troostende architectuur

Al er zoiets als troostende architectuur bestaat, als een gebouw verdriet kon opslorpen, dan wel het crematorium Hofheide in Holsbeek/Nieuwrode. Tot voor kort was ik nog nooit in een crematorium geweest en nu twee keer in dertien dagen. De laatste keer vrijdagnamiddag.

Een bevreemdende ervaring was dat. En die ervaring begint al als je op nauwelijks 200 m van de autoweg de oprijlaan oprijdt. Een nog nieuw ogende, bochtige inrit tussen twee hoge bermen, waardoor je de indruk krijgt recht naar de hemel te gaan. Vanaf de ruime parking zie je het gebouw liggen, ingegraven in het Hagelandse landschap. Een reusachtige grijze balk van beton met houten franjes. Een uitgepuurde en monumentale kist. Een sarcofaag die je zijdelings openklapt. Met binnenin verschillende graftombes als uit de antieke cultuur. De symboliek is overal. Want om naar binnen te gaan, moet je afdalen. De ingang rust op het laagste punt. Overal rechte lijnen en doorgedreven soberheid. Ook in het materiaalgebruik, want naast beton, roestkleurig staal en hout en veel sfeerverlichting is er materieel gezien bijna niets. Er is hoogte, diepte en heel veel ruimte en toch voelt het warm. Geborgen bijna.

Buiten worden die strakke lijnen versterkt én doorbroken door het water dat aan drie zijden stroomt. Aan de vierde zijde ligt de begraafplaats. Sober en stil. Aarde, lucht en water in een zicht- en voelbare symbiose. En daar ergens binnenin, verborgen, brandt het vuur … .

Doorgaans heb ik het niet zo begrepen op moderne architectuur, maar hier was ik echt onder de indruk. Van de lijnen en de sfeer, van de esthetiek. Ik vond het mooi. En terwijl ik daar tijdens de gebedsdienst op een gestileerde leren stoel zat, dwaalden mijn gedachten. Naar leven en dood. Naar eindig en oneindig. Naar menselijke en architecturale schoonheid. En hoe die op moeilijke momenten toch kunnen zalven en troosten.


 

Crematorium Hofheide is een gebouw van Coussée en Goris, in samenwerking met Spaanse architecten. Zij wonnen de Vlaams-Brabantse architectuurprijs voor Patrimonium voor de toekomst. Dat klinkt, in de context van afscheid en dood, ironischer dan het in wezen is.


 

29 reacties Voeg uw reactie toe

  1. omabaard schreef:

    Zelf houd ik heel erg van moderne architectuur. Hoewel ‘doodsbang’ , wil ik daar wel mijn laatste groet krijgen….De symboliek die je beschrijft, klinkt zacht troostend én mooi. En de foto’s wijzen op een ‘natuurlijke’, warme ruimte.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Als je afscheid moet nemen van een heel dierbare naaste beleef je die plek waarschijnlijk heel anders. 😯

      Liked by 1 persoon

  2. Anna schreef:

    Lijkt me ook bepaald indrukwekkend…

    Liked by 1 persoon

  3. bertjens schreef:

    Dat heb je knap beschreven, je zou als lezer de emoties haast voelen.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      😀 Een mooi compliment.

      Like

  4. nannonblog schreef:

    Prachtig je verhaal en de foto’s van dit gebouw, begrijp je helemaal!

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dat is fijn om te weten!

      Liked by 1 persoon

  5. Matroos Beek schreef:

    Een gebouw dat een blik biedt op het leven. Dat doen we ook vaak intenser als we naar een uitvaart moeten… Deze blik brengt een soort rust en troost. Ik vind het een heel mooi modern gebouw zo midden de natuur. De natuur waaraan we worden teruggegeven.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      De filosofie erachter. 😊

      Liked by 1 persoon

  6. Maria de Ridder schreef:

    Wat en prachtige foto’s. Prachtige lijnen en symboliek. Alles komt samen. Dank voor het vangen.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Geen dank. Je oog wordt als vanzelf getrokken.

      Liked by 1 persoon

  7. Anuscka schreef:

    Een bijzonder gebouw, wat door jouw ogen en woorden ‘tot leven’ komt, mooi! Ik zou er heel anders naar hebben gekeken, vermoed ik, maar wellicht is het ook de sfeer ter plekke die je moet kunnen ‘lezen’.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dit is de indruk die het gebouw op mij maakte. Misschien lag dat ook aan het feit dat ik de overledene alleen maar uit verhalen kende. Die afstand beïnvloedde misschien mijn aanvoelen.

      Liked by 2 people

      1. Anuscka schreef:

        Er was dus ruimte om het zo aan te voelen… en dat is mooi, als een architect dát lukt…

        Liked by 1 persoon

      2. annaberg schreef:

        Ja, dat is heel knap.

        Liked by 1 persoon

  8. Stefanie's Wereld schreef:

    Dit pakte mij: Aarde, lucht en water in een zicht- en voelbare symbiose. En daar ergens binnenin, verborgen, brandt het vuur …

    Vervelend dat je zo kort na elkaar een crematorium moest bezoeken. Je hebt een bijzondere draai aan zoiets sombers gegeven door hier op de architectuur te richten. Ik ben zelf geen fan van modern, maar je omschrijft het alsof het prachtig is.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Dat vond ik net zo bijzonder. De sfeer is er niet donker of somber. Het voelt natuurlijk aan.

      Liked by 1 persoon

  9. mckleuver schreef:

    Volgens mij is dit gebouw eens op de televisie geweest! Ik kan me voorstellen dat het indrukwekkend is.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Zou kunnen hè. Misschien toen ze die prijs hebben gewonnen ?

      Liked by 1 persoon

  10. enerziek schreef:

    Veel sterkte met je verliezen, Anna.

    Het doet me denken aan dat van Hasselt, dat iets soortgelijks wilde beogen maar er net niet in slaagde. Het doet te veel aan een vergaderruimte denken.

    Wanneer ik op een afscheidsdienst ben word ik zo overmand door meevoelen met de nabestaanden, zelfs al kende ik de overledene niet persoonlijk, dat ik er geen blijf mee weet en dus de traantjes maar gewoon laat komen. Op dat moment word je je pas echt bewust van de eindigheid, maar vooral van de onvoorwaardelijke liefde die ons verbindt.

    Liked by 1 persoon

    1. annaberg schreef:

      Zo herkenbaar, dat laatste. Ik schaam me vaak omdat ik zo zit te snotteren. De eerste crematie was toevallig in Hasselt. Dat gebouw vond ik maar niets in vergelijking met Holsbeek.

      Liked by 1 persoon

      1. enerziek schreef:

        Als huilen op een begrafenis al niet meer mag? 🙂
        Dikke knuffel

        Liked by 1 persoon

      2. annaberg schreef:

        Maar ik huil soms meer dan de dichtste familie …

        Liked by 1 persoon

      3. enerziek schreef:

        Ik ook meisje

        Liked by 1 persoon

      4. enerziek schreef:

        Mensdom, dieren- en plantenrijk 😉

        Liked by 1 persoon

  11. Esther Cuyvers schreef:

    waar alles samenkomt en de symbiose van het leven elkaar weer aanraakt, mooie blog !

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.