achter gesloten deuren

“Met je kinderen moet je geluk hebben!”

Ja, en realiseer je je wel hoeveel geluk kinderen met hun ouders moeten hebben? Partners die uit elkaar gaan en er een vechtscheiding van maken, dat is ziek. Dat is giftig. Giftig voor de ontwikkeling van jongeren. Sommige bejaarden betalen daar nu de prijs voor. Ze krijgen geen bezoek meer van hun kinderen.

“Schande, hè, van die kinderen.”

Maar de relatie met je kinderen, die verdien je wel onderweg, hè. En als het kind tot het besef komt dat je je onrechtvaardig of respectloos hebt gedragen, kun je er niet meer van uitgaan dat alles verzwegen en vergeten wordt. Een jong kind kun je er misschien nog van overtuigen dat de andere partij geschift is, bij oudere kinderen werkt dat niet meer …

(psychiater Peter Adriaenssens, enkele weken geleden in een interview met De Morgen) 

Rake woorden van een vakman en een hart onder mijn riem. Een riem onder mijn kinderlijk hart. Als kind van vechtgescheiden ouders ben ik wat je noemt een ervaringsdeskundige. Te midden van alle emoties en twijfels die zo’n vechtscheiding met zich meebrengt, weet ik één ding zeker : vechtscheidingen zijn niet leuk en vaak ook niet netjes. Twee eufemismen van formaat. Dat het heetst van de strijd ondertussen al bijna 20 jaar achter ons ligt, betekent niets want de gevolgen ervan deinen alsmaar verder uit: het familieveld uiteen gespeeld als curlingstenen op glad ijs.

Als ‘oudste’ voelde ik me al vroeg en al te vaak – ten onrechte ook, maar dat leerde ik pas later – verantwoordelijk. Ik heb dus dingen aangekaart. Ze benoemd en daarom ook de wind van voren gekregen. Ik ben boos geweest. Ontgoocheld en gekwetst. Ik heb gehuild. Gepraat. Bemiddeld. Naar oplossingen gezocht als ik niet kon slapen. Het hielp niet. Er kwam geen beterschap. Integendeel.

En op een bepaald moment stopt het dan. Neem je na een half leven toch afstand. Voor je eigen goed. Voor je eigen gezondheid. Je kunt niet blijven roepen in dovemansoren. Of in de woestijn. Niet blijven investeren in éénrichtingsverkeer.

Niet iedereen begrijpt zo’n beslissing. Zeker niet als je geen zichtbare kneuzingen of verwondingen hebt. Of als aan de andere kant alleen slacht-offer-schap wordt gedeeld en de rest achter slot en grendel blijft. Vuile was hang je toch niet buiten!? Mensen aan de zijlijn vinden meestal dat je moet blijven proberen. En verdragen. Vergeven zonder te vergeten. Het zijn tenslotte toch je ouders!? Dat klopt, maar soms is het gewoon genoeg geweest. Echt.

Vandaag staat er een stuk over dat ultieme relatietaboe in onze krant. Als kinderen scheiden van hun ouders kopt het artikel. Even hoopte ik dat het fenomeen gebalanceerd en vanuit diverse hoeken zou worden belicht. Vanuit alle betrokkenen dus. Dat was – op enkele algemeenheden over de redenen waarom volwassen kinderen afstand nemen van hun ouders na – niet het geval. Het ging over onderzoekers en over ‘achtergelaten’ ouders. Over wat zij de onderzoekers vertelden. Over hun visie op wat er gebeurde en waarom. Het ging, zoals zo vaak, over hun worsteling. Niet die van hun kind(eren).

Misschien kan Peter Adriaenssens daarover nog eens een boekje opendoen. Of liever, er één schrijven. Hij kent de verhalen van gekreukte en geblutste kinderen uit vechtscheidingen namelijk beter dan wie ook. Hij hoort en ziet ze elke dag. In het ziekenhuis. Achter gesloten deuren.


 

 

 

 

51 reacties Voeg uw reactie toe

  1. ms schreef:

    Peter Adriaenssens? Goh! Ja als een expert ter zake dat zegt, zal het wel zo zijn zeker?

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Je kunt niet alle situaties over dezelfde kam scheren, maar voor mij betekenen deze woorden van de psychiater erkenning. Voor een ander misschien niet. En voor sommige ouders heel zeker niet.

      Like

  2. missfolies schreef:

    Ik vind dit een heel sterke tekst, eigenlijk. Een harde waarheid, maar verdomd goed uitgeschreven.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dankjewel. Hard is het zeker.

      Like

  3. Esther Cuyvers schreef:

    oh Anna,
    ik heb er nooit zelf mee te maken gekregen,
    maar vriendinnen van me zeker, en hun kinderen ook, ik zie ik voel en leef voor een klein deel mee…
    ik herken ook het stukje wat e over de familie schrijft, soms komt er een einde aan. zeker die dovemansoren…
    maar wat heel spijtig is – je moet toch maar geluk hebben met je ouders –
    ik geniet van mijn gezin, het is voor mij goud waard, ik heb al gelezen dat dat ook voor u zo is –

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dat klopt, Esther. Ik vind een goed gezinsleven superbelangrijk.

      Liked by 1 persoon

      1. Esther Cuyvers schreef:

        veel liefs voor je gezin en kleine prins, ze zijn goud in het leven!

        Liked by 1 persoon

  4. Elke schreef:

    Wat heb je dat goed gezegd, te weinig mensen beseffen dat je toch vaak gewoon oogst wat je zelf zaait… en fouten maken kan (en mag) altijd, natuurlijk, we zijn maar mensen, maar dan is het de kunst die te erkennen én daar knelt nog veel vaker het schoentje…

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dat laatste is zo raak …

      Liked by 2 people

  5. Nicole du Prie schreef:

    Ware woorden van de psychiater. En het geldt niet alleen voor vechtscheidingen helaas. Het gezin (met 1 of 2 ouders), een veilige plek, de liefde, erkenning etc. Het is allemaal zo belangrijk. Het heeft het hele verdere leven een vinger in de pap. Soms moet je het beste kiezen uit de slechtsten.Het verleden loslaten en in jullie toekomst niet herhalen.

    Liked by 1 persoon

  6. Eilish schreef:

    Mijn schoonpa vindt mij de slechtste schoondochter die een mens kan hebben. Ik ben ‘braaf’ geweest tot de emmer een keer te veel is overgelopen. Heel zeker dat ze nu hun lopend slaafje heel hard missen.
    Het doet me bijzonder hard deugd als hun vrienden die ik soms tegenkom in het vrijwilligerswerk mij zeggen dat ze wel weten wie de boeman is.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dat laatste geloof ik graag. Ik hoor nu uit de ruime familie ook andere geluiden …

      Like

  7. Zelf ben ik gelukkig geen ervaringsdeskundige, maar in mijn werk in het onderwijs heb ik genoeg kinderen zien worstelen met de loyaliteit aan hun beide ouders. Ik begrijp goed dat je je gesterkt voelt!

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Op school zie je ook beide kanten van de scheidingsverhalen passeren, hè. Als klastitularis heb ik gezien welk goed werk Adriaenssens en zijn team op dat vlak doen en deden.

      Liked by 1 persoon

      1. Zeker, schrijnend af en toe.

        Liked by 1 persoon

  8. Le petit requin schreef:

    Pfoe, hard, maar waar wat hij daar zegt. Er zullen zeker wel gevallen zijn waar de ouders oprecht meer aandacht van hun kinderen verdienen op hun oude dag, maar dat neemt niet weg dat ouders die aandacht ook moeten verdienen en dat een kind op de wereld zetten alleen daar geen recht op geeft. Sterkte.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Wijze woorden van jou!

      Liked by 1 persoon

  9. Een scheiding is al hels voor een kind.. een vecht-scheiding is werkelijk een HEL voor een kind. Dat zou geen enkele ouder moeten willen.. :/

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Nee, dat klopt. Soms loopt het daar (aanvankelijk) ongewild toch op uit. 😣

      Liked by 1 persoon

  10. kliefje schreef:

    Hier nog zo’n kind van ouders die er niet echt iets van hebben gesnapt en mij met de gebakken peren hebben laten zitten (waar ik nog steeds, ik ben PVD 44) de wrange vruchten van pluk.
    Als ik zou moeten kiezen? Poeh, dan wist ik wel wie ik zou aanwijzen.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Niet eenvoudig, hè. 😣 Ik denk dat je zoiets heel lang met je meesleept. En ook onze kinderen en kleinkinderen hebben er last van.

      Liked by 1 persoon

      1. kliefje schreef:

        Psies. Ik heb een zeer bijzondere manier van coping. Laten we het daar maar bij houden 😉

        Liked by 1 persoon

      2. annaberg schreef:

        😃 Goed gevonden, een bijzondere manier van coping.

        Like

  11. Matroos Beek schreef:

    Bijzonder pijnlijk. Ik ben dankbaar voor mijn ouders die alles voor hun kinderen deden op een zorgzame, lieve manier.
    Zelf ben ik een gescheiden ouder. Dat was bijzonder pijnlijk. Wij stonden/staan beiden in het onderwijs en hebben gezworen nooit te vechten tijdens het scheiden (wat soms knap lastig was) omwille van het vele zeer dat we gezien hadden bij kinderen van ‘vechtscheidende’ ouders. Het kan echt wel op een propere manier als je je maar voortdurend bewust blijft van de liefde voor je kind. Het kind komt altijd eerst, want op zo’n momenten zakt de grond onder zijn/haar voeten weg en het is totaal verkeerd om zo’n kind te dwingen tot kiezen.
    Peter Adriaenssens vind ik een heel wijs psychiater. Ik begrijp goed dat je in zijn woorden erkenning vindt.

    Liked by 2 people

    1. annaberg schreef:

      Dankjewel, Matroos. Ik weet dat het gelukkig ook proper kan. Wij kwamen als kind niet op de eerste plaats. Niet voor en zeker niet tijdens de scheiding. Voor de kleinkinderen doen ze gelukkig wat meer moeite.

      Liked by 2 people

      1. Matroos Beek schreef:

        Niet leuk natuurlijk… zo jammer. 😔

        Liked by 1 persoon

      2. annaberg schreef:

        En toch is het nog tamelijk in orde gekomen met mij. 😉

        Liked by 2 people

      3. Matroos Beek schreef:

        Je hebt geleerd hoe het niet moet… en je doet het zoveel beter 😊

        Liked by 2 people

  12. Samaja schreef:

    Ik kan je alleen maar gelijk geven. De trauma’s die sommige kinderen oplopen door hun ouders, door vechtscheidingen waar ze als speelbal gebruikt worden, het is zo triestig.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Triest en jammer en overbodig.

      Like

  13. omabaard schreef:

    Een huwelijk kan stuk lopen. Maar beide ouders moeten wijs en verantwoord blijven, als échte volwassenen, tegenover de kinderen, die ze uiteindelijk ooit zelf samen hebben gewild.
    Maar dat onze wereld verre van volmaakt is, weten we, daarom zijn we ook mensen…. (vrees ik)

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Daar zeg je het. Wijs en verantwoord.

      Liked by 1 persoon

  14. Harme van Kamp schreef:

    Gelukkig krijgt dit onderwerp steeds meer aandacht, ook vanuit de politiek. In Amasterdam komt er nu een speciaal “loket” voor ouders -met kinderen- die gaan scheiden. Dit alles om vechtscheidingen en het negatiever effect daarvan op kinderen, zoveel mogelijk te beperken.
    Gelukkig kan jij er nu over schrijven en de “onwetenden” laten zien hoe erg het mis kan gaan.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Een mooi initiatief daar!

      Liked by 1 persoon

  15. Anna Vdo schreef:

    Ik hoor de reacties van mijn collega’s nog. Het onbegrip toen we bij een oude mevrouw moesten gaan. 5 kinderen en nauwelijks iemand die er naar omkeek. Zoiets doe je je ouder toch niet aan … Ik heb wijselijk gezwegen.
    Je mag dan wel ouder worden als je kinderen krijgt maar het is wel een titel die je moet onderhouden. En het zijn niet alleen kinderen uit een vechtscheiding die ermee te maken krijgen, er zijn genoeg andere kinderen die ook opgroeien in een soort van oorlogsgebied. Mijn moeder dronk en slaagde er pas in om af te kicken toen ik het huis uit was, ook niet ideaal…

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Nee, dat begrijp ik. Er spelen zich heel wat drama’s af achter gesloten deuren. Alcohol maakt ook veel banden stuk.

      Liked by 1 persoon

  16. Anna Vdo schreef:

    Dat kan je wel zeggen … sorry hoor! Normaal probeer ik me altijd wat op de vlakte te houden in mijn reacties 😊

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Geen probleem. Dat probleem hebben we ook meegemaakt.

      Liked by 1 persoon

  17. Flavie schreef:

    In vechtscheidingen wordt het kind vaak vergeten… en dat is jammer!

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Zo is dat, Flavie. Al kan het ook anders.

      Like

  18. Peter A. is een wijs man!

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Denk ik ook eigenlijk.

      Like

  19. fluwijn schreef:

    Wanneer volwassen mensen ruzie maken zijn het vaak kinderen die het gelag moeten betalen. En het ergste is dat die ruzie makende volwassenen dat niet eens merken, omdat ze zo druk bezig zijn met het halen van hun gelijk.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Zo was het helemaal, jammer genoeg.

      Like

  20. Leen schreef:

    Het moet een ongelooflijke moeilijke beslissing zijn om te nemen. Maar ook een heel erg moedige. En triest. Ongelooflijk triest.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dat is zo, Leen. Je houdt niet voor niets meer dan 50 jaar vol, hè. Je blijft hopen dat ze op een dag inzien wat belangrijk is en wat niet.

      Like

      1. Leen schreef:

        Inderdaad, want zij zijn uiteindelijk ‘de volwassenen’, degenen met meer levenswijsheid. Zou je denken. Echt jammer!

        Like

      2. annaberg schreef:

        Wat je zegt. 😣

        Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.