grappige gezichten

Op weg naar het kippenhok, tussen een haag van veldesdoorn en twee statige beuken, ligt het gras bezaaid met paddenstoelen van allerlei pluimage. Bijna dagelijks ontdek ik er nieuwe. Zoals de hoedjes op de foto. Ik vond ze grappig, want ik zag niet alleen bolle hoeden, maar ook een statige Brit eronder. En veel regen en een taxi die door plassen scheurde. Ik zag hoe de man met een gilletje opzij sprong en net toen hij over zijn broekspijp veegde zijn bolhoed verloor aan de kletsnatte straat … .  Paddenstoelen hebben soms van die geestverruimende effecten 😉 .

Maar voor jullie me van iets verdenken … het ligt niet aan de paddo’s. Het ligt aan mij. Als ik iets zie of hoor, voel of ruik, slaan mijn grijze cellen aan het linken. Of ik dat nu wil of niet. Ik kan blijkbaar niet gewoon zien of horen zondermeer. Er gebeurt altijd wel iets. Verder binnenin. Beelden die zich vormen, herinneringen of ideetjes, binnen- of buitenpretjes en als vanzelf zit ik mensen, mijlen of jaren verder of terug.

Zoals gisterenavond. Toen de kleine prins met wakkere oogjes zijn nieuwe wereld in keek en ondertussen de gekste snoeten trok. Van een zalige zucht, over een twijfelend glimlachje tot een pijnlijke frons in ware ET-stijl. Zoveel emotie binnen enkele seconden van zijn nog prille leef-tijd! Een grappig gezicht, waarnaar ik uren kan blijven kijken. En op zo’n moment kijk ik ook weer in de babysnoetjes van onze vijf zonen. In hun gespannen of hongerige fronsen, de tevreden en voldane glimlachjes, de zoekende mondjes, de pruillipjes voor het echte huilen begon.

En ook vanochtend waren er grappige gezichten. Om te beginnen, dat van zoon vijf die volledig aangekleed beneden stond en zich toen realiseerde dat hij pas over twee uur naar de les moest vertrekken. Hadden jullie dat maar kunnen zien …  Een studentikoze nachtmerrie zonder weerga op een voor het overige doodgewone woensdagochtend in oktober. Want weten wij wel hoe zinloos pijnlijk dat is? Opstaan terwijl het nog niet moet? Hoe zwaar kan jong leven wegen! Gelukkig mogen en kunnen we er hier nog om lachen.

Maar deze mama leefde ook wel mee met de zoon en om zijn studentenleed wat te temper(er)en, combineerde ik mijn ochtendwandeling met een bezoek aan de warme bakker. Chocoladebroodjes als troost. 😉

En daar, in de ochtenddrukte van het dorp, stuitte ik op het tweede grappige gezicht van de dag. Het lag in een contrast eigenlijk. Want toen ik in de buurt van het schooltje kwam, werd ik nog net niet omver gelopen door haastige ouders met hun niet erg volgzame kroost aan de hand. Ik zag armrukken, boze blikken en gefrustreerde gebaren als voortzetting van een hoogstwaarschijnlijk hectische ochtendspits thuis. De lucht rond de school zag grijs van de stress. Ik daarentegen werkte in alle rust en haastloosheid mijn boodschappen af en een kwartiertje later liep ik dezelfde weg in omgekeerde richting terug. En daar, tussen de vanuit mijn standpunt bekeken eerste auto op de parking en de poort naar de speelplaats stonden ze. In vijf groepjes van wisselende groottes. Achttien jonge, kletsende mama’s in totaal. (Ik heb ze geteld omdat ik voelde dat ze in dit logje terecht zouden komen!) Late twintigers en dertigers die in geen tijd metamorfoseerden van stresskiekjes naar lachende kloeken zonder haast. Eén en al rust en gezelligheid plots. Lief en geduldig bovendien. Eén en al oor voor de verzuchtingen van hun lot- en soortgenoten. Hun opgejaagde bloedjes moesten het eens weten.

16 gedachtes over “grappige gezichten

  1. Ik geniet van en leef volledig mee in je logje, zo herkenbaar mooi schrijf je.

    Herkenbaar vanuit een eigen verleden (student/ jonge mama, schoolpoort, baby-ET-waardige snuitjes…), en je woorden spreken een kleurrijk en beeldend verhaal.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik loop zo echt even met je mee op de koffie van vanmorgen, wat heerlijk zeg. Gistermorgen liep het mij ons toevallig eens prima en ik leverde in harmonie ons blonde engeltje op school af. Op het schoolplein stond een boze papa met zijn kleutertje te discussiëren, haar roze tasje achteloos bungelend aan haar armpje, terwijl dikke tranen over haar wangetjes biggelden. Ze wilde niet naar school en papa had het moeilijk om niet te gaan brullen, zag ik aan zijn hoofd. Althans, dat meende ik te zien. Hij hield zich verbazingwekkend rustig. Morgen is het misschien wel weer andersom 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s