een heel aparte musical

Het is ondertussen al een maand geleden dat ik mocht ‘uitrukken’ voor mijn tweede ‘grote’ opdracht – een stukje schrijven over een musical – als vrijwilliger in de zorginstelling van zoon vier. Het zou een heel aparte musical worden. De Seizoenen, gespeeld en gezongen door een 25-tal kinderen en jongvolwassenen van het BuBaO (Buitengewoon Basisonderwijs) en het BuSo (Buitengewoon Secundair onderwijs) die in de instelling Muziek en Woord volgen. Tijdens de avonduren op internaat en volledig op maat.

Want het is niet evident om blinde, slechtziende meervoudig gehandicapte kinderen en jongeren muziek te laten spelen, teksten te laten onthouden en voordragen. Hun fysieke en mentale ‘beperkingen’ staan ‘normale’ leerprocessen in de weg. Maar daartegenover staan een vertederend enthousiasme en 100% authenticiteit van hun kant. En van de kant van de begeleiders een geduld als van engelen en helpende handen om rolstoelen van en naar de spotlights te rijden.

Die woensdagavond zat de benedenzaal van de zorginstelling barstensvol. Uit zijn voegen gebarsten met ouders of grootouders, brussen, opvoeders en sympathisanten. (De andere kinderen en volwassen bewoners van de instelling waren ’s namiddags al gaan kijken naar de generale repetitie.) Overal hingen tekeningen en versieringen die in de buitengewone klasjes waren gemaakt.

De voorstelling nam ons, visueel ondersteund door een projectie van natuurbeelden, mee op een muzikale en poëtische reis doorheen het jaar. Van Vivaldi’s lieflijke lente, naar zwoele zomernachten met wals en Pavane, over weemoedige Autumn Leaves tot aan de winterkou met een heel breekbare versie van de Ijsberg uit de film Titanic. Intimistische stukjes, afgewisseld met weemoedige en lekker uitbundige. En ook een spatje humor toen er plots een gezamenlijk niesmoment kwam op de tonen van Hatchoem!

Met de hulp van de muziekjuf speelden de kinderen de pannen van het dak. Op de piano, drums, triangel of xylofoon, met toeters en bellen, een oceaandrum, blikken trommel of regenbuis. En ze zongen. En of ze zongen! Niet altijd juist, maar uit volle borst. Solo, in duet of met al hun stemmen samen in koor. Tussendoor werden, bij wijze van relativering, volkswijsheden en weerspreuken gedeclameerd, stukjes proza uit het hoofd opgezegd of natuurgedichten met gevoel voor drama voorgedragen. Teksten van de Vlaamse Phil Bosmans, over de OosterseTagore tot meneertje of mevrouwtje Anoniem passeerden de revue. Nu eens vrolijk, dan weer droevig. Grappig en weemoedig ook. Soms luid en helder, soms stil en nauwelijks verstaanbaar. Maar altijd doorleefd. Altijd echt.

Toen ik na afloop aan de woordjuf vroeg of ik een kopie mocht van de teksten, kon ze mij die niet geven. Maar ze beloofde ze op te sturen. Ik wilde mijn mailadres opschrijven maar dat wuifde ze weg. Niks computer-en. Met de post zou het gebeuren. Ik wachtte een beetje sceptisch af, maar zie. De week nadien lag de envelop met kopieën in mijn brievenbus.

En zo kan ik jullie laten meegenieten van een stukje uit de Wassende Maan – kinderproza uit 1913! – van Rabindranath Tagore, door Zita met veel overtuiging gebracht.

Als de stormwolken aan de hemel rollebollen en de regenbuien neerstorten, als de wind op zijn doedelzak blaast tussen de bamboestengels, dan springen plotsklaps alle bloemen te voorschijn en huppelen en dansen vrolijk over het gras. Niemand weet waar ze zich verborgen hielden.

Moeder, ik denk echt dat de bloemen onder de grond naar school gaan.

Ze leren hun lessen achter gesloten deuren, en als ze soms buiten willen gaan spelen voor het tijd is, dan laat de meester hen in de hoek staan.

Als de regentijd aanbreekt, dan krijgen ze vakantie.

Takken zwiepen tegen elkaar en bladeren ritselen in de onstuimige wind, donderwolken klappen in hun reuzehanden en de bloemenkinderen stormen naar buiten in hun roze en gele en witte kleren. …

 

 

 

27 reacties Voeg uw reactie toe

  1. bertjens schreef:

    Mooi, zowel de beschrijving (beeldend) als de foto’s en de tekst van Rabindranath Tagore,
    Ontroerend.

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dank voor je fijne reactie.

      Like

  2. omabaard schreef:

    “Maar altijd doorleefd. Altijd echt.” Zo waar, zo juist, zo typerend, zo lief!

    De zaal werd prachtig ‘gesierd’, getuigen je foto’s.

    Ik heb het boekje van Tagore ooit gelezen (ver verleden), hij vertelt verhaaltjes van liefde en/in eenvoud. Mooi!

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      En heel dat stuk werd opgezegd door een jongere met een beperkte mondmotoriek.

      Like

      1. omabaard schreef:

        Chapeau! Van buiten of gelezen?

        Geliked door 1 persoon

      2. annaberg schreef:

        Van buiten en uit het hoofd. 😉

        Like

  3. Harme van Kamp schreef:

    Prachtige tekst van Tagore en bijzonder stukje.

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      En zeggen dat die van Tagore meer dan een eeuw oud is. 😃

      Geliked door 1 persoon

  4. joke_dev schreef:

    Met veel intensiteit gelezen en bekeken.

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Wat een fijne reactie!

      Like

  5. evavertelt schreef:

    Heel mooi. Het zijn kanjers he?

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Ja, hoor. Het doet wat met een mens.

      Like

  6. ms schreef:

    Je hebt hebt er echt wel een mooi verslag over geschreven, al even enthousiast als de uitvoerders.

    Geliked door 1 persoon

  7. liesonderweg schreef:

    Vertederend…
    Op mijn vroegere blog http://liesonderweg.skynetblogs.be stond ééntje van Tagore in het linkerbovenhoekje…
    Lie(f)s.

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Je reactie werd afgeblokt. Geen idee waarom. Maar nu is ze er gewoon! 🙂

      Like

  8. liesonderweg schreef:

    Oeps… Reactie weg ?!
    Vertederend, schreef ik.
    En: op mijn vroegere blog http://liesonderweg.skynetblogs.be stond, in het linkerbovenhoekje, eentje van Tagore.
    Lie(f)s.

    Geliked door 1 persoon

  9. Eilish schreef:

    Wat een fantastisch werk hebben alle omkaderende mensen gestoken in die kinderen. Moet heerlijk geweest zijn om zoiets te mogen meemaken.

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Ik heb geen idee hoe lang ze eraan voorbereid hebben. 😣

      Geliked door 1 persoon

  10. Matroos Beek schreef:

    Heel ontroerend en intens.

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dank je. Zo was het ook.

      Geliked door 1 persoon

  11. wakkersgedichten schreef:

    Wat veelzeggend
    simpel uitgelegd, verklarend
    logisch…
    Muziek en wind
    verpersoonlijking van wind
    regen seizoen en andere zaken
    in de natuur
    Als poeet doe ik dat ook
    Maar dit is zeker
    weldoordacht
    Begrijpelijk en invoelend voor velen

    🎈👍💪🔆

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dat laatste hoop ik althans …

      Geliked door 1 persoon

  12. fluwijn schreef:

    Hartverwarmend is dit,

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dankjewel. Ik word ook telkens opnieuw ontroerd, ook al kennen we die bijzondere wereld nu al 23 jaar.

      Like

  13. Wat bijzonder! Mooi vastgelegd zo om de herinnering te bewaren..

    Geliked door 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dankjewel. En inderdaad, zo onthou je beter. 😉

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.