dobberend in leegte

Enkele nachten slecht slapen en mijn hoofd verwatert tot een wattenzee waarop zo goed als niets meer dobbert. De kans dat er dan, bloggewijs, iets nieuws uit diepten van hersenkronkels aanspoelt, is klein. En het gebeurt elke zomer opnieuw. Zelfs nu er luikjes zitten aan de slaapkamerramen. Zelfs als het Belgische weer vierkant draait en…

zomerse avonden

het huis was stil, de wereld kalm, een lezer werd boek en zomernacht ( vrij naar Wallace Stevens) Laatst las ik het gedicht ‘The House was Quiet and the World was Calm’ van Wallace Stevens. Het riep een vredig tafereel op aan het einde van een zwoele dag. Een terras, Long Island-stijl, bij valavond, de…

Met stip het mooiste …

… kevertje (al is een meikever natuurlijk ook niet mis), het lieveheersbeestje. En er zitten er hier nogal wat. Misschien als natuurlijk wapen tegen het legioen bladluizen op de rozenknoppen. Ik weet het niet. Het is alleszins een dankbaar onderwerp om de mogelijkheden van mijn nieuwe compactcamera (een vroeg verjaardagscadeau van de echtgenoot) uit te…

een herenleven

wat voorafging … In het holst van de nacht slaat mijn lijf aan het waken. Het is welgeteld 11 minuten over 1 als ik om een onduidelijke reden wakker schrik. Ik voel met mijn hand tot waar de echtgenoot rustig ligt te slapen. Verder is het zo stil als een nacht kan zijn. Als er…

huismusgewijs

Vrijdagavond en weer slaan we een week om. Na twee dagen in overwegend grijs valt elk kleurverschil op. Een gelige filter trekt over het avondlicht. Sfumato in sepia. De dampende kruinen lijken niet meer van deze wereld en er hangt onweer in de lucht. Op de leipannetjes van de houten aanbouw klinkt geroffel maar veel…

Op een mooie Pinksterdag …

Als ik de kamerluikjes naar de tuin opensla, kijk ik in het oog van een staalblauwe lucht. Vogels fladderen en fluiten er kwiek en olijk doorheen. Vrijwel onmiddellijk nestelt zich een oorwurm in mijn hoofd. Op een mooie Pinksterdag als het even kon liep ik met mijn dochter aan het handje in het parrekie te…

van de hak op de tak

Misschien heb ik deze foto al eens gebruikt. Ik nam hem vier jaar geleden in het Meerdaalwoud, even nadat ik zoon vijf naar zijn hogeschoolcampus had gebracht. De dreef door het bos is van daaruit de kortste en mooiste weg naar huis. Het is alsof je er door een kathedraal van bomen rijdt. Dwars door…

coronaal gefrons en ook wat meligheid

misschien is dit geen kooi maar veeleer een cocon die je toelaat te metamorfoseren in iets moois ~ hoe doe je dat op je wenkbrauwen lopen of boven je wimpers gaan? mij is het nog nooit gelukt onderduiken in eigen stilte dan weer wel ~ En dan val je (klaprooswiekend) uit de (komkommerloze) lucht ~…

Ondertussen …

zit zoon vier al 8 weken onafgebroken in zijn zorgbubbel. En tegen onze verwachtingen in nog altijd in goede doen. Twee keer per week kunnen we enkele minuten skypen. Dan lacht hij, speelt hij een rondje kiekeboe, waarna hij weer uit het beeld stapt of in de verte staart. Vanaf deze week mogen we een…

samen-gaan

woorden zijn water taal is een rivier de zee een verhaal golven spoelen aan trekken zich terug zwijgen en spreken zingen de ziel uit hun longen en verdampen stijgen op en vallen als regen taal moet bewegen verlangen tot wolken en vallen als regen Stef Bos in Groen tuin van digters 2015 Ook al staat…