want als mijn bubbel bindt met jouw bubbel ~ mag mijn bubbel niet met die van hem en jouw bubbel niet met die van haar ~ dan zien we nog maar een ietsiepietsie stukje van elkaar Of hoe bizar de bezoekdenkoefening is als je – … Lees verder een moeilijke oefening
moe van haar naamdag vlijt de zon haar gouden hand over ’t lome avondland. een afgebroken klokje rust op een bed van groen en wacht op het donker ~ Poging tot sedoka, een Japans sfeergedicht van zes regels en 5 7 7 5 7 7 … Lees verder golden hour
Een mistral blaast door De beuk en door mijn haren Provencegevoel
Terwijl een handvol malse regen het eerste stof van de nieuwe zonnepanelen spoelt, fluiten de vogels in het bosje voor ons huis onverstoord verder. Alsof er niets veranderd is. Alles bij het oude. Ze noemen bij hun toon lukt me niet. Eén vogel klinkt als … Lees verder losse gedachten op zaterdag
weids woelt het water de zeese lucht zilt en zout kust in quarantain’ Was de tijd pre- of postcoronaal, dan waren we nu ongeveer op uitstap in een straal van enkele honderden kilometers rond onze Zuid-Dijlelandse heimat. Naar Giethoorn bijvoorbeeld. Of naar Trier, zoals vorig … Lees verder een ander soort Pasen
We wonen weer wat groener en dat mag je letterlijk nemen. Na mijn blogpost van vier dagen geleden, vloog ik, vroeg uit de veren, in de verfkleren. De groentinten die ik vorig jaar voor de achterhal – door de Engelsen zo mooi ‘mudroom’ genoemd – … Lees verder groener wonen I
of hoe we alles nu uitladen en dan weer in ~ ons leven ontspullen met zin of tegenzin ~ en zien hoe het later weer aanzwelt als blaadjes aan een boom ~ anders dan normaal en toch ook heel gewoon Kringloopgedachte: Nog even en onze … Lees verder opgeruimd staat netjes
Midden de niet aflatende stroom van cijfers, curves en richtlijnen heeft een mens ook wat ander voer nodig ter verstrooiing. Voorspellingen onder andere. Over hoe goed het leven er met/na corona zou kunnen uitzien. Cultuuroptimisten en sociologen hebben daar vast een vette kluif aan. Positieve … Lees verder een rondje stoa
eenzaam aan de kant gestrand tussen het riet, het leven van weleer ~~~ Omdat ik, telkens als ik schokkende beelden uit Italië zie, telkens ik hun hallucinante dodencijfers hoor, Laura Pausini’s adem lijk te horen. Tussen het kippenvel door.
De kleine prins – 2,5 ondertussen – heeft het een beetje lastig. Ook zijn leventje staat nu op zijn kop. Naar de Nederlandse crèche mag hij niet. Zijn brother-in-arms daar ziet hij niet. Mama is nog een beetje ziek en papa werkt thuis. Oma en … Lees verder ondertussen met de kleinkindjes …
annasblogeenjaarertussenuit.com 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.