dobberend in leegte

Enkele nachten slecht slapen en mijn hoofd verwatert tot een wattenzee waarop zo goed als niets meer dobbert. De kans dat er dan, bloggewijs, iets nieuws uit diepten van hersenkronkels aanspoelt, is klein. En het gebeurt elke zomer opnieuw. Zelfs nu er luikjes zitten aan de slaapkamerramen. Zelfs als het Belgische weer vierkant draait en de ochtendzon koppig achter haar wolk blijft zitten mokken. Zelfs als er geen haan kraait en het gros van de vliegtuigen nog altijd aan de grond blijft. Op van die dagen blijft het in die bovenkamer van mij pluizig, ijl en leeg. Gelukkig kunnen woorden en ideeën van derden dan voor wat vulling zorgen. Er zijn vandaag ook zoveel stranden waarop je kunt gaan jutten. Om wat rond te struinen en wat je ziet of hoort te laten kiemen en rijpen – niet in zwijm vallen nu – … in de branding van je eigen stilte.

Zo las ik vanochtend een artikel*over Berlinde De Bruyckere en haar sculptuur De wenende boom op een rustplek van Woonzorgcentrum Den Olm in Bonheiden. Een in brons afgegoten knotwilg die uit al zijn kieren druppelt. Qua coronasymbool kan dat tellen. Geknot en gehavend, maar tegelijk ook geworteld. Een homp gestolde natuur waarin tristesse en troost samenvloeien.

Of de column van Hans Cottyn* eergisteren over de taaiheid van druivelaar en wisteria die elk jaar weer opspringen op de plek waar ooit een muur stond. Verrassend origineel maar ook herkenbaar hoe hij het huis dat hij ooit kocht beschreef: eindig[end] in een beletselteken van koterijen. De houtopslag na het verfpottenhok na het waskot na een badkamer. Een polonaise van vertrekken die de verlangens en prioriteiten van de voorbije bewoners weerspiegelden, door elkaars wisselende daken en regen­pijpen rechtgehouden, Zo’n huis kochten wij ook ooit. Al stonden de koterijen hier eerder naast dan achter elkaar. Het hing er van af vanuit welke windstreek je keek. Ook wij lieten het beletselteken verdwijnen. Het doet me denken aan de geplande afbraak van zo’n kotenketting bij zoon één. Je vraagt je af waarom iemand het in zijn hoofd haalt die zo te plaatsen dat ze het uitzicht op een mooie tuin met achterliggend bos aan het zicht onttrekt. Gelukkig niet voor lang meer.

Op Instagram vloog een quote van Hans Christian Andersen voorbij die even later in mijn mobiel notitieboekje neerstreek: Just living is not enough, said the butterfly. One must have sunshine, freedom and a little flower. Dat de afwezige zon daar nu eens naar zou luisteren! 😉 Het is een niet zo fraaie vaststelling dat ik, hoe ouder, hoe kriegeliger word als het bij het begin van de zomervakantie weer eens grijs en nat is. Het deed bovendien deugd bij een lieve blogvriendin te lezen dat ik niet de enige ben die aan dat syndroom lijdt.

Afgelopen weekend trouwde een hele goede vriendin. Voor de tweede keer. Normaal gezien, zouden we erbij geweest zijn, maar omwille van corona viel het geplande feest in het water. Toch, schreef ze onder een handvol stralende foto’s, hebben ze een beetje magie beleefd, omringd door (plus)kinderen en pluskleinkindjes. Ik hoop zo hard dat dit bootje wel blijft varen en dat tot einde van dagen. Want wat is er mooier dan te l(i)even in en mét een “já” van iemand die je graag ziet?


*bron: De Standaard van 1 en 3 juli 2020

25 gedachtes over “dobberend in leegte

  1. Al dobberend in de leegte kom je hier toch tot mooie schrijfsels.
    Deze namiddag gelukkig de zon gezien. Dat het zo een beetje mag blijven want dit is echt geen weer dat past bij het begin van de vakantie.

    Geliked door 1 persoon

  2. Je schrijven helpt het slechte weer opklaren. Hier onze eerste dag in een tof vakantiehuis met veel man, het waait dat het een lust is, regent dat het bijna overstroomt, mistroostig weids landschap.
    Maar we leven op hoop, de zon komt terug!?

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik was het woord ‘beletselteken’ … helemaal vergeten. In de dagelijkse (lesgeef) praktijk noem ik het: driepuntjes. Heerlijk … een vergeten woord is wakker gekust in mijn persoonlijk doornroosje-woordenboek. Ik ga daar vandaag dikwijls aan denken. Het woord: fluisteren, mompelen, lispelen … een mooie zaterdagochtend …

    Geliked door 1 persoon

  4. Genoten van de mooie woorden en zinnen die voortkwamen uit jouw gedobber in de leegte, Anna. Daar dobber ik graag even op mee. En is het niet juist die leegte waaruit de mooiste gedachten en beelden ontstaan? Als ik jou zo lees: ja, dus…

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Matroos Beek Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.