Wat als …

on

… je op een mooie lentedag wakker wordt en een heel ander soort ouder moet zijn dan de dag voordien? Voor miljoenen ouders op diverse breedtelijnen van Moeder Aarde is dat een nieuwe, deels gevreesde en vaak ongemakkelijke realiteit. Plots, of ze willen of niet, moeten ze meer dan ooit thuis tijd doorbrengen met hun kinderen en in plusrollen bovendien. De talloze posts van hoop- en radelozen op IG, Facebook en Twitter zijn daarvan de virtuele getuigen.

Die ouderlijke jeremiades waren ook Mary Katherine Ham opgevallen, een Amerikaanse ‘conservatieve’ journaliste/columniste en jonge mama van twee. In een aangrijpend stuk in The Atlantic probeert ze ouders moed in te spreken door haar eigen verhaal te vertellen.

Het is september 2015. Mary-Ann, een gelukkige vrouw met een peuter van twee en een fijne echtgenoot, zeven maanden zwanger van hun tweede kindje. Haar leven, haar identiteit als mama en vrouw liggen in een gedroomde en wolkenloze plooi. Maar dat verandert op slag als haar man – tijdens een tocht voor een goed doel – sterft in een fietsongeval. Als het nieuws haar bereikt, ploft ze neer. Het is of haar leven stopt met ademen. Verdriet en stress snoeren mond en keel .

Die tijd was keihard, zegt ze. Alles was mist. Maar in die mist focuste ze al snel op de kracht die ze zichzelf en haar kinderen toewenste, niet op de zwakheid waaraan ze ten prooi dreigde te vallen. Ze wilde niet zwemmen in verdriet. Niet elke kamer binnenlopen met een Last Post in haar hoofd. Ze wilde niet bang zijn maar was het toch. Door die wirwar van gevoelens neer te schrijven, door ze uit te spreken tegen anderen veranderde haar manier van leven, schrijft ze. Haar manier van in de wereld te staan.

Erkennen en aanvaarden bleek de sleutel. Het verdriet toelaten ook. Maar mét behoud van structuur. ’s Morgens opstaan bijvoorbeeld voor een simpel maar nieuw ritueel: spek met ei bakken voor haar oudste en voor zichzelf. De geur alleen al bood troost. Dat ze ’s morgens gewoon met haar peuter en baby samen aan tafel zat, deed haar beseffen dat ze verder voor haar kinderen kón zorgen. Ook al dacht ze dat dat haar zonder haar man nooit zou lukken. Samen herinneringen maken. Luisteren. Zorgen. Verbinden. Het was een gedragsverandering die overeind bleef omdat ze erin geloofde. Omdat ze zich inprentte dat ze de mama mocht zijn van een ondanks alles gelukkig gezinnetje. Die mindset hielp haar de dagen doorkomen, ook al lag ze ’s nachts vaak te huilen van ellende.

Vanuit die ervaring probeert ze worstelende en wankelende ouders in coronatijd een hart onder de riem te steken. Roept ze hen op te geloven in zichzelf en de kracht van hun eigen verhaal. En in oefening die kunst baart. Bovendien, troost ze, hoef je als ouder niet de ideale leerkracht proberen te zijn. Doe elke dag iets kleins. Neem kleine pasjes en zeker niet de hele dag. Kies korte tijdslijnen. Vanochtend, deze dag, deze week. In tijden van crisis, als iets waarover je geen controle hebt je leven verandert, als dat leven op cruciale vlakken onderuit wordt gehaald, leef je uur per uur. Als dat wat went, misschien dag per dag en nog wat later, week per week. ‘Eeuwig’ is in die context een verpletterend begrip.

Als zoveel onzeker is, heb je alleen het ‘nu’. Dit moment. Om iets te doen met wat je wel onder controle hebt. Samen eten bijvoorbeeld. Er met je gezin, binnen het toegelatene, proberen op uit en op vooruit te gaan, zegt ze. Proberen te zien hoe cool, gezellig, spitsvondig, geestig, origineel, lief, …, je kinderen zijn, ook al wil je ze soms tegen of zelfs achter het behang plakken. Maar vooral …

dankbaar proberen te zijn voor dit moment, want morgen kan zo weer wegsmelten.


Vrij naar Mary Katherine Ham, It’s okay to be a different kind of parent during the pandemic, The Atlantic, 8 april 2020.

10 reacties Voeg uw reactie toe

  1. omabaard schreef:

    Proberen aanvaarden, want dat klinkt vaak eenvoudiger dan het is…..
    Dag voor dag, uur voor uur, vooruit…..
    Piekergedachten vermijden, voor zover mogelijk, deze tijd is anders dan anders, maar zal toch een blijvende stempel drukken.

    Geliked door 1 persoon

  2. groengenot schreef:

    Wijze woorden Anna! Dankjewel!

    Geliked door 1 persoon

  3. joke_dev schreef:

    Zijn littekens die niet verdwijnen en al die blabla van aanvaarden is dikke zever.

    Geliked door 1 persoon

  4. saturnein schreef:

    Ooit woonden wij hier met 4 kinderen. Ik moet eerlijk zeggen: ik ben blij dat dit ons toen niet overkomen is, ik weet niet hoe ik ermee omgegaan zou zijn. Dat het merendeel van de kinderen hier nu niet meer woont, geeft andere zorgen. En zo is het altijd iets, daar kan je dus voetstoots van uit gaan. Wat mij het meeste helpt is eigenlijk de gedachte: iedereen moet hierdoor. Je voelt je alleen, maar langs de andere kant ook niet. Er is iets gemeenschappelijks.

    Geliked door 1 persoon

  5. De wetenschap (en vooral HOOP) dat dit ooit weer verleden tijd zal zijn met HOPELIJK niet al te veel nasleep (ijdele hoop of vrees?) houd me wel bezig, maar niet iedere minuut van het uur, of uur van de dag, want dan maak ik me alleen maar gek …..

    Geliked door 1 persoon

  6. Matroos Beek schreef:

    We worden gedwongen om te leven in het nu want we mogen niet te blij zijn met wat komen gaat omdat we nog niet weten wat komen gaat. Pluk de dag.

    Geliked door 1 persoon

  7. Vief schreef:

    Ik herken veel, want je moet inderdaad verder als je alleen valt. Het alternatief is je kinderen nog meer ontwrichten.
    Er komt alleszins een nieuw ‘normaal’. Gemakkelijk is het langs geen kanten (dat wenen in bed, o ja!) en je twijfelt ook erg aan je kunnen.
    Mild zijn is de boodschap. Voor jezelf op de eerste plaats om vol te houden en voor de kinderen als het verleden hun heden verstoort.
    Mooi dat je dit deelde!

    Geliked door 1 persoon

  8. liesonderweg schreef:

    Mooi neergepend, maar echt niet voor iedereen haalbaar…
    Lie(f)s.

    Geliked door 1 persoon

  9. Morgaine schreef:

    Ik ben blij, en dankbaar dat mijn dochter op zichzelf is, met haar lief, en haar zoon samen is… ik ben blij, dat ik deze dans met kinderen thuis mag ontspringen. Ook dat mag, omdat ik het kan. Maar ik weet ook, vanuit ervaring, als het wel zo zijn geweest? Dat het als vanzelf gaat, bij mij dan, ging toen al… na andere ellende…. die ik moest doorstaan, alleen verder met mijn dochter, geen man… die weg liep… dat heb ik ook overleefd, en ook dit, zullen we samen overleven.

    X

    Geliked door 2 people

  10. Flavie schreef:

    Inderdaad… meer in jezelf geloven… je kan meer dan je denkt.
    Een mooi stukje om te lezen en even stil te staan…

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.