bij de reumatologe

… nadat ik de film van mijn gezondheid in de voorbije tien jaar in ijltempo heb afgedraaid en zij mijn tender points opzocht en ook vond, speurde naar knobbels op handen en voeten en die, op één na, niet vond …

Kijk, mevrouw. Ik wil hier gerust de naam fibro opkleven als u wil, maar het wringt.

Ik kijk de dame vragend aan.

Als ik uw mentale toestand bekijk, bedoel ik. U heeft alle symptomen, de vermoeidheid, de stijfheid, de spierpijnen, …  Alleen  … als ik aan een fibro-patiënte denk, dan zie ik iemand anders voor mij. Niet u. 

Ze zegt wat ze denkt, deze dokter.

U vindt dat ik mentaal ‘te goed’ ben? probeer ik.

Ja, zegt ze zonder boe of ba, en ze leunt achterover, wachtend op mijn reactie.

Het is stil tussen ons in. Ik weet even niet wat zeggen.

En toch zeg ik OK, Michel-Drets-gewijs. Het maakt mij eigenlijk absoluut niet uit hoe u het noemt, mevrouw, maar ik wil van die ‘vliegende’ pijn af. En ook van die ontstekingen. Dit is niet normaal.

Dat begrijp ik, zegt ze.

Kijk, zegt ze opnieuw. De artrose, die is er. Dat is slijtage en die gaat niet meer weg. Daarnaast is er uw burn-out en de lange aanloop ernaartoe. Moeilijk te zeggen hoeveel schade die stress heeft veroorzaakt. Maar als u goed blijft bewegen en manieren zoekt om te ontspannen, kan ik u helpen met medicatie. U moet de pijn voor zijn want door de pijn belandt u in een vicieuze cirkel. Zo wordt het alleen maar erger.

Neemt u iets? vraagt ze nog. Ze bedoelt medicatie.

Zo weinig mogelijk, zeg ik. Ontstekingswerende middelen als het nodig is en heel af en toe een Dafalgan.

Ze kijkt me verwonderd aan. Heeft er u dan nooit iemand gezegd dat u in uw geval best elke dag pijnstillers zou nemen?

(Nee, dat heeft me nog nooit iemand gezegd. De huisdokter niet, de artsen in Gasthuisberg en Pellenberg ook niet. Ik dacht dat dat niet goed was.)

Er zijn twee opties voor uw probleem, zegt ze. Ofwel schrijf ik u een antidepressivum voor. Dat werkt ook pijnstillend en relaxerend. Maar het heeft ook bijwerkingen. Ofwel een flinke dosis paracetamol.

Maar u zegt zelf dat ik mentaal … , sputter ik tegen.

Klopt. In uw geval zou ik dus voor het tweede kiezen. Ik schrijf u paracetamol voor zonder zout, zegt ze beslist. Voor de bloeddruk. U neemt 2 tot 3 gram per dag, elke dag.

Ik slik. Zoveel? vraag ik. Als ik iets neem, is dat een 500 mg. Kan dat dan geen kwaad, zoveel zo lang? 

Het is paracetamol, hé mevrouw. U mag tot 4 gram gaan. Zoals ik al zei, u moet de pijn voor zijn. Ik geef u ook een attest mee voor het ziekenfonds. Dan krijgt u de medicatie ook terugbetaald. En voor uw duimgewricht en die slapende hand draagt u een brace. Desnoods alleen ’s nachts. Dat helpt. En de kinesitherapie, die mag u gewoon verder zetten. Ik kan u eventueel een attest schrijven voor 18 lange beurten.

Zelden heb ik een dokter gezien die zo zeker is van haar zaak. Ik betaal 62 euro en rij naar de apotheek. Voor een grote doos paracetamol zonder zout en een brace. Nog eens 42 euro lichter rij ik naar huis, benieuwd

Categorieën:het burn-out beestje, huis-tuin-keuken, losse gedachtenTags: , , , , , , , , ,

annaberg

wifty op zoek naar schoonheid en positiviteit

37 Comments

  1. Zij van

    Succes met het opbouwen van een pijnstillingsspiegel.

    De combinatie fibro en mentale klachten ken ik nog niet.
    Maar goed, ik kreeg de diagnose in 2002, toen wist men wellicht nog niet beter.

    Liked by 1 persoon

  2. Onze generatie is, denk ik, nog opgegroeid met het idee dat we niet te snel naar medicijnen moeten grijpen. We moesten flink zijn en de pijn verbijten. Nu denkt men daar heel anders over. Niemand hoeft nog pijn te lijden. Pijn vreet energie. Energie die een ziek lichaam/geest zo nodig heeft.
    Ik wens je veel succes met de paracetamol. En als dat niet helpt, is een AD nemen ook geen schande.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik vind het een vreemd advies. Ik ben geen arts, maar langdurig gebruik van paracetamol kan juist klachten veroorzaken, dat weet ik helaas heel goed. Bovendien wordt de werking het dan steeds minder en heb je dus steeds meer nodig. Pijnstillers zijn nooit (dikgedrukt en schuine letters 😉) onschuldig, zeker niet bij langdurig en frequent gebruik. http://www.artrosezorg.nl/node/24.
    Ik vind wel dat artsen wel erg snel een ‘paracetamol-advies’ geven.
    Je kan het gewoon proberen natuurlijk. Zij is de arts en ik niet 🙂 Altijd pijn is ook niks!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.