van een opstel, een column, twee liedjes, moeders en ja, nog maar eens sneeuw

Het was winter en buiten lag een dik pak sneeuw. Van verrukking schreeuwde ik het hele huis wakker. …

Het begin van een lagereschoolopstel over de eerste sneeuw. Ik herinner me vooral die tweede zin. Ze leverde me een schaarse pluim op van de meester en een voorleesbeurt voor de hele klas.

20190123_081604Vanochtend, 45 jaar voorbij dat schreeuwen, worden we stil en langzaam wakker onder een verse sneeuwsprei. Met wat tegenzin komen we onder die andere sprei vandaan. Voor de echtgenoot roept de plicht en ik sta – zoals altijd 🙂 – mee op. Ik trek de gordijnen open en kijk op sneeuw. Ik sla de krant open en kijk op … ‘Sneeuw’. Een mooie column die ik graag met jullie deel.

 

Sneeuw

Telkens als de eerste sneeuw valt, luister ik naar, wel ja, de ‘Eerste Sneeuw‘. En na die zachte weemoed van Jan De Wilde en Lieven Tavernier reanimeer ik mezelf met ‘Don’t eat the yellow snow’ van Frank Zappa.

De moeder uit ‘Eerste sneeuw’ ken ik natuurlijk: ze maakt haar zoontje wakker op een witte winterdag. Hij wil naar buiten en spelen in de eerste sneeuw. De wereld is perfect, hij is geborgen en volstrekt gelukkig. Twintig jaar later, bij de nieuwe eerste sneeuw, denkt hij met een bitterzoet gevoel van verlies terug aan zijn gestorven mama.

Dit jaar luisterde ik voor de eerste keer ook naar de tekst van Zappa’s ‘Don’t eat the yellow snow’. In dat lied moet een Eskimo-moeder afscheid nemen. Vruchteloos probeert ze haar avontuurlijke zoon tegen te houden. Ze kan niet op tegen zijn sturm-und-drang en moet hem laten gaan. Met betraande ogen geeft ze haar zoon nog mee: ‘Kijk uit waar je sleehonden naartoe gaan, en eet niet van die gele sneeuw.’ Wijze raad, verdwalen en beplaste sneeuw moet je vermijden in het leven. Ondanks de onnozelheid van de tekst voelen de pijn en de waarschuwingen echt.

De laatste tonen van Jan De Wilde en Frank Zappa zijn weggestorven, de vlokken blijven vallen. Ik bel mijn moeder. Bij haar sneeuwt het ook. We zijn nog samen in de sneeuw, godzijdank.

Wouter Deprez in de Standaard van woensdag 23 januari 2019

In de tuin is het opvallend stil vanmorgen. Geen kwetterende vogels die van tak tot tak hoppen. Geen gakkende eenden, op zoek naar brood. De sneeuw dempt en dekt toe.

Maar dan zie ik een kabouter, bibberend van de kou, een beetje triest voor zich uit kijken. Wachtend op Sneeuwwitje. Die er eigenlijk al is, zodat hij weer naar binnen kan. Naar zijn warme plekje op de kast.  😉


 

 

Categorieën:dichtsels, het burn-out beestje, huis-tuin-keuken, leesvoer, losse gedachten, mooie plekkenTags: , , , , , , , ,

18 Comments

Laat een reactie achter op omabaard Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.