adagio

hoe alles weer lijkt te worden wat het was ~ een congregatie van bogen en pilaren in voetsporen van lang geleden een halfopen boek van mos en steen ~ heel even hoor je hun zingen ~ en na sluitingstijd vogels onder een windstille maan Abdij van Villers-la-Ville, Waals-Brabant, woensdag 22 juli 2020. Zeker een bezoek…

zomerse avonden

het huis was stil, de wereld kalm, een lezer werd boek en zomernacht ( vrij naar Wallace Stevens) Laatst las ik het gedicht ‘The House was Quiet and the World was Calm’ van Wallace Stevens. Het riep een vredig tafereel op aan het einde van een zwoele dag. Een terras, Long Island-stijl, bij valavond, de…

valavond

nu is van kalifornies goud de tijd dichtte Van Ostaijen ~ gisteren zag ik het in ~ ganzen aan de waterkant gemanteld door een sterrevende zon ~ foto’s: Park van Tervuren, gisterenavond rond 21u. ‘Valavond’ van Paul Van Ostaijen vind je hier.

van weinig woorden

hoe ik van jou, vraag je? o, op deze en gene wijze en gelukkig maar ~ zal ik een demonstratie geven? ~ zo en zo en zo ~ elk ander is overbodig Vrij naar How do I love you van Mary Oliver How do I love you? Oh, this way and that way. Oh, happily….

alternatieve liefdesverklaring

je zei we zijn net als cake twee delen uit hetzelfde hout ik ben de confituur en jij bent wat het baksel overeind houdt ik moest lachen om je poëzie maar wat je zei was raak: je zorgt voor daverende grondvesten en dat ik het leven smaak tekst: ANKER (ankergedichten op IG) foto: De Zoete…

zeswoordverhaal: balans

nauwgezet weegt poëzie haar woorden af Zeswoordverhaaluitdaging van een doldrieste Marion. 😉

in een romantische bui

een oud prieeltje  en wij daaronder, in een  tuin vol poëzie ~~ gazebo dreaming: two souls and a starry night, the winds whispering  

kringloopgedachte

Het oudste en kleinste hondje van zoon twee en zijn geliefde is niet meer. Wat rest, ligt in hun tuin te rusten. Onder een vers aangeplant olijfboompje mét opschrift. Opdat ze verder kan leven. In hun verdriet zit symboliek. De kringloop van leven en dood. Ik vind het mooi. Vanuit mijn luie zetel kijk ik…

het voorbijgaan

… haar kleur sloop in mij laat niet meer los alleen dan als het witte laken van voorbij zijn eens mijn gezicht voorgoed bedekt … (uit: Als de magnolia bloeit – Laurens Windig) Niet toevallig, denk ik, als ik het stukje van Guinevere Claeys vanmorgen lees. Niet toevallig dat de magnolia beeld én decor is…

ondersteboven

  bomen groeien uit hun takken en in het water drijven wolken   foto ‘Throwback Thursday’ : genomen tijdens een wandeling op het Ijsepad met ons kleinzoontje. 🙂