onrustwekkend

Ik weet niet hoe het bij anderen is, maar bij mij wekken opsporingberichten altijd onrust. Alsof een fractie van de rusteloosheid van de gezochte en de ongerustheid van de zoekenden zich via de ogen een weg naar binnen baant. Want de foto’s zijn zelden flatterend. De blikken zelden gelukzalig. En het maakt niet uit of de gezochte een crimineel of zijn slachtoffer is, een weggelopen tiener of een volwassene met een probleem. Ik vind het allemaal even onrustwekkend als de hocus pocus van het verdwijnen zelf. Van er eerst zijn en dan plots niet meer.

Als je de persoon of plaats niet kent, vervagen de beelden bijna even snel als ze gekomen zijn. Hoe anders als je de persoon in kwestie wel kent of gekend hebt.

Het gebeurde vorige week. Het bericht op tv had ik – achteraf beschouwd, misschien gelukkig maar – gemist en zelfs het eerste berichtje over een vermissing in een populaire krant deed niet onmiddellijk een belletje rinkelen. Dat kwam omdat de officiële naam gebruikt werd en niet de roepnaam. En zelfs toen een dag of wat later een lichaam was gevonden, legde ik nog geen link. Maar toen ook de leeftijd van het slachtoffer, de plek en de bevestiging dat het gevonden lichaam dat van de vermiste vrouw was de krant haalden, drong het plots door … . Het zal toch niet … . Ongeloof in mijn hoofd en een groeiende onrust in de maagstreek. Geklapwiek binnenin.

En toen kwam het. Zwart op wit. Zoals overlijdensberichten dat doen. Eerst officieel in de krant. Nadien vlakbij in mijn mailbox.

Begrijpen doe ik zulke dingen zelden. Hoe hard ik ook probeer, ik kan niet in het hoofd of hart van een ander kruipen. Als we het daar soms over hebben, de echtgenoot en ik, verwijst hij vaak naar dit tekstje van Ad Goos.


Alleen wat ik van ik begrijp, begrijp ik van jou.

Alleen wat jij van jij begrijpt, begrijp jij van mij.

Laat daartussen een lange liefde ons redden.


Een wens vol liefde en hoop. Een houvast en troost bij elk niet-begrijpen. Ik geloof er graag in, maar besef tegelijkertijd dat die lange liefde niet altijd alles oplost.


19 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Frouke Vermeulen schreef:

    Een-niet-alles-oplossende-maar-wel-blijk-van-medeleven-en-troost-knuffel

    Liked by 1 persoon

  2. wakkersgedichten schreef:

    Sterkte

    Hij of zij
    die verdwijnt
    vlucht
    voor zichzelf
    bewust of niet
    Ondanks familie
    en vrienden
    een gevoel
    alleen te zijn
    Daarom ook maar
    rustig afgezonderd
    Geen weet
    van gemis
    en verdriet
    om ontbreken
    Toch deel
    van het geheel

    Liked by 1 persoon

  3. omabaard schreef:

    Het mee-maken en mee-voelen moet vreselijk zijn.
    Zo’n bericht blijft aan je kleven. Sterkte!

    Dan denk ik ook vaak aan personen die verdwijnen en nooit meer ergens opduiken, noch dood, noch levend..
    Hoe verschrikkelijk moet dit on-weten zijn voor ouders, kind, familie, vrienden, buren, kennissen.

    Liked by 1 persoon

  4. Matroos Beek schreef:

    De tekst is zo mooi en wijs. Dat hij jullie troost mag brengen… Sterkte.❤️

    Liked by 1 persoon

  5. Vreselijk ja, duizend vragen en geen een antwoord …

    Liked by 1 persoon

  6. bertjens schreef:

    Mooie regels van Ad Goos, sluiten goed aan bij die van jou.

    Liked by 1 persoon

  7. trijnewijn schreef:

    Ook al komt de klap niet uit de dichtste cirkel, het blijft een klap. Echt snappen kun je niet, maar dat kan bij psychische problemen zo goed als nooit. Sterkte…

    Liked by 1 persoon

  8. Eilish schreef:

    Heftig.
    Zoveel vragen, voor altijd onbeantwoord…

    Liked by 1 persoon

  9. Dit is prachtig opgeschreven. Ik wens je sterkte.

    Liked by 1 persoon

  10. perdebytjie schreef:

    Dis die ergste ding wat ooit met enigeen kan gebeur…om te verdwyn en later dood gevind te word.

    Like

  11. Mooie ware woorden! Zo’n drama hoop ik nooit mee te maken, maar we hebben het niet voor het zeggen.

    Liked by 1 persoon

  12. Villasappho schreef:

    Wat een prachtige tekst veel sterkte.

    Liked by 1 persoon

  13. riet schreef:

    Het brengt een hele hoop emoties met zich mee …

    Liked by 1 persoon

  14. Le petit requin schreef:

    Wat een fantastisch mooi citaat! Wat jammer dat zij geen andere weg meer zag. Sterkte!

    Liked by 1 persoon

  15. liesonderweg schreef:

    Mochten we minder in een ‘ik’-wereld leven, zou het er reeds anders uitzien…
    Een schreeuw om hulp wordt zelden beantwoord…
    Lie(f)s.

    Liked by 1 persoon

  16. Als ik van die verdwijn berichten lees , knijpt mijn keel al dicht. Waarom toch! En wat een verdriet voor de nabestaanden als het mis afloopt.

    Liked by 1 persoon

  17. fluwijn schreef:

    Mensen die compleet vast geraken of hopeloos op de dool en geen andere uitweg meer zien dan voorgoed van deze wereld te verdwijnen. Het is moeilijk om zich voor te stellen wat er in hun hoofd omgaat.

    Liked by 1 persoon

  18. Esther Cuyvers schreef:

    het raakt me, het raakt me nog steeds, het is ook zo herkenbaar…
    ontroerend mooi geschreven, uit het leven ‘gegrepen’…

    Liked by 1 persoon

Laat een reactie achter op Le petit requin Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.