tranches de vie

Verscholen tussen headlines en beelden die ik liever niet wil zien – Trump aan de Klaagmuur, sojavelden aan de Amazone en ons leven in plastic – , zitten gelukkig ook mooie dingen. Pareltjes van vertellen. Beelden om van te snoepen. Denkvoer. Het gewone leven gefileerd en in fijne reepjes gesneden. Verteerbaar en herkenbaar.

Vanmorgen was niet anders. Ik bleef weer hangen bij die levenssneetjes. Want Guinevere had rimpelingen. Iemand had haar vergeleken met een spiegelfolieraam.Jij kunt wel naar buiten kijken, maar omgekeerd zien wij alleen onszelf.” had die iemand gezegd. De vergelijking hield haar bezig. Begrijpelijk. Want met het beeld kwam ook het gevoel dat de opmerking niet echt positief bedoeld was. Kwam ook het besef dat er, in de ogen van die ander, een tekort hing. Rond wie ze is, of was of probeert te zijn. In transparante tijden kan dat wel eens moeilijk liggen. Want niet iedereen voelt de behoefte alle ramen en deuren open te gooien zodat anderen onbelemmerd kunnen binnenkijken. In haar of zijn huis, hoofd en/of ziel. Terwijl we de ander toch willen kennen en doorgronden. Want een mens leeft van zicht-, voel- en hoorbare wederkerigheid en een gebrek daaraan kan relationeel dodelijk zijn. Toch?

Een vergelijkbaar gevoel van tekort overviel Inke Hutse toen ze bij de VDAB ging aankloppen wegens een gestrande loopbaan. “Denk je niet dat je cv te versnipperd is?” vroeg de consulente, waarmee die onmiddellijk aangaf dat zij het antwoord op de vraag eigenlijk al wist. In het echt zei Inke dan maar niets. Ze gaf wel een repliek in eigen hoofd (en column 😉 ) en kwam tot de slotsom dat niet alleen haar cv, maar ook haar hele zelf versnipperd was geraakt. Dat ze na een scheiding, een verbouwing en vele avonden alleen mét maar ook zonder kind een versnipperde ouder werd en dat (voorlopig) ook blijft. Alleenstaand, ex- en werkzoekend.

Versneden verhalen dus. En snippers van dagelijks leven. Ik mag ze graag lezen, de harde en de zachte, en veeg ze voorzichtig bij de mijne.


Foto: Snippers op de avond na een huwelijk. Le Thor, Vaucluse, juli 2017.


 

 

 

 

 

 

 

Categorieën:het burn-out beestje, huis-tuin-keuken, leesvoer, losse gedachtenTags: , , , , , , , ,

annaberg

wifty op zoek naar schoonheid en positiviteit

24 Comments

  1. Is je CV niet versnipperd. Ze knikte en scheurde spontaan de inhoudsloze papieren in stukken. Tot er niets meer van haar overbleef.
    Ik lees zelf ook graag ware verhalen. Altijd gehad. En wat een mens zoal overkomt. Het zijn niet de mooiste. Maar het heeft wel hart. En daar heb ik zelf behoefte aan.
    Gister was op tv dat 2/3 van de samengestelde gezinnen mislukt. Tjonge, dat is veel zeg.
    En het rare is dat we het daar niet overhebben dan. Terwijl dat door ieders snijdt.
    Ik bedoel maar.
    En ik las het stukje weer graag. Nu ga ik maar wat boter op me hoofd doen. Groet,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.