hoe lang moet je gaan?

Voor we vertrokken, wilde ik het maar al te graag geloven. Dat je beter één dan twee weken met vakantie gaat. En dat niet alleen voor je portemonnee. Er bestaat namelijk ook een theorie over. Van een vooraanstaand psycholoog nog wel. Die zegt dat ons brein graag focust op het nieuwe en dat ook het liefst wil onthouden. De eerste week dus, als je wil. Daar hou je in verhouding meer goede herinneringen aan over dan aan je tweede week. De man – Daniel Kahneman – verdeelt onze psyche in twee: één deel zit volledig in het nu en focust op de ervaring zelf, het tweede deel kijkt daar achteraf op terug en verkleeft als een herinnering. Zoiets. Ongeveer.

Nu we terug zijn, twijfel ik. Aan die theorie, bedoel ik. Een gerekte week – we waren bijna 9 dagen van huis – is zo om. De zuiderse sfeer en het relaxte gevoel ook. Want naarmate we verder naar het noorden reden, zakte de temperatuur en verdween de zon achter een groeiend pak wolken. En toen ik vanmorgen vanuit de eethoek naar buiten keek, zag ik geen blauwe lucht en ook geen zwembad meer. Geen zonovergoten terras met oleanders. Er was enkel grijs tussen het groen. Of omgekeerd. Het was koud bovendien en het miezerde. De wasplaats leek een champ de bataille en in de koelkast lagen nog net geen vliegen dood. Weg het zalig ontbijten in de zon of het zonsondergangen vanuit je bed. En terwijl ik dit schrijf, klinkt buiten onze vertrouwde bosmaaier en sta ik weer gewoon soep te maken voor zes.

Voor hen die, om wat voor reden ook, geen week of weekend weg willen/kunnen/mogen/durven/… klink ik nu ongelooflijk verwend. Dat is zo. The day after ben ik gewoon een zeur. Moet ik afkicken van een zalige week in het zuiden.

Die vakantieweek is weg en komt nooit meer terug. Of toch een beetje. Het nu van toen is ge-lost door de tijd maar niet vergeten. Want de herinneringen kleven. Stevig. En vast. En als ik er de volgende dagen stukjes over schrijf en foto’s post, komen ze weer helemaal terug. Blijvend.

De ervaringen van een week weg blijken dan toch genoeg. Omdat de herinneringen eraan duren en blijven duren …

P.S. De foto met hoed is genomen in de prachtige tuin van de Abbaye Saint-André, waarover later meer …  🙂


 

bron:  De Morgen

44 gedachtes over “hoe lang moet je gaan?

  1. Ik herken je woorden……. Ooit besloten wij daarom 2, of zelfs 3 weken daar te blijven. Maar het hielp niet. Ik zie altijd de stoere rug van de Ventoux verglijden in een mist van tranen, hoe lang ik er ook geweest ben…
    Daarom: sterkte. En ’n knuffel ❤

    Liked by 1 persoon

  2. Na-genieten heeft ook voordelen. Je bloglezers mogen mee-genieten van zuiderse sferen in je warm schrijven en prachtige foto’s. Schrijf dus maar veeeeel fijne stukjes, post nog meer fotootjes, en dikke merci om virtueel te kunnen mee-leven!
    Wat een prachtig hoedje met kleurrijke oleanders op de achtergrond!

    Liked by 2 people

  3. Laat mij ook eens “verwend” klinken (*insert knipoog hier*): ik zit hier in het zuiden en ik ga hier dood. Niemand snapt dat, maar we kunnen hier dus drie maanden per jaar niet buiten tussen 11 en 19u gewoon omdat het zo afschuwelijk heet is en de zon veel te fel. Ik geef dan alles om eens een weekje een wolkendek uit het raam te zien en onder een deken te kunnen slapen.

    Liked by 2 people

  4. Zou jammer zijn
    want beetje aarden
    in ee omgeving
    duurt toch paar dagen
    En juist in week twee
    maak je een fantastische
    excursie door archeologische stad
    zoals wij
    Vakantie afhankelijk van budget
    anders zou ik er voor sparen
    en een jaar , desnoods twee overslaan
    Maar gaan ja.
    Je rust lekker uit…

    Liked by 1 persoon

  5. Wat vreemd dat ik dit hier nu lees. Ik heb immers ieder jaar weer dat zelfde gevoel: die eerste week is super, maar die tweede verglijdt vaak in een soort routine. Pas op de laatste dagen van week 2 lijken mijn kids en mezelf weer wat op te leven omdat we weten dat het einde eraan komt en dat we nu toch moeten genieten voor het voorbij is. Ik probeer altijd dat fantastische gevoel van die eerste dagen bij te houden maar dat lukt dus niet. Het ligt dus niet aan mij, maar aan dat brein van ons 🙂 En het is inderdaad wel even afkicken als je van het zonnige zuiden weer op die grijze hemel mag zitten kijken. Vorige zaterdag, bij terugkomst, zagen we de temperatuur dalen van 32 graden naar 18 in een paar uur tijd. Verhuizen dan maar?

    Liked by 1 persoon

  6. Mooie herinneringen gaan langer mee dan een week. Zeker als je in woord en beeld en daarmee in je zintuigen opslaat. Fijne reis😉. En die after holiday blues kennen we allemaal denk ik. Dus ook wat sterkte 💭en wolkjes vol mooie terugblikjes om weer met goeie moed vooruit te kijken. Naar het resultaat van die bosmaaier of heerlijk verse soep.

    Liked by 1 persoon

  7. Er zijn vast psychologen te vinden die iets tegenovergestelds beweren. Zo gaat dat met ‘stromingen’ in een niet zo exacte wetenschap. Ik heb mezelf wijsgemaakt dat ik twee weken nodig heb. Eerst afkicken van een stresvol leven, er tussenin anderhalve week vakantie, en me daarna een paar dagen oppeppen om naar huis te gaan. Maar ook dat is slechts een theorie die ik me in mijn hoofd heb gehaald.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s