zo’n coaches al in dienst. Want ook daar is er nood aan een aanpak rond verzuim. Het langdurig ziekteverzuim breekt records, de diagnoses van burn-out en bore-out ook.

Op mijn werkplek was zo’n coach er (nog) niet. We hadden geen HR-dienstverleners waar je terecht kon, laat staan een arbeidspsycholoog, terwijl er toch honderden mensen werkten. Als we al een gesprek wilden over delicate kwesties als ons welbevinden, moesten we naar een industrieterrein enkele kilometers verderop om daar aan een wildvreemde verhaal te doen. Geen kat die dat deed, tenzij er sprake was van hevig pesten of ongewenste intimiteiten.

Als ik voor een job als verzuimcoach zou solliciteren … heb ik dan, ondanks mijn leeftijd, een streepje voor ? Ik ben namelijk ervaringsdeskundige i.v.m. ziekteverzuim op het werk en hoe de werkgever daarop reageert. En ervaring staat altijd goed op een cv.

Zes jaar geleden mocht ik, na 24 jaar trouwe dienst, voor het eerst op functioneringsgesprek. De aanleiding? Ik was dat schooljaar vier keer afwezig geweest en een directielid wilde weten hoe dat kwam. Ik was wat in mijn wiek geschoten en had me voorbereid. Alles netjes opgelijst met de juiste data en het gepaste jargon: cytomegalovirus, pneumonie, meerdere angina’s met stemverlies. Geen gewone loopneus dus. Het directielid in kwestie luisterde empathisch naar mijn medisch bulletin, nam ijverig notities en vertelde me aan het einde van het gesprek dat er geen controlearts zou worden gestuurd bij een volgende afwezigheid. Ik mocht het verslag nadien nalezen en handtekenen en kon opgelucht en vol vertrouwen weer aan de slag. Alleen … zo liep het eigenlijk niet.

Want er kwam een grote kink in de vertrouwenskabel tussen mezelf en dat directielid, tussen mezelf en enkele collega’s met wie ik moest samenwerken. Over de vele feiten en beslissingen die die kink veroorzaakt hebben, zal ik het hier niet hebben. Maar aan het eind van de kabel bengelde een grote burn-out. Toen ik nog niet lang thuis was met ziekteverlof, hoorde ik van een bijna-burn-out collega dat er in ons arbeidsreglement (dat geen kat ooit leest by the way) plots twee namen van vertrouwenspersonen stonden. Een verplichting van de overheid. Voor als je het moeilijk hebt… Onze eerste reactie was: “Als we ergens mee zitten, zouden dat de laatste mensen zijn waar we naartoe zouden stappen.” Proactief verzuimbeleid heet dat.

Een verzuimcoach op de werkplek zou inderdaad kunnen helpen. Want die coach gaat niet met de afwezige werknemer aan de slag, maar met het diensthoofd – in onderwijstermen de directie, adjunct-directie of het hele team. Om contact te blijven houden met de werknemer. Zodat die zich betrokken blijft voelen. Om de re-integratie voor te bereiden? Om vertrouwen te geven. Want vertrouwen is cruciaal.

Ik lees het artikel en slik niet één, maar twee keer.

 

bron: Beroep met toekomst: de verzuimcoach. William Visterin in Jobat.be bij de Standaard van 19 en 20 februari 2016.

 

Een gedachte over “gezocht: verzuimcoach (m/v)

  1. Het artikel wil ik niet lezen maar inderdaad, sinds enkele weken hebben wij ook een officiële vertrouwenspersoon. Dat is zoals steeds dus het punt waarop het strafbaar wordt om er géén te hebben. In theorie/staatsbladpublicaties die geen hond leest, bestaat er een prachtig, “verplicht” psychosociaal preventieplan.
    Waarom voelen wij ons verdorie schuldig in zo’n verrot politiek klimaat? K heb binnenkort een gesprek met zo’n arbeidsgeneesheer die ik van toeten noch blazen ken en het voelt elke keer alsof ik voor de rechtbank moet komen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s