Verhuizen is een V-woord

Verhuizen is een V-woord; het Verdeelt in blijvers en Vertrekkers en kan Verdomd puinhopig zijn; het hele hebben en het houwen de hort op in dozen met tape; Verkas(s/t)en naar een terra incognita Vol Van Verwachting. Als straks de Vermoeide Verhuishulpen naar huis zijn Vertrokken, Vlijen de blijvers zich neer bij een Vuur van Verandering.  …

Bakermat

daags voor de grote vakantie flaneer ik door bevlagde straten onder een hemel vol blauw. vers gekapte haren tollen in de zomerwind terwijl gedachten allerhande me belagen. vol verwachting beluister ik de laatste update: het prinsesje maakt zich klaar voor haar bakermat. nog even en dan ligt ze in hun welkome handen. I’m Leuven it….

Buiten rukt een wind …

Buiten rukt een wind als uit de herfst. Het lentegras, bezaaid met gevallen takken en losgeslagen rozenblaadjes, ligt en staat in schril contrast met dit onberoerd, ademloos tafereel. Een glasheldere illusie die licht vangt en ook weer loslaat. Generaties lang al staat zij in quarantaine, voor éénieder te kijk en te luister in breekbare stolpstilte. …

ster in wording

en als door een god geroepen zwaait ze haar scepter over dit eerste perk van mei, haar statig hoofd op barsten haast. spektakel in regaal rood als ze lijdzaam haar waaier openvouwt en bloemen sterren worden. dan volgt haar moment de gloire, de kroon op maanden werk: een ui die in de allium-stand verheven wordt. 🙂…

er zijn nauwelijks woorden voor

Midden het zoeken naar zin in onze tijdelijkheid, slaat zinloosheid weer genadeloos toe. Van Christchurch – what’s in a name!? – tot Utrecht doet wapengeweld slacht-offers en hun geliefden schrijnen, wordt haattaal verknipt, gedeeld, herhaald en zelfs belichaamd. In naam van wie? Van wat? En wij maar dromen van een wereld als veilig schrijn van verbindend samen-zijn.  …

Throwback Thursday

  Watervogels vliegen af en aan. Strijken neer in deze veilige  haven voor rust en overschouwing. Met vleugels en instinct als drijfveren klapwieken ze door de ochtend. Ze geven me het nakijken. Want vanaf de kant lijk  ik meer eiland nog dan hun geboomte in het water. Zonder veer of brug raak ik aan geen…

hinkelspel

Geduffeld in jas onder jas, met dikke kousen in nog dikkere schoenen en gelokt door een verleidelijk zonnetje, verliet ik mijn kerstcocon en stapte het barre winterweer in. Het had iets van een hinkelspel: voet na voet en tussen strepen heen en weer huppelde ik me warm en tevree, ondertussen foto’s rapend voor deze e.d.i.t….

over verdwenen begijntjes en hun hoven

Waar vroeger begijntjes huisden, (schiet)gebeden prevelden en bloeiende hofkes onderhielden in hun be(i)ge* habijten, staan nu multiculturele fietskarren te blinken in de najaarszon. Geen ge-ketter of ge-kwezel meer in deze oase aan de Dijle. Ik wandel door geuren van wereldkeuken met de zon als gezel. Nog één foto … . Ik sla mijn voet om…

Anna bezocht een bloemenworkshop.

En dat was ondertussen toch al weer 12 à 15 jaar geleden. Koudwatervrees dus en ook wat klamme handjes. Want ik kende er dinsdagnamiddag haar noch pluim: het winkeltje niet, de docente niet, de mede-studentes niet. Bovendien had ik nog nooit met een lijmpistool gewerkt en dát heb ik geweten. Want nog voor we goed…

ze bestaan. punt.

Sprookjes zijn om in te geloven. Zeker als ze bewoond worden door feeën van vlees en bloed. Op pad met louter liefde voor het lezen, stickers en uitgelezen boeken die ze voorzichtig achterlaten op inspirerende plekken in hun buurt. Om gevonden, gelezen en gesmaakt te worden door elkeen die in het magische van verhalen gelooft. …