“zoals de zee zichzelf weerlegt”

Dat woorden veel van zeggen-s zijn en vaak ook niet. En hoe lastig het soms is de juiste toon te strijken. Origineel en zin-vol uit de hoek te komen. Zoveel is al geschreven. Nog meer gezegd. En toch blijven we zoeken. Naar nieuwe woorden. Naar oude woorden in nieuwe jasjes en tasjes. Gedachten gingen aan…

déjà vu’s

i am water soft enough to offer life tough enough to drown it away   Rupi Kaur Een zee van indrukken spoelt op mijn netvlies aan. Beelden van ver en nabij. En niet voor het eerst. De plassen in de Lommelse Sahara. Een zoon en de ondergaande zon op het water van Connecterra. Instagramfoto’s van…

kringloopgedachte

Het oudste en kleinste hondje van zoon twee en zijn geliefde is niet meer. Wat rest, ligt in hun tuin te rusten. Onder een vers aangeplant olijfboompje mét opschrift. Opdat ze verder kan leven. In hun verdriet zit symboliek. De kringloop van leven en dood. Ik vind het mooi. Vanuit mijn luie zetel kijk ik…

het voorbijgaan

… haar kleur sloop in mij laat niet meer los alleen dan als het witte laken van voorbij zijn eens mijn gezicht voorgoed bedekt … (uit: Als de magnolia bloeit – Laurens Windig) Niet toevallig, denk ik, als ik het stukje van Guinevere Claeys vanmorgen lees. Niet toevallig dat de magnolia beeld én decor is…

schieten, schieten, altijd weer schieten

Toen ik het voorbije weekend in mijn fotoborders zat te grasduinen met het oog op wat wieden, stuitte ik op bovenstaande foto. Vorig jaar rond Pasen ge-schoten aan het Fort van Breskens. De foto zette mij aan het hoofdgritselen. Gedachten gingen aan het turnen. Maakten bokkensprongen van hier naar ginder en weer terug. Van een…

troostende architectuur

Al er zoiets als troostende architectuur bestaat, als een gebouw verdriet kon opslorpen, dan wel het crematorium Hofheide in Holsbeek/Nieuwrode. Tot voor kort was ik nog nooit in een crematorium geweest en nu twee keer in dertien dagen. De laatste keer vrijdagnamiddag. Een bevreemdende ervaring was dat. En die ervaring begint al als je op…

1 november

  stemmen dempen en graven in herinnering. het kerkhof fleurt op.  

solovaarders

  zoals een eend allenig op zoetrimpelend water drijft, zo lijkt ook soms de mens ~ een solovaarder die wegebt van de ander en even ook van zichzelf ~ maar gelukkig nooit voor lang Vanochtend reikte dit logje gewoon tot hier. Was dit wat ik bij de foto posten wilde. Enkele handvollen mijmerende woorden in…

een vaar-wel

Het was hier nog muisstil vanochtend toen ik de krant opensloeg. Misschien kwam het bericht daarom zo akelig hard binnen. Nicht X. is dood. Dat zegt ze zelf in een klein en stil afscheidsberichtje in een overvolle zaterdagse krant. Alsof ze ons nog één keer toespreekt. Of toesprak, want in ons hier en nu is…

sterretjes maar geen kindjes

En weer vind ik in een gedicht van Geert De Kockere de woorden die ik zoek. Een mens Druppelt het leven in. Uit vruchtwater dat draagt. Leven dat groeit. Soms vloeit het weg. Veel te klein nog. Of ongeboren. Soms houdt het op. veel te gauw verleefd. En weer is er water dat verdriet heet…